ଅନ୍ଯଥାନୁମିତୌ ଚ ଜ୍ଞଶକ୍ତିଵିଯୋଗାତ୍
ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାର ତର୍କ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ନଥିବାରୁ ସେଠାରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଅଭ୍ଯୁପଗମେ ଽପ୍ଯ୍ ଅର୍ଥାଭାଵାତ୍
ମନେ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାର ବସ୍ତବ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଵିପ୍ରତିଷେଧାଚ୍ ଚାସମଞ୍ଜସମ୍
ବିରୋଧ ଥିବାରୁ, ଏହା ଯୁକ୍ତିସଂଗତ ନୁହେଁ।
ମହଦ୍ଦୀର୍ଘଵଦ୍ ଵା ହ୍ରସ୍ଵପରିମଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାମ୍
କିମ୍ବା, ବଡ଼ ଓ ଦୀର୍ଘ ଯେପରି, ଛୋଟ ଓ ସାନା ସହିତ ମଧ୍ୟ।
ଉଭଯଥାପି ନ କର୍ମାତସ୍ତଦଭାଵଃ
ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଭାବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ସମଵାଯାଭ୍ଯୁପଗମାଚ୍ ଚ ସାମ୍ଯାଦ୍ ଅନଵସ୍ଥିତେଃ
ଏବଂ ସମବାୟ ମନେ କଲେ, ସଦୃଶତା ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ନିଷ୍କର୍ଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ ଭାଵାତ୍
ଏବଂ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସଦା ଥାଏ।
ରୂପାଦିମତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚ ଵିପର୍ଯଯୋ ଦର୍ଶନାତ୍
ଏବଂ ରୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଥିବାରୁ, ବିପରୀତ ଦୃଶ୍ୟ ମିଳେ।
ଉଭଯଥା ଚ ଦୋଷାତ୍
ଏବଂ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ଥାଏ।
ଅପରିଗ୍ରହାଚ୍ ଚାତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅନପେକ୍ଷା
ଏବଂ କିଛି ଧରି ନ ରଖିବାରୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନତା ଥାଏ।
ସମୁଦାଯ ଉଭଯହେତୁକେ ଽପି ତଦପ୍ରାପ୍ତିଃ
ଯଦି ଦୁଇଟି କାରଣ ଦ୍ୱାରା ମିଶ୍ରିତ ହୁଏ, ତଥାପି ତାହାର ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ।
ଇତରେତରପ୍ରତ୍ଯଯତ୍ଵାଦ୍ ଉପପନ୍ନମ୍ ଇତି ଚେନ୍ ନ ସଙ୍ଘାତଭାଵାନିମିତ୍ତତ୍ଵାତ୍
ଯଦି କୁହାଯାଏ ଯେ, ପରସ୍ପର କାରଣ ହେବାରୁ ଏହା ଯୁକ୍ତିସଂଗତ, ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏକତ୍ରିତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ କାରଣ ନୁହେଁ।
ଉତ୍ତରୋତ୍ପାଦେ ଚ ପୂର୍ଵନିରୋଧାତ୍
ପରେ ଯଦି ନୂତନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ପୂର୍ବ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅସତି ପ୍ରତିଜ୍ଞୋପରୋଧୋ ଯୌଗପଦ୍ଯମନ୍ଯଥା
ଯଦି ନାହିଁ, ତେବେ ଦାବି ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ନହେଲେ, ଏକାସାଥିରେ ହେବ।
ପ୍ରତିସଂଖ୍ଯାପ୍ରତିସଂଖ୍ଯାନିରୋଧାପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଅଵିଚ୍ଛେଦାତ୍
ବିଚାର ସହିତ ଓ ବିନା ବିଚାରର ନିବୃତ୍ତି ଅଟୁଟ ରହେ।
ଉଭଯଥା ଚ ଦୋଷାତ୍
ଏବଂ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ଥାଏ।
ଆକାଶେ ଚାଵିଶେଷାତ୍
ଏବଂ ଆକାଶରେ, କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ।
ଅନୁସ୍ମୃତେଶ୍ ଚ
ଏବଂ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।
ନାସତୋ ଽଦୃଷ୍ଟତ୍ଵାତ୍
ଯାହା ଅସତ୍, ତାହାକୁ କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଉଦାସୀନାନାମ୍ ଅପି ଚୈଵଂ ସିଦ୍ଧିଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ ଲାଗୁ ହୁଏ।
ନାଭାଵ ଉପଲବ୍ଧେଃ
ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା କଥା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତାହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଵୈଧର୍ମ୍ଯାଚ୍ ଚ ନ ସ୍ଵପ୍ନାଦିଵତ୍
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଏହାଦି ଭଳି ନୁହେଁ, କାରଣ ଏଠାରେ ସ୍ୱଭାବରେ ତଫାତ୍ ଅଛି।
ନ ଭାଵୋ ଽନୁପଲବ୍ଧେଃ
ଯାହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଥାନୁପପତ୍ତେଶ୍ ଚ
ଏବଂ କୌଣସି ଭଳି ଯୁକ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସଠିକ୍ ନୁହେଁ।
ନୈକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅସମ୍ଭଵାତ୍
ଏକଠି ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ଚାତ୍ମାକାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯମ୍
ଏହିପରି ଭାବେ, ଆତ୍ମା ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପି ଅଛି।
ନ ଚ ପର୍ଯାଯାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵିରୋଧୋ ଵିକାରାଦିଭ୍ଯଃ
ଅନୁକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବିରୋଧ ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଏହାଦି ଅଛି।
ଅନ୍ତ୍ଯାଵସ୍ଥିତେଶ୍ ଚୋଭଯନିତ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଅଵିଶେଷଃ
ଶେଷ ଅବସ୍ଥାରେ ଉଭୟ ଚିରକାଳୀନ ଥିବାରୁ, କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ପତ୍ଯୁର୍ ଅସାମଞ୍ଜସ୍ଯାତ୍
ଏହା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅଧିଷ୍ଠାନାନୁପପତ୍ତେଶ୍ ଚ
ଏବଂ ଆଧାର ଯୁକ୍ତିସଂଗତ ନୁହେଁ।