समुदाय उभयहेतुके ऽपि तदप्राप्तिः
एकत्रितपणे दोन्ही कारणांनी जरी निर्माण झालं, तरी त्याची प्राप्ती होत नाही.
इतरेतरप्रत्ययत्वाद् उपपन्नम् इति चेन् न सङ्घातभावानिमित्तत्वात्
परस्पर कारणत्वामुळे योग्य आहे असं म्हटलं तरी, तसं नाही; कारण समूहाचं अस्तित्व हे कारण नाही.
उत्तरोत्पादे च पूर्वनिरोधात्
नंतरचं उत्पन्न झालं की, आधीचं नाहीसं होतं.
असति प्रतिज्ञोपरोधो यौगपद्यमन्यथा
असल्याशिवाय प्रतिज्ञा अडते; अन्यथा एकाच वेळी घडतं.
प्रतिसंख्याप्रतिसंख्यानिरोधाप्राप्तिर् अविच्छेदात्
विवेकाने किंवा विवेकाशिवाय निरोधाची प्राप्ती अखंड राहते.
उभयथा च दोषात्
दोन्ही प्रकारेही दोष येतो.
आकाशे चाविशेषात्
आकाशातही काही वेगळेपण नाही.
अनुस्मृतेश् च
आठवणीमुळेही.
नासतो ऽदृष्टत्वात्
जे अस्तित्वात नाही, ते कधीच दिसत नाही.
उदासीनानाम् अपि चैवं सिद्धिः
आणि जे उदासीन आहेत, त्यांच्याबद्दलही हेच ठरते.
नाभाव उपलब्धेः
जे नाही, ते प्रत्यक्ष दिसते म्हणून त्याचा अभाव नाही.
वैधर्म्याच् च न स्वप्नादिवत्
स्वप्नासारखे नाही, कारण त्याच्यात फरक आहे.
न भावो ऽनुपलब्धेः
जे दिसत नाही, त्याचं अस्तित्व नाही.
सर्वथानुपपत्तेश् च
आणि कोणत्याही प्रकारे ते योग्य वाटत नाही.
नैकस्मिन्न् असम्भवात्
एकाच ठिकाणी ते शक्य नाही.
एवं चात्माकार्त्स्न्यम्
आणि अशा प्रकारे आत्म्याचं सर्वत्र व्यापलेपण ठरते.
न च पर्यायाद् अप्य् अविरोधो विकारादिभ्यः
पर्यायानेही विरोध नाही, कारण बदल वगैरे आहेत.
अन्त्यावस्थितेश् चोभयनित्यत्वाद् अविशेषः
शेवटच्या अवस्थेत दोन्हीही शाश्वत असल्याने फरक राहत नाही.
पत्युर् असामञ्जस्यात्
कारण ते परमेश्वराला योग्य नाही.
अधिष्ठानानुपपत्तेश् च
आणि आधारही योग्य नाही.
करणवच् चेन् न भोगादिभ्यः
जर ते साधनासारखं असतं, तर भोग वगैरेमुळे तसं होत नाही.
अन्तवत्त्वम् असर्वज्ञता वा
तर मर्यादा किंवा सर्वज्ञता नसणे आलं असतं.
उत्पत्त्यसंभवात्
कारण उत्पत्ती अशक्य आहे.
न च कर्तुः करणम्
आणि साधन कधीच कर्ता नसतं.
विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेधः
ज्ञान वगैरे असलं, तर त्याचा निषेध होत नाही.
विप्रतिषेधाच् च
आणि परस्पर विरोधामुळेही.
न वियदश्रुतेः
आकाशापासून नाही, कारण तसे ऐकू येत नाही.
अस्ति तु
पण ते अस्तित्वात आहे.
गौण्यसंभवाच् छब्दाच् च
दुय्यम अर्थाची शक्यता आणि शब्दामुळे.
स्याच् चैकस्य ब्रह्मशब्दवत्
काहींसाठी, 'ब्रह्म' या शब्दासारखेच असू शकते.