ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଯିଏଁ ଆଦିହୀନ, ସମସ୍ତ ଭୂମି ଓ ଦିଗନ୍ତର ଆଧାର, ସମୃଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଓ ବୀର, ସୁନ୍ଦର ବାହୁବଳୟ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜନ୍ମର ଆରମ୍ଭ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଭୀତ କରିବା ଶୂରତାର ଅଧିକାରୀ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଉଛି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ରଚନାର ଆଧାର ଓ ଆଶ୍ରୟ, ସେଇ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ତାଙ୍କର ହାସି ମନେ ଫୁଲିଥିବା ଫୁଲର ଦଳ ପରି ମଧୁର, ସେ ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ଉଚ୍ଚତମ ମାର୍ଗରେ ଅଗ୍ରସର, ଧର୍ମର ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ପ୍ରାଣ ଦାତା, ପବିତ୍ର ଓଁକାର ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ଦାତା। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ମାପର ମାନଦଣ୍ଡ, ପ୍ରାଣର ଆସନ ଓ ଆଧାର, ପ୍ରାଣର ସାର, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ, ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ, ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ଭୂମି, ଦିଗନ୍ତ, ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକ; ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶରଣ ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷ, ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମହାପିତାମହ; ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଯଜ୍ଞ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ୍ୟର ନାଥ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ କରିଥିବା, ଯଜ୍ଞ୍ୟର ଅଂଶ ଓ ଯଜ୍ଞ୍ୟର ଯାନ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଯିଏ ଯଜ୍ଞ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ୍ୟ କର୍ତ୍ତା, ହବିର ଭୋଗୀ, ଯଜ୍ଞ୍ୟର ଉପାୟ; ଯିଏ ଯଜ୍ଞ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଜକ ଉଭୟ। ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ସେଇ ସ୍ୱୟଂ ନିଜେ, ସେ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା, ସାମବେଦର ଗୀତ, ଦେବକୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂମିର ନାଥ, ପାପର ନାଶକ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶଂଖ ଧାରୀ, ନନ୍ଦକ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚକ୍ରଧାରୀ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁର୍ଧାରୀ, ଗଦାଧାରୀ; ଚକ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅଚଳ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଧାରୀ।