ଏହି କଥା ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଶିବ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତାବ ନାଚରେ ବିଶ୍ୱକୁ ମାୟା ମୁକ୍ତ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁଡ଼ିକ ତାଳ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଥିବା ସର୍ପର ମାଳା, ଯାହା ତାଙ୍କର ଗର୍ଦ୍ଧନୀରେ ଲଂକାର ଭାବରେ ବିକାଶିତ ହୋଇଛି, ସେ ଦୂରରୁ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଗଭୀର ତାଳରେ ଗୁଞ୍ଜୁର କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀର ସୁନ୍ଦର ତରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ମାଟିକା ଓ ସିନ୍ଧୁର ଚିହ୍ନରେ ଦିଗନ୍ତରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲା। ଶିବଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୟା ମାନବତାକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଥିଲା। ସେ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ମାଉଣ୍ଟେନ୍ କିଙ୍ଗର କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଖେଳାକୁ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଖୁସୀ ଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ମାଟିକା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନ୍ଦର କାଦମ୍ବା ଏବଂ ଜାସ୍ମିନ୍ ମାଳାରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କରୁ ଅଲଗା କରୁଥିଲା। ଶିବଙ୍କର ତଳୁ ମାଳା ଏବଂ ତାଙ୍କର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ପୁଷ୍ପମାଳାରେ ମୁକ୍ତ କରୁଥିଲା। ସେ ଦୟାର ସାଥୀ ଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ନିରାଶା ଦେଉଥିଲା। ଶିବଙ୍କର ଗଳାରେ ଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ବିଷ ତାଙ୍କୁ ନିରାଶା ଦେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ସେହି ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଶାନ୍ତ କରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ଆମେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ବିବାଦ କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ସେ ଯେଉଁଥିରେ ଆମର ମନ ଏକାଗ୍ର ହେବାକୁ ଚାହାଁଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ଚିହ୍ନ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ 'ଶିବ' ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାକୁ। ଏହି ଅନୁଭବ ଆମକୁ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଖୁସୀ ଦେଇଥିବା ସମୟରେ, ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରୀ ମାଳା ଆମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିଲା। ଯେଉଁଥିରେ ଶିବଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ମୃତି ଆମକୁ ସତତା ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିଲା, ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଜୟ ପାଇଁ ଉଦୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମାନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ସମୟରେ, ଆମେ ସତ୍ତ୍ୱର ଆନନ୍ଦରେ ଡୁବି ଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ ଶିବଙ୍କର ଦୟା ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିଲା, ଯାହା ଆମର ଜୀବନକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ନେଇଯିବ।