શ્રુતિઓના આ连续 શ્લોકોમાં, કર્મો અને તેમના ફળો વિશે ઊંડા વિચારો રજૂ થાય છે. શરૂઆતમાં કહેવામાં આવે છે કે, જ્યારે ફળ સ્પષ્ટ રીતે ઓળખાય નહીં, ત્યારે વિકલ્પ રહે છે—અર્થાત, કર્મના પરિણામને લઈને સ્પષ્ટતા ન હોવાને કારણે, વિવિધ રીતો શક્ય છે. પરંતુ, જે કર્મો ઇચ્છા સાથે કરવામાં આવે છે, તે કર્મો જોડીને કે અલગ-અલગ, મનની ઇચ્છા પ્રમાણે, કરી શકાય છે; કારણ કે, પૂર્વપક્ષી કારણ અહીં હાજર નથી. કર્મના અંગો, એટલે કે, ઉપચાર, કૃત્ય, તેમનું સ્થાન આધાર પર નિર્ભર રહે છે; અને જે બચી જાય છે, તેમાંથી પણ સ્થિતિ નિર્ધારિત થાય છે. કર્મોનું સંયોજન હોવાથી, અને શાસ્ત્રમાં સામાન્ય ગુણોનું ઉલ્લેખ હોવાથી, કેટલાક કર્મો એકસાથે થાય છે. જોકે, શાસ્ત્રમાં એનું એકસાથે હોવું સ્પષ્ટ નથી, તેથી કદાચ એવું પણ ના હોય; અને એ રીતે પણ જોવામાં આવે છે. આ આગળ, બાદરાયણ કહે છે—અંતે, કર્મનો મુખ્ય ઉદ્દેશ વ્યક્તિનો જ છે, કેમ કે શબ્દ (વેદ) એ જ બતાવે છે. જયમિની કહે છે, કારણ કે કર્મો ઉપચારરૂપ છે, શિક્ષણ પણ વ્યક્તિના હિત માટે જ છે, જેમ અન્ય કિસ્સાઓમાં થાય છે. આનું પાલન પણ જોવા મળે છે, અને શાસ્ત્રમાં એ વિશે સ્પષ્ટ ઉલ્લેખ છે. કર્મની શરૂઆત અને પુનરાવૃતિ, અને જે વ્યક્તિ પાસે એ ગુણ છે, તેના માટે નિર્દેશ, તથા નિયંત્રણ—all these show the same. પરંતુ, બાદરાયણના મત પ્રમાણે, શ્રેષ્ઠતાનું શિક્ષણ હોવાથી, એ રીતે જ છે, કેમ કે એ જોઈ શકાય છે. પણ, એનો અવલોકન પણ સમાન છે; એ સર્વત્ર લાગુ પડતું નથી. ભેદ પણ એવા જ છે, જેમ કે શત (સૌ) નું ભેદ; અથવા, જેમ કે માત્ર અધ્યયન કરનાર વ્યક્તિનો કિસ્સો. કારણ કે, કોઈ ભેદ નથી. ક્યારેક, એ પ્રશંસા માટે હોય છે, અથવા ક્યારેક મંજૂરી માટે. કેટલાકના મત પ્રમાણે, વ્યક્તિની ઇચ્છા પ્રમાણે પણ થઈ શકે છે; suppression (દમન) પણ છે. ઉપર જતાં પ્રવાહવાળા (ઉર્ધ્વરેતસ) માટે, શાસ્ત્રમાં ઉલ્લેખ છે. જયમિની કહે છે, સંપર્ક (contact) નથી, કેમ કે નિર્દેશ નથી. બાદરાયણ કહે છે, એ કરવું જોઈએ, કેમ કે શાસ્ત્રમાં સમાન રીતે ઉલ્લેખ છે. અથવા, નિર્દેશ છે, જેમ કે ધરણ (retention) ના કિસ્સામાં. જો એમ કહેવાય કે એ માત્ર પ્રશંસા છે, કેમ કે એમાં સમાવિષ્ટ છે, તો એ સાચું નથી, કેમ કે એ પૂર્વે ક્યારેય જોવા મળ્યું નથી. અને, શબ્દ પણ એના અસ્તિત્વને દર્શાવે છે. જો કહેવાય કે અર્થમાં વિખૂટો છે, તો પણ એ સાચું નથી, કેમ કે એ સ્પષ્ટ રીતે નિર્દેશિત છે. અને, એક જ વાક્યમાં જોડાણ હોવાથી પણ એ જ છે. અંતે, આગ, ઇંધણ વગેરે પર આધાર નથી; પરંતુ, બધાં પર આધાર છે, જેમ કે યજ્ઞમાં ઘોડાના કિસ્સામાં દર્શાવ્યું છે. વ્યક્તિએ શાંતિ, આત્મ-નિયંત્રણ વગેરે ગુણોથી યુક્ત હોવું જોઈએ; છતાં, કેમ કે એ સહાયક રૂપે નિર્દેશિત છે, એ પણ અનિવાર્ય રીતે કરવું જ પડે છે. સર્વ માટે મંજૂરી નથી, સિવાય જ્યારે જીવના જોખમ હોય, એ રીતે પણ જોવા મળે છે; અને, પ્રતિબંધ પણ નથી. ઉપરાંત, પરંપરામાં પણ એનું સ્મરણ થાય છે. અને, શાસ્ત્રમાં પણ ઈચ્છા વગર કરવામાં આવતી ક્રિયા માટે અધિકાર છે. અને, જીવનના વિવિધ આશ્રમો (સ્ટેજિસ) ના કર્મો પણ નિર્દેશિત છે, એટલે એ પણ કરવાનું જ છે. આ રીતે, શ્રુતિઓના આ શ્લોકો કર્મ, તેના અંગો, ઉદ્દેશ, અને વ્યક્તિના હિત માટેના નિયમો અને વિકલ્પો વિશે ગહન અને શ્રદ્ધાપૂર્વક માર્ગદર્શન આપે છે.