സമാധാനമായ ഒരു ശൈലിയിൽ, ഈ ശ്രുതിവാക്യങ്ങളുടെ അർത്ഥം അനുസൃതമായി കഥപോലെ പറയാമെങ്കിൽ: ചിലർ ചോദിച്ചേക്കാം, "ബന്ധം ഉള്ളതിനാൽ ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നു അല്ലെ?" അതിനെ ഉത്തരം പറയാം: അതു ശരിയാണ്, എന്നാൽ പ്രത്യേകതയുണ്ടാകുന്നതിനാലാണ് അങ്ങനെ പറയുന്നത്. കാരണം, ഫലത്തെ (പരിണാമത്തെ) കുറിച്ച് ശ്രുതി പരാമർശിക്കുന്നത് പുതിയതല്ല; അതിനാൽ അതിൽ പുതുമയില്ല. ഈ വിധത്തിൽ, അതിനുള്ള അദ്വൈതം കാരണം അതു അതേപോലെയാണ്. ബന്ധം ഉള്ളതുകൊണ്ടു മറ്റിടങ്ങളിലുമാണ് ഈ സിദ്ധാന്തം ബാധകമാകുന്നത്. പക്ഷേ, വ്യത്യാസം ഉള്ളതിനാൽ അങ്ങനെ അല്ലെന്നും പറയാം. ഇതെല്ലാം ശ്രുതിയിൽ വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സമാഹാരം (സമാഹിതമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ) കൊണ്ടും വ്യാപ്തി കൊണ്ടും ഇതു സിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പുരുഷനെ (ആത്മാവിനെ) ധ്യാനിക്കുന്നതിലും മറ്റുള്ളവരെ പരാമർശിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണു ഈ ആശയം ബാധകമാകുന്നത്. സൃഷ്ടാവനുമായി തുടങ്ങുന്ന അർത്ഥവ്യത്യാസം ഉള്ളതിനാലാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. ചില കാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ 'ഉപായന' എന്ന പദം ശേഷിക്കുന്നതിനാൽ, ദർഭയും ഛന്ദസ്സുകളും ഗാനം പോലെ പുകഴ്ചയ്ക്കു ഉപയോഗിക്കുന്നതുപോലെയാണ്, അതുപോലെ തന്നെയാണ്. സംസ്കാര ക്രിയകൾ നടക്കുമ്പോൾ, അന്നത്തെ വിശേഷമായ ഗതിയുണ്ടാകുന്നില്ല; മറ്റർ അങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് ഇച്ഛാനുസൃതമായാണ് നടക്കുന്നത്, കാരണം ഇരുവശത്തും യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല. ഇരുവിധത്തിലും ലക്ഷ്യം പ്രാപ്യമാണ്; ഇല്ലെങ്കിൽ വിരോധം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. സാധാരണ ജീവിതത്തിൽപോലെ, ലക്ഷ്യസിദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നതിനാൽ ഇതു യുക്തമാണ്. കർമ്മം നിർവഹിക്കുന്നവരുടെ ജോലി അവർക്കു ചുമതല നൽകിയിരിക്കുന്നതുവരെ തുടരും. എല്ലാവർക്കും നിയന്ത്രണമില്ല; അതിനാൽ യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല, കാരണം ശ്രുതി-തർക്കങ്ങൾ അങ്ങനെ പറയുന്നു. പക്ഷേ, അക്ഷരത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവർക്കു നിയന്ത്രണമുണ്ട്, കാരണം പൊതുവായതും പ്രത്യേകമായതുമായ സ്വഭാവം അവിടെ കാണപ്പെടുന്നു; ഉപകർമങ്ങൾ പോലെയാണ് ഇത്. ഇത് ഈ വിധത്തിൽ ആലോചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചിലർ ചോദിച്ചേക്കാം: "ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടം പോലെ, ഇടയ്ക്കിടെ ആത്മാവിന്റെ മറ്റൊരു വ്യത്യാസമുണ്ടാകില്ലേ?" അതിനുത്തരം: അങ്ങനെ അല്ല, കാരണം ശ്രുതിയിൽ അതു വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവരവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ പരസ്പരം മാറ്റം നടക്കുന്നു, താഴ്ന്നവയിൽ കാണുന്നതുപോലെ. സത്യാദികൾ അതേപോലെയാണു, അതായത് അവയിൽ വ്യത്യാസമില്ല. ഇച്ഛാദികൾ (ഇച്ഛ, ദ്വേഷം മുതലായവ) ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ചില കാര്യങ്ങൾ ആദരവിനിമിത്തം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഏതെങ്കിലും സാന്നിധ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അതു സംബന്ധിച്ച പരാമർശം ശ്രുതിയിൽ ഉണ്ടെന്നാൽ അതുപോലെ തന്നെ. നിശ്ചയിക്കാൻ സ്ഥിരമായ ഒരു നിയമമില്ല, കാരണം കാണുന്നതുപോലെയാണ്; അവയെ വേർതിരിച്ചിട്ടും ഫലത്തിൽ തടസ്സമില്ല. ദാനത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെയാണ്, മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ. സൂചനാ ചിഹ്നം പ്രധാനമാണെങ്കിൽ അതാണ് ശക്തമായത്, അതുപോലെയാണു മറ്റും. സന്ദർഭത്തിൽ നിന്ന് മുൻപരിഗണന ഉയരാം, ഒരു കർമ്മം സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ കാണുന്നതുപോലെ. വ്യാപ്തി കൊണ്ടും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ, നിർണ്ണയവും അനുഭവവുമാണ് പ്രധാനമായത്, അതിനാൽ ഇത് ജ്ഞാനമാണ്. ശ്രുതിവാക്യം ശക്തമായതിനാൽ യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല. ബന്ധം മുതലായവയാൽ, മറ്റുവിധ ജ്ഞാനങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്. പൊതുവായതുകൊണ്ടുമാത്രം അല്ല, കാരണം അനുഭവം സംഭവിക്കുന്നു; മരണത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ, ലോകത്തിൽ യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല. പിന്നീട് വാക്ക് പ്രധാനമാകുമ്പോൾ, ബന്ധം ബാധകമാണ്. ശരീരത്തിൽ ഒരേയൊരു ആത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് കാരണം. അതിനാൽ വ്യത്യാസം അതിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണു, അനുഭവത്തിൽപോലെ അല്ല. അംഗങ്ങളിൽ ബന്ധമുള്ളവ ശാഖകളിൽ ഇല്ല; എല്ലാ വേദയിലും അതുപോലെയാണ്. യാതൊരു വിരോധവും ഇല്ല, മന്ത്രാദികളിൽ കാണുന്നതുപോലെ. മഹത്വം കൊണ്ട്, അതു ഉത്തമമാണ്, യാഗം പോലെയാണ്; അതു ശ്രുതി വ്യക്തമാക്കുന്നു. വാക്കിന്റെ വ്യത്യാസം മുതലായവ കൊണ്ടാണ് ഈ ഭേദം. ഇങ്ങനെ, ശ്രുതിവാക്യങ്ങളുടെ അർത്ഥം അനുസരിച്ച് ഈ വിഷയങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു, വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ, വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ, വ്യക്തമായതും സൂക്ഷ്മമായതുമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകുന്നു.