ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰ

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ—ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਈਏ। ਇਹ ਜੋਤ ਸਾਡੀ ਬੁਝ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਉੱਚਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਸਨ।