બ્રહ્મસૂત્રના આ પવિત્ર શ્લોકોમાં જે અનુપમ જ્ઞાન પ્રગટે છે, તેનો અર્થ چنین રીતે આવે છે: ઘરનાં કાર્યો અને વૈદિક વિધિઓમાં, શાસ્ત્ર અને સ્મૃતિના આધારે, બંને રીતે બહાર પણ વ્યવહાર થાય છે. કેટલાક આચાર્યોએ કહ્યું છે કે જે કર્મફળનું વિધાન છે, તે યજમાન માટે છે – આ રીતે આત્રેય મહર્ષિએ સમજાવ્યું. પણ ઔદુલોમિ કહે છે કે એ ફળ તો પૂજારી માટે જ છે, કારણ કે તે કર્મકાંડ તેના માટે સંકોચાયેલી છે. કેટલાક પ્રસંગોમાં, તૃતીય સહયોગી (અન્ય સહાયક)નું પણ નિર્દેશ છે, જેમ કે વિધાનમાં જોવા મળે છે. આ બધા વિચારોને એકસાથે જોતા, ગૃહસ્થ conclusion પર પહોંચે છે. પણ અન્ય varnashram-વાળાઓ માટે પણ, શાસ્ત્રોક્ત today, જેમ કે મૌનવ્રત ધારણ કરનારા માટે છે. ક્યારેક એ ફળ પ્રગટ થતું નથી, કારણ કે સંબંધ દેખાતો નથી. પણ જ્યારે વિષયમાં કોઈ અવરોધ નથી, ત્યારે એ ફળ અહીં જ અનુભવાય છે, કારણ કે એવું અનુભવાય છે. મોક્ષના ફળની જે નિયમિતતા છે, તે માત્ર એ માટે જ છે, જે એ અવસ્થામાં સ્થિર રહે છે. જ્યારે શાસ્ત્ર પુનઃપુનઃ ઉપદેશ આપે છે, ત્યારે પુનર્જન્મ પણ થાય છે – કારણ કે એ સંકેતોમાં પણ આવું જ દર્શાવાયું છે. જ્ઞાનીઓ સમજે છે અને શિખવે છે કે એ આત્મા જ છે. પણ એ આત્મા કોઈ પ્રતીકમાં નથી, કારણ કે એ ત્યાં હાજર નથી. બ્રહ્મ-દર્શન એ તેની મહાનતાથી પ્રાપ્ત થાય છે. અને સૂર્ય તથા અન્ય દેવતાઓમાં ધ્યાન કરવું પણ યોગ્ય ગણાય છે, હે મિત્ર. ધ્યાનસ્થ થઈને બેઠા રહેવું શક્ય છે, અને ધ્યાનથી પણ એ સિદ્ધ થાય છે. સ્થિરતા જરૂરી છે – એનું પણ વિચાર કરવું જોઈએ. અને મહાત્માઓ એનું સ્મરણ રાખે છે. જ્યાં એકાગ્રતા હોય, ત્યાં કોઈ ભેદ નથી રહેતો. અને જીવનના અંત સુધી, આ જ નિયમ જોવા મળે છે. જ્યારે એ અવસ્થા પ્રાપ્ત થાય છે, ત્યારે પૂર્વ અને અનુગામી પાપો, સ્પર્શના અભાવથી, નષ્ટ થઈ જાય છે – જેમ શાસ્ત્ર કહે છે. બીજાઓ માટે પણ, પતન સમયે, એ પાપો સ્પર્શતા નથી. પણ જેઓના કર્મ શરૂ નથી થયા, એ માટે અગાઉના ફળો માત્ર ત્યાં સુધી મર્યાદિત છે. અગ્નિહોત્ર વગેરે યજ્ઞો માત્ર પોતાના ફળ માટે જ છે, એવું અનુભવાય છે. તેથી, કેટલાક માટે બંને પ્રકારના ફળો પણ હોય છે. કારણ કે, અંતે, બધું જ્ઞાનથી પ્રાપ્ત થાય છે. પણ બીજા ફળ ભોગવી લીધા પછી, અંતે મુક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે. મૃત્યુ સમયે, વાણી મનમાં લીન થઈ જાય છે – એવું અનુભવાય છે અને શાસ્ત્રોમાં પણ કહેવાયું છે. તેથી, બધી ઇન્દ્રિયોએ પણ એ જ માર્ગ પકડે છે. પછી મન પ્રાણમાં લીન થાય છે – જેમ આગળના વિભાગોમાં કહેવામાં આવ્યું છે. એ witnessing આત્મા છે, જે ઉપનિષદોમાં પણ દર્શાવાયું છે. પછી એ તત્વોમાં લીન થાય છે, જેમ શાસ્ત્રોમાં સાંભળ્યું છે. કારણ કે એ માત્ર એક જ તત્વમાં લીન થતું નથી. એ જ પ્રવેશ અને આરંભના કારણે, અને ઉપવાસ વિના અમરત્વ પ્રાપ્ત થતું નથી. સોમપાન સમયે સંસારનું નિર્દેશ પણ છે. આત્મા અત્યંત સુક્ષ્મ છે – અને યોગ્ય પ્રમાણથી એનું જ્ઞાન પ્રાપ્ત થાય છે. એનો નાશ થતો નથી, તેથી તે અવિનાશી છે. અને આ સંદર્ભમાં, શરીરની ગરમી (ઉષ્મા) પણ યોગ્ય રીતે સમજાય છે. જો કોઈ વાંધો કરે કે 'નકારના કારણે', તો પણ એવું નથી, કારણ કે કેટલીકવાર એ સ્પષ્ટપણે શરીરી આત્મામાંથી આવે છે. આ રીતે, બ્રહ્મસૂત્રના આ શ્લોકોમાં આત્મા, કર્મ, ફળ, મુક્તિ અને જીવનના અંતિમ યાત્રા વિશે ગહન અને દિવ્ય જ્ઞાન પ્રગટ થાય છે, જે શ્રદ્ધા અને વિવેકપૂર્વક અનુસરીને મનુષ્યે પરમ શાંતિ અને મોક્ષ પામે છે.