ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ଶୁଣ, ଯିଏ ଚେତନ ଓ ଜଡ଼ ସମସ୍ତକୁ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପିତ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆତ୍ମା, ଅମୃତ ଓ ଧର୍ମର ନାୟକ, ପବିତ୍ର ବୃଷଭର ଅଧିପତି, ସାଧ୍ୟ, ବସୁ ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି, ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଓ ଅମର ଅଛନ୍ତି। ସେହି ଭଗବାନ୍ ଭାସ୍କର ହେଉଛନ୍ତି ଭାରତୀୟ ଜ୍ଞାନର ସାର, ସୃଷ୍ଟି, ସଂକ୍ଷେପ, ବିସ୍ତାର, ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ; ସେ ଋତୁ, ବର୍ଷ, ମାସ, ପକ୍ଷ ଓ ସଂଖ୍ୟା ଶେଷର ଅବଧି। ସମସ୍ତ କାଳ ଭାଗ: କଳା, କାଷ୍ଠା, ଲବ, ମାତ୍ରା, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଦିନ, ରାତି ଓ କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ର କ୍ଷେତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜୀବର ବୀଜ, ପ୍ରାଚୀନ ଲିଙ୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମୂଳ ମଧ୍ୟ ସେ। ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ପିତା, ମାତା ଓ ପିତାମହ; ସ୍ୱର୍ଗ ର ଦ୍ୱାର, ଜୀବ ଦ୍ୱାର, ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାର ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକ। ସେ ନିର୍ବାଣ ଓ ଆନନ୍ଦ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଓ ପରମ ମାର୍ଗ; ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବ ଦାନବମାନଙ୍କର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଗୁରୁ, ଦେବ ଦାନବଙ୍କ ପୂଜିତ ଦେବତା, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାମାନ୍ୟ, ଦେବ ଦାନବଙ୍କ ଦଳର ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଦେବ ଓ ଅସୁର ସମୂହର ନିରୀକ୍ଷକ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ଉପରେ ଦେବ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଦେବ ଓ ଅସୁରଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିବା। ସେ ଦେବ ଓ ଅସୁରଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଦେବତାର ମୂଳ ରୂପ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଆତ୍ମା ଓ ସ୍ଵୟଂଭୂ। ସେ ଉଦ୍ଭିଦର ଅଙ୍କୁର, ତିନି ପଦ ଚାଲିଥିବା, ଚିକିତ୍ସକ, ନିର୍ମଳ, ଅପବିତ୍ରତାରୁ ଦୂର, ଅମର, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ହସ୍ତୀର ନାଥ, ବାଘ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ଦେବତାର ମିଶ୍ରଣ, ତପସ୍ୟାର ସାର, ସଜ୍ଜିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଵଜ୍ରଧାରୀ, ଶୂଳର ମୂଳ ଓ ଅନଶ୍ୱର। ସେ ଗୁପ୍ତ, ପ୍ରିୟ, ସ୍ଵୟଂ ମୂଳ, ଶୁଦ୍ଧ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା; ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ଶିଖର ପ୍ରିୟ, ଧୂସର ରଙ୍ଗର, ରାଜା ରାଜାନ୍ତଙ୍କର ରାଜା, ରୋଗ ନାଥିବା। ସେ ଆନନ୍ଦ ମୟ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଶେଷ ବିଶ୍ରାମ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ସାଧନ; ମାଥାରେ ତୃତୀୟ ନୟନ, ବିଶ୍ୱ ନାୟକ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତ। ସେ ଅଚଳ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ନାଥ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହର ବୃଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟସାଧକ, ସ୍ୱରୂପରେ ସିଦ୍ଧ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟରେ ଏକନିଷ୍ଠ, ଶୁଦ୍ଧ। ସେ ନିୟମର ନାଥ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା, ମୁକ୍ତ, ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଇଥିବା, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତାଙ୍କର ଅଂଶ।