एकदा वेदान्तातील गंभीर चर्चा चालू होती. काही जण म्हणाले, “थेट उपदेशामुळेच हे घडते.” परंतु, त्यावर स्पष्ट उत्तर दिले गेले—“हे तसे नाही. कारण हा उपदेश केवळ त्या विशिष्ट क्षेत्रात येणाऱ्यांसाठीच आहे.” पुढे असं सांगितलं गेलं की, ही अवस्था म्हणजेच स्थिती, नेहमी बदलाशी—परिणामाशी—जोडली गेलेली आहे. यावर अधिक प्रकाश टाकताना सांगितले गेले, “हे केवळ शास्त्रातील विधानावरच नाही, तर प्रत्यक्ष अनुभव आणि अनुमानावरूनही स्पष्ट होते.” तसेच, आनंदाच्या केवळ साम्यामुळेच त्याचे लक्षण ओळखता येते, असेही सांगितले गेले. शेवटी, अत्यंत महत्त्वाची गोष्ट ठामपणे सांगितली गेली—“पुन्हा परत येणे नाही. हे शास्त्रवचनामुळेच निश्चित आहे; पुन्हा परत येणे नाही, कारण शास्त्रात तसेच सांगितले आहे.” अशा प्रकारे, या वचनांमधून मुक्तीच्या अवस्थेचे स्वरूप आणि तिच्या अंतिमतेचे स्पष्टीकरण मिळते.