ଏହି ଶିବତତ୍ତ୍ୱର ଅଦ୍ଭୁତ ଗାଥାରେ, ଶିବଙ୍କୁ ଅବିନାଶୀ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସଂସାରର ଚକ୍ରରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ସେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟାୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ଏବଂ ଆସିଯିବା-ଯାଉଥିବା ଉପସ୍ଥିତିର ମାଲିକ। ସେ ଅତି କୃପାଳୁ, ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା, ଦର୍ପଣ ସମ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ବେଦ ଓ ମନ୍ତ୍ରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନୀ, ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥିବା। ସେ ବିପୁଳ ମେଘରେ ବିରାଜମାନ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ମୋହନୀ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଜ୍ୱାଳା ଓ ତୀବ୍ର ଆଲୋକର ମାଲିକ, ଘନ ଧୂମରେ ଆବୃତ, ନିବେଦିତ ଓ ହୋମର ଦାତା। ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱ, ମଙ୍ଗଳ, ଚିର ଚମକ, ଧୂମର ଧ୍ୱଜା, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟତା, ଶୋଭା ଓ ଅବିଘ୍ନତା ବିଶିଷ୍ଟ। ସେ ମଙ୍ଗଳଦାତା, ମଙ୍ଗଳର ଆକାର, ଅଂଶର ମାଲିକ ଓ ବିତରଣକାରୀ, ଆଲୋକମୟ, ଧାରଣା ଓ ମହାଦେହର ଅଧିପତି, ମହାଯୋନିରେ ନିଷ୍ଠିତ। ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୁଇଁ ବର୍ଣ୍ଣର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ବିଶାଳ ପାଦ, ହାତ, ଦେହ ଓ ଖ୍ୟାତିର ମାଲିକ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବିଶାଳ, ଆକୃତି ଅସୀମ, ଚକ୍ଷୁ ବିପୁଳ, ରାତିର ଆଶ୍ରୟ, ସେ ମହାନାଶକ, ବଡ଼ କାନ, ଠୋଠ ଓ ଜ୍ଵାଳାର ଅଧିପତି। ତାଙ୍କର ନାକ ବଡ଼, କଣ୍ଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗଳ ମହାନ, ଶ୍ମଶାନ ଭୋଗୀ, ବିଶାଳ ଛାତି ଓ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ଆତ୍ମା, ଅରଣ୍ୟ ପ୍ରାଣୀର ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଝୁଲିଥିବା, ଝୁଲା ଠୋଠ, ମହାମାୟା, କ୍ଷୀରସାଗର, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, କ୍ରୂର ଦଂତ, ବଡ଼ ଜିଭ୍, ମହାନ ମୁଖର ଧାରୀ। ତାଙ୍କର ନଖ, କେଶ, ଜଟା ବଡ଼, କୃପାଳୁ, ଅନୁଗ୍ରହଶୀଳୀ, ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ, ପାହାଡ଼ର ଆଧାର। ସେ ସ୍ନେହଶୀଳ ଓ ନିଷ୍ଠୁର, ଅଜୟ, ମହାମୁନି, ଉଦ୍ଭିଦ ଆକାର, ତରୁ ଧ୍ୱଜା, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁର ଧାରକ। ସେ ଗଣ୍ଡଳୀ, ମେରୁର ଆଧାର, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାୟକ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଅଥର୍ବବେଦ, ମୁଖ ସାମବେଦ, ଚକ୍ଷୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଋଗ୍ବେଦ। ଯଜୁର୍ବେଦ ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପାଦ, ଗୁପ୍ତ ଓ ପ୍ରକାଶିତ, ଚିରଘୁର୍ଣ୍ଣମାନ, ଅଚ୍ୟୁତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଦୟାଳୁ, ସୁଲଭ, ଶୋଭାମୟ ଦୃଷ୍ଟି। ସେ ସହାୟକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଵଳନ୍ତ, ନାଭି, ଆନନ୍ଦଦାତା, ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଆକାର, କମଳବାସୀ, ଧୃଡ଼। ସେ ଦ୍ୱାଦଶାୟୁଧଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଯଜ୍ଞସ୍ୱରୂପ, ଚିରଯଜ୍ଞରତ, ରାତି, କଳି, ସମୟ, ମକର, ସମୟଙ୍କର ପୂଜିତ। ସେ ଭୃତ୍ୟାନୁଗତ, ସେନାପତି, ପିଶାଚବାହନର ସାରଥି, ଭସ୍ମବାସୀ, ଭସ୍ମର ରକ୍ଷକ, ଭସ୍ମସ୍ୱରୂପ, ତରୁ ଓ ସମୁଦାୟ। ସେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ତଥା ଜଗତରୁ ପରେ, ମହାନ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ତ୍ରିପରିଶୁଦ୍ଧ, ସିଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ, ଭୂତଗଣଙ୍କର ପାଳିତ। ସେ ଆଶ୍ରମବାସୀ, ନିୟମିତ କ୍ରିୟାରେ ନିଷ୍ଠିତ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ପରମ, ବିଶାଳ ଶାଖା, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଠୋଠ, ପଦ୍ମନୟନ, ଅଚଳ। ସେ କପିଳ, ପିଙ୍ଗଳ, ନିର୍ମଳ, ପ୍ରାଣସ୍ଵରୂପ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅଦିତି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ସୁଲଭ, ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ କୁଶଳ। ଦେବତା