આવો, હું તમને ભગવાનના મહિમાનો વર્ણનરૂપે એક સુંદર વાર્તા કહું. ભગવાન અનાદિ છે—એમનો આરંભ નથી. તેઓ જ પૃથ્વી અને આકાશના આધાર છે, સર્વ સમૃદ્ધિના સ્વરૂપ છે. તેઓ મહાશૂરવીર છે, સુંદર કંકણોથી શોભાયમાન થાય છે. સર્વનું મૂળ, સર્વ જીવોના જન્મનાં કારણ, અને ભયાનક પરાક્રમ ધરાવે છે. તેઓ જ સર્વના આધાર અને નિવાસસ્થાન છે. જગતને ધારણ કરતા, તેમનું સ્મિત ફુલેલા ફૂલ જેવું મલકાય છે. તેઓ સદા જાગૃત છે, ધર્મના માર્ગે આગળ વધે છે, જીવનદાન આપનાર છે, પવિત્ર ઓમકાર સ્વરૂપ છે, અને પરમ પુરસ્કાર આપનાર છે. ભગવાન જ માપદંડ છે, પ્રાણશક્તિનું સ્થાન છે, જીવનો આધાર છે અને જીવનનો સાર છે. તેઓ પરમ તત્ત્વ છે, તત્ત્વના જ્ઞાતા છે, એકમાત્ર આત્મા છે—જન્મ, મૃત્યુ અને વૃદ્ધાવસ્થાથી પર છે. તેઓ જ પૃથ્વી, આકાશ અને પરમ લોક છે. શરણાગતિનું વૃક્ષ છે, મુક્તિદાતા છે, સૂર્ય છે, મહાપિતામહ છે. તેઓ જ યજ્ઞ છે, યજ્ઞના સ્વામી છે, યજ્ઞકર્તા છે, યજ્ઞના અંગો છે અને યજ્ઞના વાહન છે. ભગવાન જ યજ્ઞને ધારણ કરે છે, યજ્ઞ કરે છે, યજ્ઞકર્તા છે, હવનના ફળને ભોગવે છે, યજ્ઞના સાધન છે. યજ્ઞને પૂર્ણતા આપે છે, યજ્ઞનું રહસ્ય છે, ભોજન અને ભોજનકર્તા—બન્ને પોતે છે. તેઓ પોતાનો જ ગર્ભ છે, સ્વયંભૂ છે, પૃથ્વીનું ઉદ્દ્ધાર કરનાર છે, સામવેદનું ગીત છે. દેવકીના આનંદરૂપ છે, સૃષ્ટિના સર્જક છે, પૃથ્વીના સ્વામી છે અને પાપોનો નાશક છે. ભગવાન શંખધારી છે, નંદક નામની ખડગ ધારણ કરે છે, સુદર્શન ચક્ર અને શારંગ ધનુષ ધારણ કરે છે, ગદા ધારણ કરે છે. ચક્ર એનું શસ્ત્ર છે, અડગ છે અને સર્વ શસ્ત્રોથી સજ્જ છે. એવા સર્વ શસ્ત્રધારી ભગવાનને—જય ઓમ!—જે વનમાલા ધારણ કરે છે, ગદા, શારંગ ધનુષ, શંખ, સુદર્શન ચક્ર અને નંદક ખડગ ધારણ કરે છે, એવા તેજસ્વી નારાયણ, વિષ્ણુ, વાસુદેવ અમને હંમેશા રક્ષા કરે—આવી પ્રાર્થના કરીએ.