ਗੁਹਃ ਕਾਨ੍ਤੋ ਨਿਜਃ ਸਰ੍ਗਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਵਨਃ । ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ਼ृਙ੍ਗਪ੍ਰਿਯੋ ਬਭ੍ਰੂ ਰਾਜਰਾਜੋ ਨਿਰਾਮਯਃ ॥ ੧੨੦ ॥
ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਅਭਿਰਾਮਃ ਸੁਰਗਣੋ ਵਿਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਸਾਧਨਃ । ਲਲਾਟਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੋ ਹਰਿਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਃ ॥ ੧੨੧ ॥
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਆਖਰੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਾਂ ਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਯਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਰ੍ਧਨਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸਿਦ੍ਧਭੂਤਾਰ੍ਥੋऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ॥ ੧੨੨ ॥
ਉਹ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨਿਯਮਤ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਸਤੀ ਹੀ ਸਿਧੀ ਹੈ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਧਿਪਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ । [ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਃ] ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਤੇਜਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਰ੍ਧਨੋ ਜਗਤ੍ ॥ ੧੨੩ ॥
ਉਹ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਹੈ, ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਗਤ ਆਪ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਿਵ ਸਹਸ੍ਰਨਾਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ – ਉਤ੍ਤਰਪੀਠਿਕ (ਫਲਸ਼੍ਰੁਤਿ)
ਇਹ ਹੈ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ਿਵ ਸਹਸ੍ਰਨਾਮ ਸਤੋਤ੍ਰਮ ਦਾ ਉੱਤਰ ਪੀਠਿਕਾ (ਫਲ ਸ਼੍ਰੁਤੀ)।