नारायणसूक्तम्

श्रीभगवान् सहस्रशिराः सर्वदृष्टा सर्वस्य कारणं, यः स्वयं विश्वरूपः, स एव नारायणः, अव्ययः, परं पदं च अस्ति। सः सर्वातीतः, नित्यः, एष हि विश्वं नारायण एव, हरिरूपेण स्थितः। एष पुरुषः एव विश्वमिदं, स एव पुरुषः विश्वं धारयति। स एव जगत्पतिः, आत्माधिपः, नित्यः, शिवः, अच्युतः, नारायणः, महत् ज्ञेयम्, सर्वात्मा, परमं गतिः च। नारायणः परं ज्योतिः, आत्मा नारायणः परः; नारायणः परं ब्रह्म, स एव सत्यम्, नारायणः परः एव। नारायणः परं ध्यानगम्यं, ध्यानं अपि नारायणः; यदिदं किंचिद् दृश्यते श्रूयते वा लोके, तत्सर्वं नारायण एव। नारायणः सर्वत्र व्याप्य स्थितः, अन्तर् बहिश्च सर्वस्य; अनन्तः, अक्षयः, द्रष्टा, सागरान्तः, जगतां हितकरः। हृत्पद्मं तु कर्णिकाकृतिं अधोमुखं, नाभ्युपरि स्थितम्, अधोमार्गस्य अन्ते विराजते। तद् हृदयम् अग्निमालया दीप्तं, विश्वस्य महदधिष्ठानम्, सततम् आवृतं आवरणैः कोशवत्। तस्य अन्ते सूक्ष्मगुहं, यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम्; तत्र मध्ये महाग्निः सर्वतोदीप्तः, सर्वदिशं प्रकटयन् स्थितः। स एव प्रथमभागस्य भोक्ता, अन्नं विभजन्, अक्षयः, प्राज्ञः; ऊर्ध्वाधः तिर्यग् स्थितः, तस्य रश्मयः सदा विस्तीर्णाः। सः स्वदेहं पादतलात् शिरसि पर्यन्तं सन्तप्तवान्; तस्य मध्ये सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरः अग्निशिखा समुन्नता तिष्ठति। सा शिखा नीलमेघमध्यस्थविद्युत्प्रभा इव, धान्यतन्तुवत् सूक्ष्मा, पीता, तेजस्वि परमाणुवत्। तस्यां शिखायां परमात्मा स्थितः; स एव ब्रह्म, स एव शिवः, स एव हरिः इन्द्रसहितः; स एव अक्षरः, परः, स्वयंज्योतिः ईश्वरः। स एव सत्यं, ऋतम्, परं ब्रह्म, श्यामलपीतवर्णः पुरुषः; यस्य शक्तिः ऊर्ध्वगामिनी, यस्य लोचनानि विशिष्टानि—तस्मै विश्वमूर्तये पुनः पुनः नमः। ॐ। वयं नारायणं ध्यायामः, वासुदेवं चिन्तयामः; सः विष्णुः नः प्रेरयतु, नः पालयतु।