ଯୁଦ୍ଧାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଅନୁକରଣ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟମିତ୍ର, ତୁମ୍ବବୀଣା ବାଦକ, ମହାକ୍ରୋଧୀ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବରେତା, ଜଳର ନାଥ। ସେ ଭୟାନକ, ବଂଶକର୍ତ୍ତା, ବଂଶସ୍ୱରୂପ, ବାଂଶୀର ଧ୍ୱନି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ସବୁ ଆକାର ଧାରଣକାରୀ, ମାୟାଧିଶ, ସତ୍ମିତ୍ର, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି। ସେ ବନ୍ଧନ, ବନ୍ଧନକର୍ତ୍ତା, ଶୁଭ ବନ୍ଧନର ମୋକ୍ଷଦାତା, ଯଜ୍ଞଶତ୍ରୁ, କାମଶତ୍ରୁ, ମହାନ ଦଂତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ। ଶର୍ବ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ନିନ୍ଦିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶଙ୍କର, ଶୁଭଦାତା, ଦରିଦ୍ର, ଅମୃତାନାଥ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବ, ଦେବଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ। ସେ ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ, ବାୟୁସଦୃଶ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ହୋମଭାଗୀ, ହରି, ଅଜଏକପାଦ, କପାଳଧାରୀ, ତ୍ରିଶଙ୍କୁବିଜୟୀ, ଓ ଶିବ। ସେ ଧନ୍ୱନ୍ତରି, ଧୂମକେତୁ, ସ୍କନ୍ଦ, ବୈଶ୍ରବଣ, ଧାତା, ଶକ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ମିତ୍ର, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଧ୍ରୁବ, ଧରା। ସେ ପ୍ରଭାବ, ବ୍ୟାପ୍ତ, ବାୟୁ, ଆର୍ୟମାନ, ସବିତୃ, ରବି, ଉଷଙ୍ଗୁ, ବିଧାତା, ମାନ୍ଧାତା, ଭୂତସ୍ରଷ୍ଟା। ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ରଙ୍ଗପ୍ରଦାତା, ଅଭିଷ୍ଟଦାନୀ, ପଦ୍ମନାଭ, ମହାଯୋନି, ଚନ୍ଦ୍ରାନନ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶାନ୍ତ, ପୁରାତନ, ଶୁଭ ଚଞ୍ଚୁ, କର୍ମକାରୀ, କୁରୁମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ, କୁରୁ ହୋଇଥିବା, ଗୁଣର ଔଷଧ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଦର୍ଭା ଉପରେ ଚରଣକ୍ଷେପଣ, ଭୂତମାନ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ଆନନ୍ଦପ୍ରିୟ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱ, ରତ୍ନବିଦ୍। ସେ କୈଳାସ ଶିଖରେ ବସନ୍ତି, ହିମାଳୟରେ ଶରଣଗତ, ବଂଶ ନାଶକ ଓ ସ୍ରଷ୍ଟା, ଅନେକ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱାମୀ, ମହାଦାନୀ। ସେ ବଣିକ୍, କଠମିଷ୍ଟ୍ରୀ, ବୃକ୍ଷ, ବକୁଳ ଗଛ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଆଶ୍ରୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଣ୍ଠ, ବିସ୍ତୃତ କନ୍ଧ, ଅଶାନ୍ତ, ମହାଔଷଧ। ସେ ସିଦ୍ଧିଦାତା, ସିଦ୍ଧ, ଛନ୍ଦ ଓ ବ୍ୟାକରଣର ନାୟକ, ସିଂହ ଦ୍ୱନି, ସିଂହଦନ୍ତ, ସିଂହଗତି, ସିଂହାସନୀ। ସେ ରସାତ୍ମା, ଜଗତ୍କାଳ, ଧୃଡ଼, ଲୋକହିତାର୍ଥ ବୃକ୍ଷ, ମୃଗଚିହ୍ନିତ, ନବଚକ୍ରାକାର, ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ପୋଷକ। ସେ ଭୂତାଶ୍ରୟ, ଭୂତନାଥ, ଦିନ ଓ ରାତି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ଆଶ୍ରୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମୂଳ, ଅଚ୍ୟୁତ, ସଂଯମୀ, ଅଶ୍ୱସମ ଦ୍ରୁତ, ଧାରଣା, ଶ୍ୱାସବାହକ। ସେ ଧୃଡ଼, ଜ୍ଞାନୀ, ନିପୁଣ, ପୂଜିତ, ଯୁଗନାଥ, ଗୋରକ୍ଷକ, ଗୋସ୍ୱାମୀ, ଗ୍ରାମନାଥ, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରୀ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ। ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ଗୁହାପାଳ, ପ୍ରବେଶକାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ମହାନନ୍ଦ, କାମଜୟୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟନାୟକ। ସେ ଗନ୍ଧାର, ସୁସଜ୍ଜିତ, ତପସ୍ଵୀ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ମହାଗାୟକ, ମହାନୃତ୍ୟକ, ଅପ୍ସରାଗଣଙ୍କର ସେବିତ। ସେ ମହାଧ୍ୱଜୀ, ମହାସ୍ଥାନ, ଅନେକଙ୍କ ସହିତ, ଚିରଚଳିତ, ପ୍ରକାଶ୍ୟ, ଆଜ୍ଞା, ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଦାତା। ସେ ଦ୍ୱାର, ଉଦ୍ଧାରକ, ବାୟୁ, ଆବରଣ, ଖଚରମାନଙ୍କ ନାୟକ, ସଂଯୋଗ, ବୃଦ୍ଧି, ବୃଦ୍ଧତମ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣରେ ଅତିଶୟୀ। ଏହିଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଗୁଣ, ଆକାର ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମହାଦେବ ଶିବ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ।