ସେ ଭଗବାନ୍ ଏକେ ସମୟରେ ସ୍ନେହମୟ ଓ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ଅଜୟ, ମହାତ୍ମା ଏବଂ ମହାମୁନି। ତାଙ୍କର ଦେହ ବୃକ୍ଷ ରୂପୀ, ବୃକ୍ଷ ଧ୍ୱଜା, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁଧାରୀ। ସେ ଗଣ୍ଡଳୀ, ମେରୁ ପାର୍ବତର ଆଧାର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଅଥର୍ୱବେଦ, ମୁଖ ସାମବେଦ, ଚକ୍ଷୁ ଅନେକ ଋଗ୍ବେଦ, ଯଜୁର୍ବେଦ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପାଦ। ସେ ଅଲୋକିକ ହେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ସ୍ପଷ୍ଟ, ସଦା ଚଲିଥିବା, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଦାଚିତ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ସେ କୃପାଳୁ, ସମ୍ପ୍ରାପ୍ୟ, ଚମତ୍କାର ଦୃଷ୍ଟିବାନ୍। ସେ ସାର୍ଥକ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହୀ, ଶୁଭ୍ର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସେ ନାଭି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସତ୍ତାର ମୂଳ, ଅମ୍ବୁଜ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ, ଏବଂ ଅଚଳ। ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଯଜ୍ଞସ୍ୱରୂପ, ସଦା ଯଜ୍ଞରେ ଲୀନ। ସେ ରାତି, କଳିଯୁଗ, ସମୟ, ମକର ଓ ସମୟଙ୍କର ପୂଜିତ। ସେ ଭୃତ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଭୂତଗଣଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରେତ ରଥର ସାରଥି। ସେ ଭସ୍ମରେ ବିରାଜିତ, ଭସ୍ମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ଭସ୍ମରୂପ, ବୃକ୍ଷ ଓ ସମୁଦାୟ। ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତଥାପି ସମସ୍ତ ଲୋକରୁ ପାରେ, ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜିତ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ତିନିଥର ଶୁଦ୍ଧ, ସିଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ, ଏବଂ ଭୂତମାନେ ସେବ୍ୟ। ସେ ଆଶ୍ରମରେ ବିରାଜିତ, କ୍ରିୟାରେ ନିଷ୍ଠିତ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଦୀର୍ଘଶାଖା, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଠ, ପଦ୍ମନୟନ, ଅଚଳ। ସେ କପିଳ, ପିଙ୍ଗଳ, ପବିତ୍ର, ପ୍ରାଣସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅଦିତି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ସହଜରେ ଜ୍ଞେୟ, ଓ ନିପୁଣ ବକ୍ତା। ଦେବତା ତର୍ୱା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଅନୁକରଣ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟମିତ୍ର। ସେ ତୁମ୍ବୈଣା ବାଦନ କରନ୍ତି, ମହାକ୍ରୋଧୀ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା, ଜଳର ନାଥ। ସେ ଭୟାନକ, କୁଳପିତା, କୁଳସ୍ୱରୂପ, ବାଂଶୀଧ୍ୱନି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ସେ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମାୟାପତି, ଶୁଭମିତ୍ର, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି। ସେ ବନ୍ଧନ, ବନ୍ଧନକର୍ତ୍ତା, ଶୁଭ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିଦାତା। ସେ ଯଜ୍ଞବିରୋଧୀ, କାମଶତ୍ରୁ, ମହାଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବଳୀ। ଶର୍ବ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ଭାବେ ନିନ୍ଦା ହୁଏ, ସେ ଶଂକର, ଶିବ, ଦରିଦ୍ର, ଅମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଦେବତା, ଦେବଶତ୍ରୁର ନାଶକ। ସେ ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ, ବାୟୁସଦୃଶ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍, ହବିର୍ଭାଜନ। ସେ ହରି, ଅଜଏକପାଦ, କପାଳଧାରୀ, ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ବିଜେତା, ଶିବ। ସେ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ, ଧୂମକେତୁ, ସ୍କନ୍ଦ, ବୈଶ୍ରବଣ; ଧାତା, ଶକ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ମିତ୍ର, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଧ୍ରୁବ, ଧରା। ସେ ପ୍ରଭାବ, ବ୍ୟାପ୍ତ, ବାୟୁ, ଆର୍ୟମାନ୍, ସବିତୃ, ରବି; ଉଷଙ୍ଗୁ, ବିଧାତା, ମାନ୍ଧାତା, ପ୍ରଜାପତି। ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ରୂପଦାତା, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଦାତା; ପଦ୍ମନାଭ, ମହାୟୋନି, ଚନ୍ଦ୍ରାନନ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶାନ୍ତ, ପୁରାତନ, ଶୁଭ ଚୁଞ୍ଚ; କର୍ମକର୍ତ୍ତା, କୁରୁମଧ୍ୟେ ବିରାଜିତ, କୁରୁ ହୋଇ, ଗୁଣର ଔଷଧ। ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଶ୍ରୟ, ଦର୍ଭାରେ ବିହାରୀ, ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ; ଦେବାଦିଦେବ, ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୟ, ସତ୍ ଅସତ୍, ରତ୍ନଜ୍ଞ। ସେ କୈଳାସ ଶିଖରେ ବିରାଜିତ, ହିମାଲୟ ଶରଣାର୍ଥୀ; କୁଳନାଶକ, କୁଳସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅନେକ ଜ୍ଞାନର ଧନୀ, ମହାଦାନୀ। ସେ ବଣିକ, ବୃକ୍ଷକର୍ମୀ, ବୃକ୍ଷ, ବକୁଳବୃକ୍ଷ, ଚନ୍ଦନ, ଆଶ୍ରୟ; ଶିରୋବଳୀ, ବିସ୍ତୃତ କନ୍ଧ, ଚଞ୍ଚଳ, ମହାଔଷଧ। ସେ ସିଦ୍ଧିସାଧକ, ସିଦ୍ଧ, ଛନ୍ଦ ଓ ବ୍ୟାକରଣର ନାଥ; ସିଂହନାଦ, ସିଂହଦଂଷ୍ଟ୍ର, ସିଂହଗତି, ସିଂହବାହନ। ସେ ସାରତ୍ମା, ସଂସାରସମୟ, ଅଚଳ, ଲୋକମଙ୍ଗଳ ବୃକ୍ଷ; ମୃଗଚିହ୍ନ, ନବସ୍ପୃକ୍, ଧ୍ୱଜୀ, ପୋଷକ। ସେ ଭୂତାଶ୍ରୟ, ଭୂତନାଥ, ଦିନ ଓ ରାତି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ସେ ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କୁ ବୋହିଥିବା, ଆଶ୍ରୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଉତ୍ପତ୍ତି; ଅପରାଜିତ, ସଂୟମୀ, ଅଶ୍ୱସମ, ଧାରଣା, ପ୍ରାଣଧାରୀ। ସେ ଅଚଳ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍, ଦକ୍ଷ, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଯୁଗନାଥ; ଗୋପାଳକ, ଗୋପ, ଗ୍ରାମ, ଚର୍ମବାସୀ, ଅନ୍ଧକାରନାଶକ। ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ଗୁହାପାଳକ, ପ୍ରବେଶକମାନେ ମଧ୍ୟରେ; ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ମହାନନ୍ଦ, କାମବିଜେତା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟନାଥ। ସେ ଗନ୍ଧାର, ସୁବସ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟାରତ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ; ମହାଗାୟକ, ମହାନୃତ୍ୟକ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବିତ। ସେ ମହାଧ୍ୱଜୀ, ମହାସ୍ଥମ୍ଭ, ଅନେକଙ୍କ ସହିତ, ସଦା ଚଞ୍ଚଳ; ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଆଦେଶ, ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଦାତା। ସେ ଦ୍ୱାର, ଉଦ୍ଧାରକ, ବାୟୁ, ପରିବେଷ୍ଟନ, ଆକାଶଗାମୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁ; ସଂଯୋଗ, ବୃଦ୍ଧି, ବୃଦ୍ଧ, ଅତିବୃଦ୍ଧ, ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ଶାଶ୍ୱତ, ସ୍ୱୟଂସିଧ୍ଧ, ଦେବ-ଦାନବନାଥ, ସ୍ୱାମୀ; ଏକତ୍ୱ, ବଳବାନ୍, ଦେବ, ଦେବମୁଖ୍ୟ। ସେ ଅପରାଜିତ, ସୁପରାଜିତ, ନିତ୍ୟ, ପିଙ୍ଗଳ, ନାଶକ; ତାଙ୍କର ରୂପ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ମହାମାର୍ଗ। ସେ ଶିରୋଛେଦକ, ଚିନ୍ତକ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନଧାରୀ; ଅକ୍ଷୟ, ସାରଥି, ସମସ୍ତ ଯୋଗର ନାଥ, ମହାବଳ। ସେ ସମସ୍ତ ବେଦ, ବେଦାତୀତ, ତୀର୍ଥଦେବତା, ମହାସାରଥି; ଜୀବନହୀନ, ପ୍ରାଣଦାତା, ମନ୍ତ୍ର, ଶୁଭଦୃଷ୍ଟି, ଅତିଦାରୁଣ। ସେ ରତ୍ନମୟ, ରକ୍ତାଙ୍ଗ, ସମୁଦ୍ର ଗଭୀରତା ଜ୍ଞାନୀ; ମୂଳ ଓ ବିସ୍ତାର, ଅମୃତ, ମାନ୍ୟ ଓ ଅମାନ୍ୟ, ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର। ସେ ଉଦ୍ଧାରକ, ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତା, ଧର୍ମରକ୍ଷକ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ; ସେନାବତ୍, ମହାଯୁଗସ୍ୱରୂପ, ଯୋଗ, ଯୁଗକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟାଧିନାଶକ। ସେ ଯୁଗସ୍ୱରୂପ, ମହାକାୟ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଅଗମ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟି-ଲୟ; ନ୍ୟାୟସ୍ଥାପକ, ଆଧାର, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍, ଶିଳାସମ୍ ଧୃଡ। ସେ ଅନେକ ମାଳାଧାରୀ, ମହାମାଳୀ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ର ନୟନ, ବିସ୍ତୃତ, ଲବଣମୟ, କୂଆ, ଯୁଗଦ୍ୱୟ, ଫଳଦାୟକ। ସେ ତ୍ରିନେତ୍ର, ବିଷଚିହ୍ନାଙ୍ଗ, ମଣିମାଳିନ, ଜଟାଧାରୀ; ଅନୁସ୍ୱାର ବିସର୍ଗ ସ୍ୱରୂପ, ଶୁଭମୁଖ, ବାଣ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ। ସେ ହବି, ଆନନ୍ଦସନ୍ତାନ, ସୁଗନ୍ଧବାହକ, ମହାଧନୁ; ସୁଗନ୍ଧରକ୍ଷକ, ଦିବ୍ୟ, ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାଧକ। ଏଭଳି, ଭଗବାନ ଶିବ ଅନନ୍ୟ, ଅନେକ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ନିଧି।