हनुमतः कीर्ति चतुर्षु युगेषु प्रकाशमाना, विश्वं ख्यात्या प्रकाशयति। स हनुमान् साधूनां साध्वीनां च रक्षकः, दैत्यानां नाशकः, रामस्य प्रियतमः च भवति। अष्ट सिद्धीनां, नव निधीनां च दाता सः, यं वरं जानकीमातया दत्तम्। तस्य हृदि रामभक्तिरसः सदा वर्तते, स च रघुनाथस्य नित्यदासः भवतु इति काम्यते। यो जनः तव स्तुतिं गायति, स रामं प्राप्नोति, अनन्तजन्मनां दुःखानि विस्मरति। जीवनस्य अन्ते, स रघुपतिपुरीं गच्छति; यत्र यत्र जन्म लभ्यते, स सर्वत्र हरिभक्तः इति प्रसिद्धः भवति। तस्य चित्तं अन्यदेवतासु न प्रवर्तते, हनुमान् एव सर्वान् सुखान् ददाति। यः हनुमन्तं स्मरति, तस्य दुःखं नश्यति, सर्वव्यथा अपि क्षयं याति; वीर्यशालिनं तं हनुमन्तं स्मृत्वा दुःखक्षयः सुलभः। जय जय जय हनुमन् प्रभो! गुरो देवेश्वर! त्वं कृपां दर्शय। यः शतवारं एतां स्तुतिं पठति, स बन्धनात् विमुक्तः, परमसुखं प्राप्नोति। यः हनुमान् चालीसां पठति, स सिद्धिं प्राप्नोति—एवमेषं शिवः साक्षिणः। तुलसीदासः सदा हरिदासः अस्ति; प्रभो, त्वं मम हृदि सदा वस। पवनसुत! दुःखनाशन! कल्याणस्वरूप! रामलक्ष्मणसीतासहितः, हृदि मम सदा निवस, देवदेवेश!