एकदा, तत्वज्ञानाच्या गूढ मार्गावर विचारविनिमय चालू होता. प्रकाशाच्या स्वरूपासारखे, ज्ञानाचा आधार घेतल्यावर सर्व गोष्टी प्रकाशित होतात, असे सांगितले गेले. पूर्वी जसे सांगितले गेले, तसाच विचार इथेही लागू होतो. काही गोष्टींना मनाई केली आहे, म्हणून त्यावर विचार करणे आवश्यक आहे. विरोधकांची मते मोजमाप, संबंध आणि नामकरणातील भेदामुळे खोडली जातात. पण, सर्वसामान्यत्वामुळे काही गोष्टी स्वीकारल्या जातात. बुद्धीसाठी, पायासारखे, हे सर्व विचार केले जातात. प्रकाशासारख्या विशिष्ट स्थानी, हे विचार लागू होतात, आणि हे तर्कसंगत आहे. दुसऱ्या गोष्टींवर मनाई नाही, म्हणून त्या स्वीकारल्या जातात. 'आकाश' आणि इतर शब्दांमुळे सर्वव्यापकता सिद्ध होते. म्हणून, परिणाम तर्कावर आधारित आहे. आणि हे शिकवलेही गेले आहे. जैमिनी म्हणतो, हे धर्मच आहे; पण बादरायण म्हणतो, कारणाचे उल्लेख असल्यामुळे हे पूर्वीचे आहे. वेदांतातील सर्व ग्रंथांमध्ये आज्ञा आणि इतर गोष्टींमध्ये भेद नाही, म्हणून ठाम विश्वास निर्माण होतो. एकाच ठिकाणी भेद असेल, तर हे लागू होत नाही. स्वाध्यायासाठीही हेच लागू होते, नियम आणि पात्रतेमुळे. हे दाखवलेही गेले आहे. अर्थाच्या अभेदामुळे निष्कर्ष मिळतो, जसे अनुपूरक आज्ञेमध्ये, आणि जेव्हा अर्थ एकसारखा असतो. शब्दामुळे वेगळे असल्याचे सांगितले, तरी भेद नाही, म्हणून ते लागू होत नाही. प्रसंगातील भेद श्रेष्ठता किंवा कनिष्ठता दर्शवत नाही, जसे उच्च आणि नीच यामध्ये असते. हे पूर्वी सांगितले गेले आहे; तरीही, ते अस्तित्वात आहे. व्यापनामुळे हे तर्कसंगत आहे. या प्रकरणाव्यतिरिक्त सर्व ठिकाणी भेद नाही. आनंद आणि इतर सर्व प्रधान तत्वाशी संबंधित आहेत. 'प्रिय शिर' आणि इतर गोष्टींचे न मिळणे, वाढ आणि घट, हे भेदामुळेच आहे. पण इतर गोष्टी अर्थाच्या सर्वसामान्यतेमुळे आहेत. ध्यानासाठी कोणताही उद्देश नाही. आणि 'स्व' या शब्दामुळेही हे सिद्ध होते. आत्म्याला पकडणे, दुसऱ्या प्रकरणात जसे सांगितले, तसेच पुढे येणाऱ्या गोष्टींमुळे आहे. संबंधामुळे त्याचे विशिष्टता असू शकते. परिणामाचा उल्लेख असल्यामुळे, ते नवीन नाही. आणि अभेदामुळे, तेच आहे. तसेच, संबंधामुळे इतर ठिकाणीही लागू होते. किंवा भेदामुळे लागू होत नाही. हे दाखवलेही गेले आहे. संग्रह आणि व्यापनामुळे, म्हणून हे सिद्ध होते. पुरुषाच्या ध्यानात, इतर गोष्टींचा उल्लेख असल्यामुळे हे लागू होते. अर्थातील भेदामुळे, निर्माणकर्त्यापासून सुरू होते. पण, काही गोष्टी वगळल्या गेल्या तरी, 'उपायन' हा शब्द शिल्लक राहतो; कुशा आणि छंद हे स्तुती आणि गाण्यासारखे आहेत, जसे पूर्वी सांगितले गेले आहे. अशा प्रकारे, तत्वज्ञानाच्या या प्रवासात, प्रत्येक तर्क, शब्द, आणि अर्थ यांच्या आधारे सत्याचा शोध घेतला जातो.