आता मी या दिलेल्या ब्रह्मसूत्रांच्या अनुक्रमाने एक प्रवाही, श्रद्धेने भरलेली कथा सांगतो. संपूर्ण विचाराच्या सुरुवातीला, एक महत्त्वाचा मुद्दा मांडला जातो: कारण काही फरक नाही. याचा अर्थ, ब्रह्मज्ञानाच्या संदर्भात, सर्वात उच्च सत्यात भेद नाही. पुढे, काही गोष्टी स्तुतीसाठी किंवा कदाचित अनुमतीसाठी सांगितल्या जातात. काही तत्त्वज्ञ असे मानतात की, इच्छेनुसारही हे केले जाऊ शकते. यासोबतच, दमन (संयम) देखील आवश्यक आहे. ज्या साधकांचा प्राण ऊर्जा वरच्या दिशेने प्रवाहित होते, त्यांच्या बाबतीत शास्त्रात स्पष्ट उल्लेख आहे. परंतु जैमिनी म्हणतात की संपर्क होत नाही, कारण यासाठी शास्त्रीय आज्ञा नाही. बादरायण यांचे मत आहे की, हे करावे, कारण शास्त्रातील विधान समान आहे. किंवा, आज्ञा आहे, जशी धारणेच्या बाबतीत आहे. जर कोणी म्हणाले की, हे केवळ स्तुती आहे, कारण त्याचा समावेश आहे, तर तसे नाही; कारण हे पूर्वी कधीही झालेले नाही. तसेच, अस्तित्व सूचित करणाऱ्या शब्दामुळेही हे सिद्ध होते. जर कोणी म्हणाले की अर्थ मिश्रित आहे, तर तसे नाही; कारण हे विशिष्ट आहे. आणि, एका वाक्यातील संबंधामुळेही हे स्पष्ट होते. म्हणून, अग्नी, इंधन वगैरेवर निर्भरता नाही. पण यज्ञाच्या बाबतीत, घोड्याप्रमाणे, सर्व गोष्टींवर निर्भरता आहे, असे घोषित केले आहे. साधकाने शांतता, आत्मसंयम वगैरे गुणांनी युक्त असावे; तरीही, हे गुण सहायक म्हणून सांगितले असल्यामुळे, तेही आवश्यक आहेत. सर्वांसाठी अनुमती नाही, फक्त प्राण संकटाच्या वेळीच, असे दिसून येते. आणि, यासाठी प्रतिबंध नाही. शिवाय, परंपरेत याचा उल्लेख आहे. तसेच, इच्छा प्रेरित नसलेल्या कर्मासाठी शास्त्रीय प्रमाण आहे. जीवनाच्या विविध अवस्थांतील कर्तव्ये देखील सांगितली आहेत, कारण त्यासाठी आज्ञा आहे. तसेच, सहकार्यामुळेही हे सिद्ध होते. सर्व प्रकारे, केवळ त्या गोष्टीच, कारण दोन्ही बाजूंच्या सूचनांमुळे. आणि, हे अधिपत्य न दर्शवते. पण, मध्यंतरातही, कारण तसे दिसते. शिवाय, परंपरेत याचा उल्लेख आहे. आणि, विशेष कृपा आहे. म्हणून, दुसरे श्रेष्ठ आहे, कारण चिन्ह आहे. पण जो त्या अवस्थेला पोहोचला आहे, त्याला त्या अवस्थेचा अभाव नाही; जैमिनीचेही असेच मत, कारण नियम आहे आणि त्या स्वरूपाचा अभाव आहे. अगदी पात्र असलेल्या व्यक्तीसाठीही, पतनाचा अनुमान लागू होत नाही, कारण ते लागू होत नाही. काही म्हणतात, "पूर्वी जे घडले त्यासह," जसे भोजनाच्या संदर्भात सांगितले आहे. पण बाह्यरित्या, दोन्ही प्रकारे, स्मृती आणि आचारामुळे. फळ मालकासाठी घोषित केले आहे, असे आत्रेय म्हणतात. औडुलोमी म्हणतात, हे पुरोहितासाठी आहे; कारण त्याच्यासाठी हे संकुचित आहे. जे सहकार्य करतात, त्यांच्या बाबतीत तिसऱ्या व्यक्तीसाठीही आज्ञा आहे, जसे आज्ञा वगैरेच्या बाबतीत. पण, एकूण विचारामुळे, गृहस्थाचा निष्कर्ष आहे. इतरांसाठीही, शिक्षणामुळे, मौन साधकाच्या बाबतीत जसे. प्रकट होत नाही, कारण संबंध आहे. या जगात, जेव्हा चर्चेच्या विषयात अडथळा नाही, कारण तसे दिसते. त्यामुळे, मुक्तीचे फळ केवळ त्या अवस्थेत राहणाऱ्यांसाठी लागू होते. आणि, पुढील सूत्रात सांगितले आहे: पुनरागमन होते, कारण शिकवण वारंवार दिली आहे. अशा प्रकारे, या सूत्रांच्या अनुक्रमाने, ब्रह्मज्ञान, साधकाचे कर्तव्य, आज्ञा आणि मुक्ती यांचा गूढ प्रवास स्पष्ट होतो.