ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਉਲਲੇਖ ਨਾਲ। ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਂ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਅਮਲਾਂ ਜਾਂ ਵਿਧੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੁਣਨਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਇੱਥੇ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਾਂਪਣ (ਕੰਪਨ) ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਡਰ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਬਣਦੀ ਹੈ। "ਪ੍ਰਭੂ" ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਇਹ ਭਾਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਪਮਾ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਸੁਖਸ਼ਮ (ਸੂਖਮ) ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਜਾਂ ਜਾਣਣ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ "ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ", ਤਾਂ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ 'ਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਰਚਾ ਤੇ ਜਾਂਚ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਬਾਰੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਬਾਰੇ ਵੀ। ਪ੍ਰਸਾਦ ਪਾਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਪਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਹਦ ਆਦਿ, ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਿਆ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਅੰਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਿਲੀਅਤ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਵਾਧੂਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਆਦਿ, ਪੂਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਸਲ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਉਲਲੇਖਿਤ ਹਨ। ਆਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜੀਵਾਤਮਾ ਜਾਂ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੈਮਿਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਹੈ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ; ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਆਸ਼ਮਰਥਯਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਔਦੁਲੋਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਸ਼ਕ੍ਰਿਤਸਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕਰਕੇ। ਅਤੇ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਅਤੇ ਉਪਮਾ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਨੀਅਤ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਹੈ। ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਦਾ ਵੀ ਉਲਲੇਖ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਕਰੇ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਸਿਰਫ ਹੋਰ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।