ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିର ଅନୁସୃତିରେ, ଏକ ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱର ଉନ୍ମୋଚନ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅନେକ ଉପାୟ ଏବଂ ଉପାଧି ମଧ୍ୟରେ ସମନ୍ୱୟ ରହିଛି। ଏହି ସମନ୍ୱୟର ଦ୍ୱାରା, ଉଭୟ ପକ୍ଷରୁ ଉପଲକ୍ଷଣ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାର୍ଗ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହା ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏହି ସମନ୍ୱୟ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଏକ ଅନ୍ୟକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରେ ନାହିଁ। ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ସ୍ମୃତିରେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଏହି ମାର୍ଗରେ ଏକ ବିଶେଷ କୃପା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ମାର୍ଗ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ନିଷ୍କର୍ଷ ଆସେ। ଯେଉଁଠି ଏକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେଉଁଠି ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଜୈମିନି ମଧ୍ୟ ଏହି ମତ ଦେଇଛନ୍ତି, କାରଣ ଏଠାରେ ଏହି ରୂପ ଅନୁପସ୍ଥିତ। ଯେଉଁଠି ଅର୍ହତା ଅଛି, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁମାନ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ତାହା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, ପୂର୍ବ ଘଟିଥିବା କାମ ମଧ୍ୟ ସଂପୃକ୍ତ, ଯେପରି ଭୋଜନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ବାହାରେ, ଦୁଇପକ୍ଷରେ, ସ୍ମୃତି ଓ ପ୍ରଚଳନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ନିୟମ ଦେଖାଯାଏ। ଏଠି ଫଳ ମାଲିକ ପାଇଁ ଘୋଷିତ ହୋଇଥିବାରୁ, ଆତ୍ରେୟ କହନ୍ତି ଏହା ମାଲିକ ପାଇଁ। ଆଉଡୁଲୋମି କହନ୍ତି, ଏହା ପୂରୋହିତ ପାଇଁ, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଏହି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆରୋପିତ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ସହଯୋଗୀର ନିୟୋଗ ଅଛି, ଯେପରି ଏକ ତୃତୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟୋଜିତ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଖି, ଗୃହସ୍ଥ ନିଷ୍କର୍ଷ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ମୌନୀ ପ୍ରକାରରେ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ସଂଯୋଗ ଅଛି, ସେଠି ପ୍ରକାଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ, ଯେଉଁଠି ଆଲୋଚିତ ବିଷୟର ବାଧା ନାହିଁ, ସେଠି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି ମୁକ୍ତିର ଫଳ କେବଳ ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଗୁ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ସେ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଫେରିବା ଘଟେ, କାରଣ ଏହି ଶିକ୍ଷା ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ ଆସେ। ସେମାନେ ବୁଝନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିଖାନ୍ତି ଯେ, ଏହା ଆତ୍ମା। କୌଣସି ପ୍ରତୀକରେ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେଠାରେ ସେ ନାହାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମ ଦର୍ଶନ ତାହାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାସନା ମଧ୍ୟ ସଠିକ୍ ଅଟେ, ମିତ୍ର। ବସିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଏହି ଧ୍ୟାନ ସମ୍ଭବ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବସ୍ଥା ସ୍ଥିର ହୁଏ। ଏହା ଅଚଳତାର ଆବଶ୍ୟକତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଏହା ସ୍ମୃତିରେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଯେଉଁଠି ଏକାଗ୍ରତା ଥାଏ, ସେଠି କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ପୂର୍ବ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପାପ ଅସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପତନ ସମୟରେ କୌଣସି ସଂଯୋଗ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ସେଠାରେ ସୀମିତ। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଏପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କେବଳ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଫଳ ପାଇଁ, ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ। ତେଣୁ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇପକ୍ଷ ଅନ୍ୟ ଫଳ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ। କାରଣ ଏହା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଅନ୍ୟ କାମଗୁଡିକୁ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୟ କରି, ପରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରାଯାଏ। ଏହି ଶରୀରର ଅନ୍ତିମ ଅବସ୍ଥାରେ, ବାଣୀ ମନସରେ ଲୟ ହୁଏ, ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଘୋଷଣା କରେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମନସର ଅନୁସରଣ କରେ। ଏହିପରି ଶ୍ରୁତିର ଅନୁସୃତି ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ମୁକ୍ତିର ମାର୍ଗ ସଫଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଏ।