ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁସହସ୍ରନାମସ୍ତୋତ୍ରମ୍

ଚତୁର୍ମୂର୍ତିଶ୍ଚତୁର୍ବାହୁଶ୍ଚତୁର୍ଵ୍ଯୂହଶ୍ଚତୁର୍ଗତିଃ । ଚତୁରାତ୍ମା ଚତୁର୍ଭାଵଶ୍ଚତୁର୍ଵେଦଵିଦେକପାତ୍

ଚାରି ରୂପ ଥିବା, ଚାରି ହାତ ଥିବା, ଚାରି ପ୍ରକାର ରୂପ ନେଇଥିବା, ଚାରି ପଥର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା; ଚାରି ପ୍ରକାର ମନ, ଚାରି ପ୍ରକାର ଭାବ ଥିବା, ଚାରି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ଏକ ପାଦ ଥିବା।

ସମାଵର୍ତୋଽନିଵୃତ୍ତାତ୍ମା ଦୁର୍ଜଯୋ ଦୁରତିକ୍ରମଃ । ଦୁର୍ଲଭୋ ଦୁର୍ଗମୋ ଦୁର୍ଗୋ ଦୁରାଵାସୋ ଦୁରାରିହା

ଯିଏ ଚକ୍ରାକାର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କେବେ ଫେରେନି, ଅଜୟ, ଅପରାଜିତ; ଦୁର୍ଲଭ, ପ୍ରାପ୍ତି କଠିନ, ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ଦୁର୍ଗମ, ଦୁଃସାଧ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରିଥିବା।

ଶୁଭାଙ୍ଗୋ ଲୋକସାରଙ୍ଗଃ ସୁତନ୍ତୁସ୍ତନ୍ତୁଵର୍ଧନଃ । ଇନ୍ଦ୍ରକର୍ମା ମହାକର୍ମା କୃତକର୍ମା କୃତାଗମଃ

ଶୁଭ ଆକୃତି ଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୂତ୍ର ଭଳି, ସୂତ୍ରକୁ ବଢ଼ାଇଥିବା; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ସଫଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ସଫଳ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ।

ଉଦ୍ଭଵଃ ସୁନ୍ଦରଃ ସୁନ୍ଦୋ ରତ୍ନନାଭଃ ସୁଲୋଚନଃ । ଅର୍କୋ ଵାଜସନଃ ଶୃଙ୍ଗୀ ଜଯନ୍ତଃ ସର୍ଵଵିଜ୍ଜଯୀ

ଯିଏ ସମସ୍ତର ଆରମ୍ଭ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଆକର୍ଷକ, ମଣିର ନାଭି ଥିବା, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ସଦା ବିଜୟୀ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା।

ସୁଵର୍ଣବିନ୍ଦୁରକ୍ଷୋଭ୍ଯଃ ସର୍ଵଵାଗୀଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ । ମହାହ୍ରଦୋ ମହାଗର୍ତୋ ମହାଭୂତୋ ମହାନିଧିଃ

ଯିଏ ସୁନାର ଫୁଲି ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଚଳ, ସମସ୍ତ ଭାଷାର ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାଇଶ୍ୱର, ବଡ଼ ହ୍ରଦ, ଗଭୀର ଗଡ଼, ବଡ଼ ତତ୍ତ୍ୱ, ଓ ବଡ଼ ଧନର ଭଣ୍ଡାର।

କୁମୁଦଃ କୁନ୍ଦରଃ କୁନ୍ଦଃ ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପାଵନୋଽନିଲଃ । ଅମୃତାଶୋଽମୃତଵପୁଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵତୋମୁଖଃ

ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସୁଖ ଦେଇଥିବା, କୁନ୍ଦ ଫୁଲ ଭଳି ପବିତ୍ର, ବର୍ଷା ଦେଇଥିବା, ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ପବନ ସ୍ୱରୂପ, ଅମର ଇଚ୍ଛା ଥିବା, ଅମର ଦେହ ଥିବା, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଥିବା।

ସୁଲଭଃ ସୁଵ୍ରତଃ ସିଦ୍ଧଃ ଶତ୍ରୁଜିଚ୍ଛତ୍ରୁତାପନଃ । ନ୍ଯଗ୍ରୋଧୋଽଦୁମ୍ବରୋଽଶ୍ଵତ୍ଥଶ୍ଚାଣୂରାନ୍ଧ୍ରନିଷୂଦନଃ

