या शास्त्रातील सूत्रांच्या अनुक्रमे अर्थाच्या आधारे एक सुंदर आणि भावपूर्ण कथा पुढीलप्रमाणे सांगता येईल: शास्त्र सांगते, अर्थ कुठेही विखुरलेला नाही, कारण तो स्पष्टपणे सांगितला आहे. एका वाक्यातील संबंधामुळे हे निश्चित होते. त्यामुळे अग्नी, इंधन वगैरेवर अवलंबून राहण्याची गरज नाही. पण यज्ञाच्या उदाहरणात जसे घोड्याचा सहभाग असतो, तशी सर्व गोष्टींवर अवलंबून राहणे आवश्यक आहे, असे घोषित केले आहे. मन:शांती, आत्मसंयम आणि अशा गुणांनी युक्त असावे; आणि हे गुण उपयुक्त म्हणून सांगितले असल्याने, त्यांचे पालन करणे अनिवार्य आहे. सर्व गोष्टींना परवानगी नाही, जीवनाला धोका असल्यासच अपवाद आहे, असे शास्त्रात दिसून येते. तसेच, कुठल्याही गोष्टीला मनाई नाही, हेही सांगितले आहे. परंपरेत हे स्मरण केले जाते. इच्छेपासून प्रेरित नसलेल्या कर्मासाठीही शास्त्राधिकार आहे. जीवनातील विविध अवस्थांतील कर्तव्ये देखील सांगितली आहेत. सहकार्यामुळेही हे आवश्यक ठरते. सर्व बाजूंनी संकेत असल्यामुळे, फक्त तेच कर्तव्ये आहेत. हे दाखवते की, कोणतेही कर्तव्य दुसऱ्यांवर हावी होत नाही. मध्यंतरातही हे लागू होते, कारण तेही शास्त्रात दिसते. परंपरेत हे स्मरण केले जाते. यामध्ये विशेष कृपा आहे. म्हणून, दुसरे श्रेष्ठ ठरते, कारण त्याचे चिन्ह आहे. पण जो त्या अवस्थेत पोहोचतो, त्याच्यासाठी त्या अवस्थेचे अभाव नाही; जैमिनी म्हणतो, नियमामुळे आणि त्या स्वरूपाच्या अभावामुळे हे ठरते. अधिक पात्र असलेल्या व्यक्तीसाठीही, पतनाची शक्यता नाही, कारण ती लागू होत नाही. काही म्हणतात, "पूर्वी जे घडले आहे, त्यासह," जसे भोजनाच्या बाबतीत सांगितले आहे. पण बाह्यरूपात, दोन्ही प्रकारे, स्मृती आणि आचरणामुळे हे ठरते. फलाचे वर्णन मुख्यासाठी केले आहे, असे आत्रेय सांगतो. औडुलोमी म्हणतो, ते पुजाऱ्यांसाठी आहे; कारण त्याच्यासाठी ते संकुचित आहे. सहकार्याचा तिसरा प्रकार, जसा नियमात सांगितला आहे, तसा दुसऱ्या सहकार्याची आज्ञा आहे. एकूण सर्व गोष्टींची समज घेतल्यावर, गृहस्थ निष्कर्ष काढतो. इतरांसाठीही, शिक्षणामुळे, जसे मौनव्रतीच्या बाबतीत सांगितले आहे. संबंधामुळे हे प्रकट होत नाही. या जगात, जेव्हा चर्चेच्या विषयात अडथळा नाही, तेव्हा ते दिसून येते. मुक्तीच्या फळांचा नियम फक्त त्या अवस्थेत राहणाऱ्यांना लागू होतो. शास्त्र सांगते, पुनरागमन होते, कारण शिक्षण पुन्हा पुन्हा दिले जाते. तसेच संकेतांमुळेही हे ठरते. ते समजतात आणि शिकवतात की, आत्मा म्हणजेच सर्वस्व आहे. प्रतीकात नाही, कारण तो तिथे नसतो. ब्रह्मदर्शन हे त्याच्या उत्कृष्टतेमुळेच होते. सूर्य वगैरेच्या ध्यानांचे औचित्य आहे, हे मित्रा, शास्त्र सांगते. ध्यान शक्य असल्यामुळे, बसूनच हे साध्य होते. तसेच ध्यानामुळेही हे ठरते. स्थिरतेची आवश्यकता मान्य केली आहे. परंपरेत हे स्मरण केले जाते. जिथे एकाग्रता आहे, तिथे भेदभाव राहत नाही.