ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੀ ਵੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੁਝ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਅਗਲਾ ਤੱਤ ਅੱਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵੀ ਉਲਲੇਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਸੰਦਰਭ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਵਿਰੋਧੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਲੜੀ ਠੀਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਾਂ ਸਿੱਧਾ ਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਬਦਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਰੂਪਕ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜਾਣਾ, ਚਲਣਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਸੁਖਸ਼ਮ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਸੰਦਰਭ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਂ ਤੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਹਾਲਤ ਦੇ ਅੰਤਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਗੁਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਖਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਾਂਕਾਵਲ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਾਮਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਰਦਾਨਗੀ ਆਦਿ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ ਲਈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਜੇ ਸਦਾ ਦੇਖਣ ਜਾਂ ਨਾ ਦੇਖਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਅਤੇ, ਲੈਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵੀ ਉਲਲੇਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਾਮਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗਲਤ ਸਮਝ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲੀਨਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬੜਾਈ ਜਾਂ ਮਿਸਤਰੀ ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਇਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਦਮ ਕਰਨ ਤੇ ਹੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਯਤ ਤੇ ਮਨਾਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਹ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਜਾਂ ਜੂਆਰੀ ਵਾਂਗ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।