ആപ്രയാണാത് തത്രാപി ഹി ദൃഷ്ടമ്
പോക്കുവരെയും ഇതു കാണപ്പെടുന്നു.
തദധിഗമ ഉത്തരപൂര്വാഘയോര് അശ്ലേഷവിനാശൌ തദ്വ്യപദേശാത്
അത് പ്രാപിച്ചാൽ, മുമ്പത്തെയും ശേഷമുള്ള പാപങ്ങളും സ്പർശമില്ലാതെ നശിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.
ഇതരസ്യാപ്യ് ഏവമ് അസംശ്ലേഷഃ പാതേ തു
മറ്റുള്ളവർക്കും വീഴ്ചയാകുമ്പോൾ സ്പർശം ഉണ്ടാകില്ല.
അനാരബ്ധകാര്യേ ഏവ തു പൂര്വേ തദവധേഃ
ആരംഭിക്കാത്ത കര്മ്മങ്ങൾക്കു മാത്രമാണ് മുമ്പുള്ളവ അത്രയേ ഉള്ളൂ.
അഗ്നിഹോത്രാദി തു തത്കാര്യായൈവ തദ്ദര്ശനാത്
അഗ്നിഹോത്രം പോലുള്ള കര്മ്മങ്ങൾ അവയുടെ ഫലത്തിനായാണ്, കാരണം അങ്ങനെ കാണുന്നു.
അതോ ഽന്യാപി ഹ്യ് ഏകേഷാമ് ഉഭയോഃ
അതിനാൽ ചിലർക്കു രണ്ടിനും വേറെയും ഉണ്ട്.
യദ് ഏവ വിദ്യയേതി ഹി
അവിടെയെല്ലാം വിജ്ഞാനത്തിലൂടെയാണ് സാധ്യമായത്.
ഭോഗേന ത്വ് ഇതരേ ക്ഷപയിത്വാഥ സംപദ്യതേ
മറ്റുള്ളവ അനുഭവം വഴി തീർത്തശേഷം, പിന്നെ ഫലം ലഭിക്കും.
വാങ്മനസി ദര്ശനാച് ഛബ്ദാച് ച
വാക്ക് മനസ്സിലേയ്ക്ക് ലയിക്കുന്നു, കാണുന്നതുപോലെയും ശ്രുതിയിലും പറയുന്നതുപോലെയും.
അത ഏവ സര്വാണ്യനു
അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അതിനെ അനുഗമിക്കുന്നു.
തന്മനഃ പ്രാണ ഉത്തരാത്
ആ മനസ്സ് പ്രാണനിലേക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്, പിന്നത്തെ ഭാഗങ്ങളിൽ പറയുന്നതുപോലെ.
സോ ഽധ്യക്ഷേ തദുപഗമാദിഭ്യഃ
അവൻ സാക്ഷിയാണ്, സമീപനം മുതലായവയിൽ നിന്ന് അറിയാവുന്നതുപോലെ.
ഭൂതേഷു തച്ഛ്രുതേഃ
ഭൂതങ്ങളിൽ, ശാസ്ത്രത്തിൽ കേൾക്കുന്നതുപോലെ.
നൈകസ്മിന് ദര്ശയതോ ഹി
ഒന്നിലൊന്നിൽ മാത്രം കാണിച്ചിട്ടില്ല.
സമാനാ ചാസൃത്യുപക്രമാദ് അമൃതത്വം ചാനുപോഷ്യ
ഒരുപോലെയുള്ള പ്രവേശനവും ആരംഭവും ഉണ്ട്, ഉപവാസം ഇല്ലാതെ അമൃതതയില്ല.
തദാപീതേഃ സംസാരവ്യപദേശാത്
സോമപാനം സമയത്ത് സംസാരമെന്ന പേരിടൽ കൊണ്ടാണ്.
സൂക്ഷ്മം പ്രമാണതശ് ച തഥോപലബ്ധേഃ
അത് സൂക്ഷ്മമാണ്, ശരിയായ അറിവിലൂടെ അതുപോലെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
നോപമര്ദേനാതഃ
നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടല്ല, അതിനാൽ.
അസ്യൈവ ചോപപത്തേര് ഊഷ്മാ
ഇവിടത്തെ യുക്തി കൊണ്ടും, ഊഷ്മാവ് ഉണ്ടാകുന്നു.
പ്രതിഷേധാദ് ഇതി ചേന് ന ശാരീരാത് സ്പഷ്ടോ ഹ്യേകേഷാമ്
നിഷേധം കൊണ്ടാണെന്നു പറയുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെയല്ല; ചിലരിൽ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്.
സ്മര്യതേ ച
അത് സ്മരണയിലും കാണപ്പെടുന്നു.
താനി പരേ തഥാ ഹ്യ് ആഹ
അവ അവസ്ഥകൾ പരമാത്മാവിനാണ്; അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പറയുന്നത്.
അവിഭാഗോ വചനാത്
വ്യത്യാസമില്ല, അതാണ് വാക്കിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
തദോകോഗ്രജ്വലനം തത്പ്രകാശിതദ്വാരോ വിദ്യാസാമര്ഥ്യാത് തച്ഛേഷഗത്യനുസ്മൃതിയോഗാച്
ശരിയായ സ്ഥലത്ത് തെളിയുന്ന ആ അഗ്നി, വിജ്ഞാനശക്തിയാൽ വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു, ശേഷിച്ച മാർഗ്ഗത്തിന്റെ സ്മരണയുമായി ബന്ധമുണ്ട്.
രശ്മ്യനുസാരീ
അവൻ കിരണങ്ങളുടെ വഴി പിന്തുടരുന്നു.
നിശി നേതി ചേന് ന സമ്ബന്ധസ്യ യാവദ്ദേഹഭാവിത്വാദ് ദര്ശയതി ച
രാത്രിയിൽ അല്ലെന്നു പറഞ്ഞാൽ അതു ശരിയല്ല, കാരണം ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ബന്ധം തുടരുന്നു; ഇതു വ്യക്തമാക്കപ്പെടുന്നു.
അതശ് ചായനേ ഽപി ദക്ഷിണേ
അതിനാൽ ദക്ഷിണായനത്തിലും ഇതു ബാധകമാണ്.
യോഗിനഃ പ്രതി സ്മര്യേതേ സ്മാര്തേ ചൈതേ
യോഗികൾക്കുമായി ഇവ ഓർക്കപ്പെടുന്നു; ചടങ്ങുകളിലും ഇവ പറയുന്നു.
അര്ചിരാദിനാ തത്പ്രഥിതേഃ
കിരണം തുടങ്ങിയ വഴിയാൽ അതു സ്ഥാപിതമാണ്.
വായുമബ്ദാദവിശേഷവിശേഷാഭ്യാമ്
വായുവിന്റെയും ജലത്തിന്റെയും വ്യത്യാസം കൊണ്ടും അവയുടെ അഭാവം കൊണ്ടും.