करणवच् चेन् न भोगादिभ्यः
जर ते साधनासारखं असतं, तर भोग वगैरेमुळे तसं होत नाही.
अन्तवत्त्वम् असर्वज्ञता वा
तर मर्यादा किंवा सर्वज्ञता नसणे आलं असतं.
उत्पत्त्यसंभवात्
कारण उत्पत्ती अशक्य आहे.
न च कर्तुः करणम्
आणि साधन कधीच कर्ता नसतं.
विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेधः
ज्ञान वगैरे असलं, तर त्याचा निषेध होत नाही.
विप्रतिषेधाच् च
आणि परस्पर विरोधामुळेही.
न वियदश्रुतेः
आकाशापासून नाही, कारण तसे ऐकू येत नाही.
अस्ति तु
पण ते अस्तित्वात आहे.
गौण्यसंभवाच् छब्दाच् च
दुय्यम अर्थाची शक्यता आणि शब्दामुळे.
स्याच् चैकस्य ब्रह्मशब्दवत्
काहींसाठी, 'ब्रह्म' या शब्दासारखेच असू शकते.
प्रतिज्ञाहानिर् अव्यतिरेकात्
प्रतिज्ञेला बाधा येत नाही, कारण वेगळेपणा नाही.
शब्देभ्यः
शब्दांमधून.
यावद्विकारं तु विभागो लोकवत्
पण बदल असेपर्यंतच फरक राहतो, जसे जगात असते.
एतेन मातरिश्वा व्याख्यातः
यामुळे वायूचाही अर्थ स्पष्ट होतो.
असंभवस् तु सतो ऽनुपपत्तेः
पण अशक्यता आहे, कारण अस्तित्व बसत नाही.
तेजो ऽतस् तथा ह्य् आह
म्हणून तेज; तसेच सांगितले आहे.
आपः
पाणी.
पृथिवी
माती.
अधिकाररूपशब्दान्तरेभ्यः
अन्य शब्दांमधून, जे अधिकाराचे रूप दर्शवतात.
तदभिध्यानाद् एव तु तल्लिङ्गात् सः
पण त्या ध्यानामुळेच, कारण तशी खूण आहे.
विपर्ययेण तु क्रमो ऽत उपपद्यते च
पण उलट क्रमाने, तो क्रम योग्य ठरतो.
अन्तरा विज्ञानमनसी क्रमेण तल्लिङ्गाद् इति चेन् नाविशेषात्
जर असे म्हटले की, चेतना आणि मन मध्येच आहेत, कारण तशी खूण आहे, तर तसे नाही, कारण काही फरक नाही.
चराचरव्यपाश्रयस् तु स्यात् तद्व्यपदेशो भाक्तस् तद्भावभावित्वात्
पण ते चल-अचल यावर आधारलेले असू शकते; तो उल्लेख उपमेय आहे, कारण त्यांच्या अस्तित्वामुळे किंवा अनुपस्थितीमुळे.
नात्मा श्रुतेर् नित्यत्वाच् च ताभ्यः
आत्मा नाही, कारण श्रुती तसे सांगते आणि तो नित्य आहे, त्या गोष्टींपेक्षा वेगळा.
ज्ञो ऽत एव
म्हणून जाणणारा असाच आहे.
उत्क्रान्तिगत्यागतीनाम्
निघून जाणे, हालचाल आणि परत येणे यांचे.
स्वात्मना चोत्तरयोः
आणि शेवटच्या दोन बाबतीत, स्वतःच्या स्वरूपानेच.
नाणुरतच्छ्रुतेर् इति चेन् नेतराधिकारात्
जर कोणी म्हणेल, 'ते सूक्ष्म नाही, त्या वचनामुळे,' तर तसे नाही, कारण दुसऱ्या संदर्भाचा विचार करावा लागतो.
स्वशब्दोन्मानाभ्यां च
स्वतःच्या नावाने आणि प्रमाणानेही.
अविरोधश् चन्दनवत्
विरोध नाही, जसे चंदनाच्या गंधात असते.