ଏକ ପବିତ୍ର ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଯେତେବେଳେ ଶବାନ୍ତିମ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହା ସମୟରେ ଆତ୍ମା ଦେହ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଇପାରେନି; ଏହି ବିଷୟରେ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହିପରି ମତ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା କେବେ କେବେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ହୁଏ, କାରଣ ଦୁଇଟି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ। ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଉପାୟରେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ, ଯଦି ଏହିପରି ହେବାକୁ ନାହିଁ, ତେବେ ବିରୋଧ ହୋଇଯିବ। ଏହା ଉଚିତ, କାରଣ ନିଜର ବିଶେଷ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ, ଯେପରି ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ହୁଏ। ଯେପରି ବିଦି ଦେଇଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରିୟା କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଲାଇଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧ ନାହିଁ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତର୍କ ଅନୁଯାୟୀ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଅକ୍ଷର ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିବନ୍ଧ ଅଛି, କାରଣ ସାଧାରଣ ଓ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏହିପରି ହୁଏ, ଯେପରି ଉପକ୍ରିୟାରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ। ଯଦି କହାଯାଏ ଯେ, ପଞ୍ଚଭୂତ ଦେହର ଉପରେ ଆତ୍ମାର କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଶାସ୍ତ୍ର ଏହାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛି। କେତେକ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହି ବିଷୟରେ ବିନିମୟ କଥା କହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅପର ଦ୍ରବ୍ୟରେ ହୁଏ। ସତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ, ସେମାନେ ଏକ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି। ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବ, ଏଠାରେ ଓ ଅନ୍ୟଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। କ୍ରିୟାର କିଛି ଅଂଶ ଆଦର ଦ୍ୱାରା ବଦଳ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଏହା ହୁଏ। ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପାଇଁ କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମ ନାହିଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଅନୁସାରେ; ଯୋଗ ଅଳଗା ହେଲେ ବି ଫଳ ବାଧା ନାହିଁ। ଦାନ ଦେବା ପରି ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଅଧିକ ବଳବତୀ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ। ପୂର୍ବ ଅନ୍ୟ ବିକଳ୍ପ କ୍ରିୟାର ପରିପ୍ରେକ୍ଷିତ ରୁ ଆସିପାରେ। ଏହା ଅଲଗା ନୁହେଁ, କାରଣ ବିସ୍ତାର ଅଛି। ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଦ୍ୱାରା। ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଅଧିକ ବଳବତୀ ଥିବାରୁ, କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ। ସଂଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ବିଭିନ୍ନତା ପରି, ଏହି ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି। ସାଧାରଣତା ଦ୍ୱାରା ବି ନୁହେଁ, କାରଣ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଦୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ଦୁନିଆରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ। ଅନ୍ତିମ ନିୟମରେ ଶବ୍ଦ ଅଧିକ ବଳବତୀ ଥିବାରୁ, ସଂଯୋଗ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଦେହରେ ଏକ ଆତ୍ମା ଅଛି। ଏହି ଭିନ୍ନତା ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଦୃଷ୍ଟି ପରି ନୁହେଁ। ଅଂଗ ଯୋଗ ଥିବା କ୍ରିୟା ଶାଖାରେ ନୁହେଁ, ଏହି ନିୟମ ସମସ୍ତ ବେଦରେ ଲାଗୁ ହୁଏ। ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ପରି, ଏଠାରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ। ବଡ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏହା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ କ୍ରିୟା; ଶାସ୍ତ୍ର ଏହିପରି ଦେଖାଯାଇଛି। ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନର ବିଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ନିୟମ ହୁଏ। ଫଳର ଭିନ୍ନତା ନଥିବାରୁ ବିକଳ୍ପ ଅଛି। ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ଚାହିଲେ ଏକାସାଥି କିମ୍ବା ଅଲଗା କରିପାରିବେ, କାରଣ ପୂର୍ବ କାରଣ ନାହିଁ। ଅଂଗରେ ଏହାର ଅବସ୍ଥା ଭଳି ଭାଗ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ବି ଏହି ନିୟମ ଦେଖାଯାଏ। ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହି ନିୟମ ହୁଏ। ଶାସ୍ତ୍ର ସାଧାରଣ ଗୁଣ ଉପଦେଶ କରିଛି। ଏହି କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ଏକାସାଥି ହେବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର କହିନଥିବାରୁ, ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହା ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ବି ନିଶ୍ଚିତ। ଏହାପରେ ବାଦରାୟଣ କହିଛନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମୁଖ୍ୟତଃ ବ୍ୟକ୍ତିର ଉପକାର ପାଇଁ, କାରଣ ଶବ୍ଦ ଏହାକୁ ଦର୍ଶାଏ। ଜୈମିନି ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି, ଏହି ଶିକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ଉପକ୍ରିୟା ପରି ବ୍ୟକ୍ତିର ଉପକାର ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି, କାରଣ ଏହା ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାର ନିମ୍ନ ଭାଗ ଭାବରେ ଅଛି।