ଯିଏ ସହଜରେ ମିଳନ୍ତି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସଫଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିବା, ବଟବୃକ୍ଷ, ଉଦୁମ୍ବର ବୃକ୍ଷ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷ, ଚାଣୂର ଓ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରିଥିବା।

ସହସ୍ରାର୍ଚିଃ ସପ୍ତଜିହ୍ଵଃ ସପ୍ତୈଧାଃ ସପ୍ତଵାହନଃ । ଅମୂର୍ତିରନଘୋଽଚିନ୍ତ୍ଯୋ ଭଯକୃଦ୍ଭଯନାଶନଃ

ଯିଏ ହଜାର ରଶ୍ମିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସାତଟି ଜିହ୍ୱା ଥିବା, ସାତ ପ୍ରକାରରେ ଆଗିଉଠିଥିବା, ସାତଟି ଯାନ ଉପରେ ବସିଥିବା; ଯିଏ ଆକାରହୀନ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଚିନ୍ତାର ସୀମା ଉପରେ, ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଓ ଭୟକୁ ଦୂର କରନ୍ତି ।

ଅଣୁର୍ବୃହତ୍କୃଶଃ ସ୍ଥୂଲୋ ଗୁଣଭୃନ୍ନିର୍ଗୁଣୋ ମହାନ୍ । ଅଧୃତଃ ସ୍ଵଧୃତଃ ସ୍ଵାସ୍ଯଃ ପ୍ରାଗ୍ଵଂଶୋ ଵଂଶଵର୍ଧନଃ

ସେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ବିଶାଳ, କ୍ଷୀଣ ଓ ଭାରି; ଗୁଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମହାନ; କାହାରି ଭରସା ଉପରେ ନୁହେଁ, ନିଜେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ନିଜର ମୁହଁ ଥିବା, ପ୍ରାଚୀନ ପୂର୍ବଜ, ଓ ବଂଶକୁ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି ।

ଭାରଭୃତ୍ କଥିତୋ ଯୋଗୀ ଯୋଗୀଶଃ ସର୍ଵକାମଦଃ । ଆଶ୍ରମଃ ଶ୍ରମଣଃ କ୍ଷାମଃ ସୁପର୍ଣୋ ଵାଯୁଵାହନଃ

ସେ ଭାର ବୋହିଥିବା, ଯୋଗୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଯୋଗୀଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ, ତପସ୍ବୀ, କ୍ଷୀଣ ଦେହ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଖିର ମାଲିକ, ଓ ବାୟୁକୁ ଯାନ କରନ୍ତି ।

ଧନୁର୍ଧରୋ ଧନୁର୍ଵେଦୋ ଦଣ୍ଡୋ ଦମଯିତା ଦମଃ । ଅପରାଜିତଃ ସର୍ଵସହୋ ନିଯନ୍ତାଽନିଯମୋଽଯମଃ

ଯିଏ ଧନୁଷ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଧନୁଷ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ହେଉଛନ୍ତି, ଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଦମନ କରନ୍ତି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି; ଅଜୟ, ସବୁକିଛି ସହିପାରିବା, ନିୟନ୍ତ୍ରକ, ଅନିୟମିତ ଓ ଅବିନାଶୀ ।

ସତ୍ତ୍ଵଵାନ୍ ସାତ୍ତ୍ଵିକଃ ସତ୍ଯଃ ସତ୍ଯଧର୍ମପରାଯଣଃ । ଅଭିପ୍ରାଯଃ ପ୍ରିଯାର୍ହୋଽର୍ହଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନଃ

ସେ ନିତିରେ ଦୃଢ଼, ଶୁଦ୍ଧ ମନର ଧନୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି। ସେ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ରଖନ୍ତି, ସ୍ନେହ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଭଲପାଇବାକୁ କରନ୍ତି ଓ ପ୍ରେମ ବଢ଼ାନ୍ତି।

ଵିହାଯସଗତିର୍ଜ୍ଯୋତିଃ ସୁରୁଚିର୍ହୁତଭୁଗ୍ଵିଭୁଃ । ରଵିର୍ଵିରୋଚନଃ ସୂର୍ଯଃ ସଵିତା ରଵିଲୋଚନଃ

ସେ ଆକାଶରେ ଚଳନ୍ତି, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ହବିର ଭୋଗତା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ମୂର୍ତ୍ତି, ପ୍ରକାଶକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ।

ଅନନ୍ତୋ ହୁତଭୁଗ୍ଭୋକ୍ତା ସୁଖଦୋ ନୈକଜୋଽଗ୍ରଜଃ । ଅନିର୍ଵିଣ୍ଣଃ ସଦାମର୍ଷୀ ଲୋକାଧିଷ୍ଠାନମଦ୍ଭୁତଃ

ସେ ଅନନ୍ତ, ହବିର ଭୋଗତା, ଅନୁଭବ କରୁଥିବା, ସୁଖ ଦେଇଥିବା, ବହୁ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା। ସେ କେବେ ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସଦା ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ।

ସନାତ୍ସନାତନତମଃ କପିଲଃ କପିରଵ୍ଯଯଃ । ସ୍ଵସ୍ତିଦଃ ସ୍ଵସ୍ତିକୃତ୍ସ୍ଵସ୍ତି ସ୍ଵସ୍ତିଭୁକ୍ସ୍ଵସ୍ତିଦକ୍ଷିଣଃ

ସେ ଚିରକାଳୀନ, ଚିରକାଳୀନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା, କପିଳ, ଅବିନାଶୀ। ସେ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ଭଲ କାମ କରୁଥିବା, ଶୁଭତାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶୁଭ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଓ ଶୁଭ ଦାନ କରୁଥିବା।

ଅରୌଦ୍ରଃ କୁଣ୍ଡଲୀ ଚକ୍ରୀ ଵିକ୍ରମ୍ଯୂର୍ଜିତଶାସନଃ । ଶବ୍ଦାତିଗଃ ଶବ୍ଦସହଃ ଶିଶିରଃ ଶର୍ଵରୀକରଃ

ସେ କ୍ରୁର ନୁହଁନ୍ତି, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ଚକ୍ରଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପଦକ୍ଷେପ ନିଅନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ଆଦେଶ ଦେନ୍ତି; ସେ ଶବ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଶବ୍ଦକୁ ସହିପାରନ୍ତି, ଶୀତଳ, ଏବଂ ରାତିକୁ ଆଣନ୍ତି।

ଅକ୍ରୂରଃ ପେଶଲୋ ଦକ୍ଷୋ ଦକ୍ଷିଣଃ କ୍ଷମିଣାଂଵରଃ । ଵିଦ୍ଵତ୍ତମୋ ଵୀତଭଯଃ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତନଃ

ସେ କ୍ରୁର ନୁହଁନ୍ତି, ମନୋହର, ଦକ୍ଷ, ଚତୁର, କ୍ଷମାଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟରହିତ, ଯାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶ୍ରବଣ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ।

ଉତ୍ତାରଣୋ ଦୁଷ୍କୃତିହା ପୁଣ୍ଯୋ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନନାଶନଃ । ଵୀରହା ରକ୍ଷଣଃ ସନ୍ତୋ ଜୀଵନଃ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେ ଉଦ୍ଧାରକାରୀ, ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ପବିତ୍ର, ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ବୀରମାନଙ୍କୁ ବଧ କରନ୍ତି, ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସାଧୁ, ଜୀବନଦାତା, ଏବଂ ସଦା ଅଟୁଟ।

ଅନନ୍ତରୂପୋଽନନ୍ତଶ୍ରୀର୍ଜିତମନ୍ଯୁର୍ଭଯାପହଃ । ଚତୁରଶ୍ରୋ ଗଭୀରାତ୍ମା ଵିଦିଶୋ ଵ୍ଯାଦିଶୋ ଦିଶଃ

ସେ ଅନେକ ରୂପରେ ବିଆପ୍ତ, ଅନନ୍ତ ମହିମାର ସ୍ୱାମୀ, କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ଭୟକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ସେ ଚାରିପଟେ ସମାନ, ଗଭୀର ମନ, ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଦିଗର ଦାତା ଏବଂ ନିଜେ ଦିଗ ହେଉଛନ୍ତି।

ଅନାଦିର୍ଭୂର୍ଭୁଵୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସୁଵୀରୋ ରୁଚିରାଙ୍ଗଦଃ । ଜନନୋ ଜନଜନ୍ମାଦିର୍ଭୀମୋ ଭୀମପରାକ୍ରମଃ

ସେ ଆଦିହୀନ, ଭୂମି ଓ ଦିଗନ୍ତର ଆଧାର, ସମୃଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ବିରାଟ୍ ଶୂରବୀର, ରୂପଶୀଳ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ସ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମର ଆରମ୍ଭ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।

ଆଧାରନିଲଯୋଽଧାତା ପୁଷ୍ପହାସଃ ପ୍ରଜାଗରଃ । ଊର୍ଧ୍ଵଗଃ ସତ୍ପଥାଚାରଃ ପ୍ରାଣଦଃ ପ୍ରଣଵଃ ପଣଃ

ସେ ସମସ୍ତର ଆଧାର ଓ ନିବାସ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମୁହଁର ହାସ ଫୁଲ ମାଳା ପରି ମଧୁର, ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ଉଚ୍ଚତାକୁ ଯାଉଥିବା, ସତ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା, ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବା, ପବିତ୍ର ଓଁ ଧ୍ୱନି, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ।

ପ୍ରମାଣଂ ପ୍ରାଣନିଲଯଃ ପ୍ରାଣଭୃତ୍ପ୍ରାଣଜୀଵନଃ । ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦେକାତ୍ମା ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାତିଗଃ

ସେ ସତ୍ୟର ମାପ, ପ୍ରାଣର ଆସନ, ପ୍ରାଣକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପ୍ରାଣର ଆଧାର; ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା, ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା।

ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵସ୍ତରୁସ୍ତାରଃ ସଵିତା ପ୍ରପିତାମହଃ । ଯଜ୍ଞୋ ଯଜ୍ଞପତିର୍ଯଜ୍ଵା ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗୋ ଯଜ୍ଞଵାହନଃ

ସେ ଭୂମି, ଦିଗନ୍ତ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ; ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷ, ଉଦ୍ଧାରକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରପିତାମହ; ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଓ ଯଜ୍ଞର ଯାନ।

ଯଜ୍ଞଭୃଦ୍ ଯଜ୍ଞକୃଦ୍ ଯଜ୍ଞୀ ଯଜ୍ଞଭୁଗ୍ ଯଜ୍ଞସାଧନଃ । ଯଜ୍ଞାନ୍ତକୃଦ୍ ଯଜ୍ଞଗୁହ୍ଯମନ୍ନମନ୍ନାଦ ଏଵ ଚ

ଯିଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ଯିଏ ହବିର ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସାଧନ ହେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଶେଷ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଖାଦ୍ୟର ଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।

ଆତ୍ମଯୋନିଃ ସ୍ଵଯଞ୍ଜାତୋ ଵୈଖାନଃ ସାମଗାଯନଃ । ଦେଵକୀନନ୍ଦନଃ ସ୍ରଷ୍ଟା କ୍ଷିତୀଶଃ ପାପନାଶନଃ

ଯିଏ ନିଜେ ନିଜର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥଳ, ନିଜେ ନିଜରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଭୂମିକୁ ଖୋଦି ଉଠାଇଥିବା, ସାମବେଦର ଗୀତ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି, ଦେବକୀଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂମିର ନାଥ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା।

ଶଙ୍ଖଭୃନ୍ନନ୍ଦକୀ ଚକ୍ରୀ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵା ଗଦାଧରଃ । ରଥାଙ୍ଗପାଣିରକ୍ଷୋଭ୍ଯଃ ସର୍ଵପ୍ରହରଣାଯୁଧଃ

ଯିଏ ଶଂଖ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ନନ୍ଦକ ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଚକ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗଦା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ରଥର ଚକ୍ର ହାତରେ ଧରିଥିବା, ଅଚଳ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ସର୍ଵପ୍ରହରଣାଯୁଧ ଓଁ ନମ ଇତି । ଵନମାଲୀ ଗଦୀ ଶାର୍ଙ୍ଗୀ ଶଙ୍ଖୀ ଚକ୍ରୀ ଚ ନନ୍ଦକୀ । ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାଯଣୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାସୁଦେଵୋଽଭିରକ୍ଷତୁ

ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା—ଓଁ, ନମସ୍କାର। ଯିଏ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଗଦା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶଂଖ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଚକ୍ର ଓ ନନ୍ଦକ ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାୟଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ବାସୁଦେବ—ସେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।