अन्यथानुमितौ च ज्ञशक्तिवियोगात्
इतर प्रकारच्या अनुमानातही, ज्ञानशक्ती नसल्यामुळे ते शक्य होत नाही.
अभ्युपगमे ऽप्य् अर्थाभावात्
स्वीकारले तरी, वस्तूचं अस्तित्वच नाही.
विप्रतिषेधाच् चासमञ्जसम्
विरोध असल्यामुळे, ते योग्य नाही.
महद्दीर्घवद् वा ह्रस्वपरिमण्डलाभ्याम्
किंवा मोठं आणि लांब जसं, तसंच लहान आणि गोल यांच्याबरोबर.
उभयथापि न कर्मातस्तदभावः
दोन्ही प्रकारेही कृती होत नाही; म्हणून त्याचा अभाव आहे.
समवायाभ्युपगमाच् च साम्याद् अनवस्थितेः
समवाय मान्य केल्यामुळे आणि सारखेपणामुळे, अंतिम ठराव होत नाही.
नित्यम् एव च भावात्
कारण अस्तित्व नेहमीच असतं.
रूपादिमत्त्वाच् च विपर्ययो दर्शनात्
रूप वगैरे असल्यानं, उलटपक्षीही दिसून येतो.
उभयथा च दोषात्
दोन्ही प्रकारेही दोष येतो.
अपरिग्रहाच् चात्यन्तम् अनपेक्षा
पूर्णपणे काहीही न धरल्यामुळे, संपूर्ण स्वातंत्र्य मिळतं.
समुदाय उभयहेतुके ऽपि तदप्राप्तिः
एकत्रितपणे दोन्ही कारणांनी जरी निर्माण झालं, तरी त्याची प्राप्ती होत नाही.
इतरेतरप्रत्ययत्वाद् उपपन्नम् इति चेन् न सङ्घातभावानिमित्तत्वात्
परस्पर कारणत्वामुळे योग्य आहे असं म्हटलं तरी, तसं नाही; कारण समूहाचं अस्तित्व हे कारण नाही.
उत्तरोत्पादे च पूर्वनिरोधात्
नंतरचं उत्पन्न झालं की, आधीचं नाहीसं होतं.
असति प्रतिज्ञोपरोधो यौगपद्यमन्यथा
असल्याशिवाय प्रतिज्ञा अडते; अन्यथा एकाच वेळी घडतं.
प्रतिसंख्याप्रतिसंख्यानिरोधाप्राप्तिर् अविच्छेदात्
विवेकाने किंवा विवेकाशिवाय निरोधाची प्राप्ती अखंड राहते.
उभयथा च दोषात्
दोन्ही प्रकारेही दोष येतो.
आकाशे चाविशेषात्
आकाशातही काही वेगळेपण नाही.
अनुस्मृतेश् च
आठवणीमुळेही.
नासतो ऽदृष्टत्वात्
जे अस्तित्वात नाही, ते कधीच दिसत नाही.
उदासीनानाम् अपि चैवं सिद्धिः
आणि जे उदासीन आहेत, त्यांच्याबद्दलही हेच ठरते.
नाभाव उपलब्धेः
जे नाही, ते प्रत्यक्ष दिसते म्हणून त्याचा अभाव नाही.
वैधर्म्याच् च न स्वप्नादिवत्
स्वप्नासारखे नाही, कारण त्याच्यात फरक आहे.
न भावो ऽनुपलब्धेः
जे दिसत नाही, त्याचं अस्तित्व नाही.
सर्वथानुपपत्तेश् च
आणि कोणत्याही प्रकारे ते योग्य वाटत नाही.
नैकस्मिन्न् असम्भवात्
एकाच ठिकाणी ते शक्य नाही.
एवं चात्माकार्त्स्न्यम्
आणि अशा प्रकारे आत्म्याचं सर्वत्र व्यापलेपण ठरते.
न च पर्यायाद् अप्य् अविरोधो विकारादिभ्यः
पर्यायानेही विरोध नाही, कारण बदल वगैरे आहेत.
अन्त्यावस्थितेश् चोभयनित्यत्वाद् अविशेषः
शेवटच्या अवस्थेत दोन्हीही शाश्वत असल्याने फरक राहत नाही.
पत्युर् असामञ्जस्यात्
कारण ते परमेश्वराला योग्य नाही.
अधिष्ठानानुपपत्तेश् च
आणि आधारही योग्य नाही.