ఈ లోకంలో చలించే వాటిలో, నిశ్చలమైన వాటిలో, అతిసూక్ష్మమైన ఆత్మగా, అమరుడిగా, పవిత్రమైన వృషభాధిపతిగా పరిపూర్ణంగా వ్యాపించి ఉన్నవాడు పరమేశ్వరుడు. సాధ్యులు, వసువులు, ఆదిత్యులు వంటి దైవ సమూహాలలో మునిగా, ప్రకాశవంతుడిగా, సూర్యునిగా, అమరుడిగా వెలిగిపోతున్నాడు. అతనే వ్యాసుడు, సృష్టి, సంక్షిప్తత, విస్తరణ, మార్పు, మానవుడు; కాలం, సంవత్సరం, మాసం, పక్షం, గణన పూర్తి అయ్యే అంకంగా కూడా అతడే. కాలాన్ని కల, కష్ట, లవ, మాత్ర, ముహూర్త, అహః, క్షపా, క్షణాలుగా విభజించేవాడు కూడా ఇతడే. ఈ విశ్వమంతటినీ క్షేత్రంగా చేసుకుని, సమస్త భూతాలకూ బీజంగా నిలుస్తాడు. అతడే ఆదిలింగంగా, సమస్త ఉద్భవానికి మూలంగా ఉన్నాడు. అతడు సత్తా, అసత్తా, ప్రత్యక్షం, అప్రమేయం, తండ్రి, తల్లి, తాత – అన్నీ స్వరూపాలుగా ఉంటాడు. స్వర్గానికి ద్వారం, జీవులకు ద్వారం, మోక్షానికి ద్వారం, పరమధామంగా కూడా అతడే నిలుస్తాడు. నిర్వాణం, ఆనందం, బ్రహ్మలోకం, పరమపథం – ఇవన్నీ అతడే. దేవతలను, అసురులను సృష్టించేవాడు కూడా ఇతడే. దేవతలకు, అసురులకు పరమాశ్రయంగా నిలిచేవాడు ఇతడే. దేవతలకు, అసురులకు ఉపదేశకుడు, ఆరాధ్యదైవం, మహామానం, ఆశ్రయం – ఇవన్నీ ఇతడే. దేవతలకూ, అసురులకూ సమూహాధిపతిగా, వారిలో శ్రేష్ఠుడిగా, సమస్త దేవతలకు అధిదేవుడిగా, దివ్యమునిగా, వరప్రదాతగా నిలుస్తాడు. దేవతలకు, అసురులకు అధిపతిగా, సమస్తదేవతా స్వరూపుడిగా, అందరికీ అగోచరుడిగా, దివ్యశక్తుల ఆత్మస్వరూపుడిగా, స్వయంభువుగా ఉన్నాడు. మొలకెత్తించేవాడు, మూడు అడుగులు వేసినవాడు, వైద్యుడు, నిర్దోషుడు, అమరుడు, స్తుతించదగినవాడు, గజాధిపతి, పులి, దేవతలలో సింహం, మానవులలో వృషభుడిగా ఉన్నాడు. జ్ఞానిగా, శ్రేష్ఠుడిగా, సూక్ష్మతముడిగా, సమస్తదేవతా స్వరూపుడిగా, తపస్సు స్వరూపుడిగా, సమృద్ధిగా, ప్రకాశవంతుడిగా, వజ్రాయుధధారి, శూలమూలంగా, అక్షయుడిగా నిలుస్తాడు. గూఢంగా ఉన్నవాడు, ప్రియమైనవాడు, తనలో తానే ఉద్భవించినవాడు, పవిత్రుడు, సమస్తాన్ని పవిత్రం చేసే వాడు; కొమ్ములుగలవాడు, శిఖరాలను ఇష్టపడేవాడు, పింగళవర్ణుడిగా, రాజాధిరాజుడిగా, రోగరహితుడిగా ఉన్నాడు. ఆనందదాయకుడిగా, దేవతల అధిపతిగా, పరమ విశ్రాంతిగా, అన్ని సిద్ధులకు మార్గంగా, కణ్ఠమధ్యంలో నేత్రాన్ని కలిగినవాడిగా, విశ్వేశ్వరుడిగా, సువర్ణవర్ణుడిగా, బ్రహ్మతేజస్సుతో ప్రకాశించే వాడిగా ఉన్నాడు. అచలజనుల అధిపతిగా, ఇంద్రియ నియమంలో వృద్ధిచేసేవాడిగా, సిద్ధపురుషుడిగా, పరిపూర్ణస్వరూపుడిగా, అగోచరుడిగా, నిశ్చయవ్రతుడిగా, శుద్ధుడిగా ఉన్నాడు. వ్రతాధిపతిగా, పరబ్రహ్మంగా, భక్తుల పరమగమ్యుడిగా, భక్తులకు కృపాపూరితుడిగా, ముక్తుడిగా, ముక్తితో ప్రకాశించే వాడిగా, మహిమతో నిండినవాడిగా, సంపదను పెంచేవాడిగా, సర్వవిశ్వస్వరూపుడిగా నిలుస్తాడు. ఇదే శ్రీ శివ సహస్రనామ స్తోత్రం – ఉత్తర పీఠిక (ఫలశృతి).