ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣଗାନରେ, ଯିଏ ନୂଆ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଋଷିମାନଙ୍କ ନାୟକ, ନୀରବ ଓ ମିଷ୍ଟି ଭାଷାର ମାଲିକ, ସବୁ ଶବ୍ଦର ମୂଳ ଓ ସାକାର ଦେହୀ, ଯାହାଙ୍କ ଯାନ ମେଘ। ସେ ମହାହସ୍ତୀ, କ୍ରୋଧ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜୟକର୍ତ୍ତା, ବିଜୟର ଆଶ୍ରୟ, ଭୟଙ୍କର ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ରୁଦ୍ରପୁତ୍ର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ନାଶକ। ଭବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଭବାନୀଙ୍କ ଆଦରଣୀୟ, ଭାରବାହକ, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଗନ୍ଧର୍ବ କଳାର ନିପୁଣ, ଅନିରୋଧ୍ୟ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେବିତ। ସେ ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା, ବିଘ୍ନ ହରଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅପମୃତ୍ୟୁ ନାଶକ, ମଧୁର ଓ ପବିତ୍ର, ମଦୋନ୍ମତ୍ତ, ଦୁର୍ଗାପୁତ୍ର, ଅଲସ ନୁହେଁ। ସେ ଅମୃତ ଚେତନାର ଅନନ୍ତ ଧାରା, ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭାବୀ ବୀର, ରତ୍ନମୟ ମୁକୁଟ ଧାରୀ, ଘଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାର ରେ ଆବୃତ। ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଅଛି, ସୂଣ୍ଡ ଚଳିତ, ଗଳାରେ ମୁଣ୍ଡମାଳା, ପଦ୍ମସଦୃଶ ଦୃଷ୍ଟି, ହସ୍ତେ ପଦ୍ମ, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ପୂଜିତ। ସେ ସ୍ତୁତି ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ମଣିଷ ଦାନ୍ତ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ, ନାରଦ ସ୍ୱରୂପୀ, ହସ୍ତୀ ଚିହ୍ନ ଓ ଚଞ୍ଚଳ କର୍ଣ୍ଣ। ସେ ମହାନନ୍ଦ ଭୋଗରେ ବସିଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସୁଲଭ, ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଭୂମିରେ ଭ୍ରମିତଙ୍କୁ କୃପା ଦାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର୍ଣ୍ଣ ଶିରା ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ପବନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ମୁଖର ମହା ଗର୍ଜନ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ। ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ପଦ ତଳେ ସପ୍ତ ପାତାଳ କମ୍ପିତ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାରୁଣ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ମହାଦନ୍ତରୁ ଯୁଦ୍ଧ ରସ ଝରେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରେ, ଦାନବ ଦମନ କରନ୍ତି, ମୁଖ ଶିଂଗାର ଚ୍ୟୁତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିମୟ। ରତ୍ନ ଝାଲର ଆଙ୍ଗୁରିଆ ଝଙ୍କାର ଧ୍ୱନିରେ ତାଙ୍କ ଚରଣ, ତ୍ୱରିତ ଝରା ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ବିନ୍ଦୁ ଭରା ନଦୀମାଳା ତାଙ୍କୁ ଘେରିଛି। ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଯାତ୍ରାରେ ମହାହସ୍ତୀମାନେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା, ଅଚ୍ୟୁତ, ମହାରୁଦ୍ର ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସର୍ପମାନେ, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ସେବାରେ ଅଛନ୍ତି, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଯାଏ। ଦେବମାନେ 'ହା ହା', 'ହୁ ହୁ' ରୁ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ତାଙ୍କ ମନ ଅସ୍ତିର, ତାଙ୍କ ଦେହ ପଞ୍ଚାଶ ମୂଳ ଅକ୍ଷର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ବେଦାନ୍ତ ରସ ଧାରା ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ଲାବିତ, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ପାତାଳରୁ ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣାଯାଏ। ସେ ଚିନ୍ତାମଣି, ମହାମଲ୍ଲ, ଦୃଢ଼ ବେଣୁ ଧାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଜୟୀ, ତିନି ଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, କୃତ ଓ ତ୍ରେତା ଯୁଗର ମହିମାରେ ଉଜ୍ୱଳ। ସେ ଦ୍ୱାପର, ପରଲୋକର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, କର୍ମ ଅନ୍ଧକାର ହରଣ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା, ନେକ୍ତର ଲେପିତ ଦେହୀ, ଅଣ୍ଡକୋଶ ଓ ସବୁକିଛି ଭିତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଅକ୍ଷର ମାଳା 'ଅ' ରୁ 'କ୍ଷ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରେ, 'ଅ' ଓ 'ଆ' ର ସଙ୍ଗୀତ ତାଳ ତାଙ୍କୁ ଗଞ୍ଜାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱର ଧ୍ୱନି ତାଙ୍କୁ ଆବୃତ କରେ। 'ଇ' ଓ 'ଏ' ଆଦି ମନ୍ତ୍ରମାଳାରେ ସେ ଅନନ୍ଦ ମଗ୍ନ, ଭୟଙ୍କର ନାଗ ଉପବୀତ ଭାବେ ଧାରଣ, 'ଉ' ଓ 'ଓ' ଉଚ୍ଚାରଣରୁ ଉଦ୍ଭୂତ। 'ଋ' ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କ ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ, 'ୠ' ଯୁଗଳ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତି, 'ଲୃ' ସହିତ ଏକତା, 'ଲୄ' ଶଂଖଧ୍ୱନିରେ ଦିଗ୍ବ୍ୟାପ୍ତ। ଗିରିଜା ଦୁଧ 'ଏ' ଓ 'ଐ' ଅକ୍ଷର ରୂପେ ପିଇବାରେ ନିପୁଣ, 'ଓ' ଓ 'ଔ' ରେ ସୃଷ୍ଟିକ୍ରମରେ ନିବିଡ଼ ଶାନ୍ତି। 'ଅଂ' ରୁ 'ଅଃ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଅଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲଂଘିପାରି ନାହାନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ତାଙ୍କ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜିହ୍ୱାରେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ରକ୍ତିମ, ମୁକୁଟ ରତ୍ନମୟ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ତାଲିକା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଗୀତରେ ତାଙ୍କ କର୍ଣ୍ଣ ମନୋନିବେଶ। ସେ ନଗରେ ଦେବ ଓ ଋଷିମାନେ ପୂଜିତ, ବଳୀୟାନ୍ତ ମେଘ ଉପରେ ବିରାଜମାନ, ଏକଦନ୍ତ ଦିପ୍ତିମାନ, 'ଙ' ଅକ୍ଷର ଅମୃତ ଧାରାରେ ଦୀପ୍ତ। ଚନ୍ଦନ, କୁମ୍କୁମ, ଜମ୍ବାଳ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ଦେହ, ମୁକୁଟ ରତ୍ନମୟ, ଛତ୍ର ଚାମର ସେବିତ। ଜଟାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଶୃଙ୍ଖଳା, ମଧୁର ମଧୁମକୀର ଗୁଞ୍ଜନରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ। 'ଞ' ଅକ୍ଷର ଶକ୍ତିରେ ଦାନବ ରକ୍ତ ଲିପ୍ତ ଗଦା ଧାରଣ, 'ଟଙ୍' ଫଳର ସ୍ୱାଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ। 'ଠ', 'ଢ', 'ଡ', 'ଢ' ଅକ୍ଷରରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନବଅକ୍ଷର ଅମୃତ ଧାରାର ଆଧାର। ତାଙ୍କ ଭାଳ ତାମ୍ର ଶିଖାରେ ଦୀପ୍ତ, 'ଥ' ଅକ୍ଷରର ଧନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳ ଆନନ୍ଦିତ। ତିନି ଲୋକ ତାଙ୍କ କୃପାମୟ ହୃଦୟ ପଦ୍ମରେ ରହିଛି, ପଦ୍ମପଦ୍ମ ସେବାରେ କୁବେର ଯକ୍ଷମାନେ। ସମସ୍ତ ଦେବ ମୁଣ୍ଡମଣି ତାଙ୍କ ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ମାର୍ଗ କାଟିବାରେ ନିପୁଣ। ଗଳାରେ ସର୍ପ ଫଣା ସଦୃଶ ମାଳା, ଭୟାନକ ଭୃକୁଟିରେ ଦେବ ଦାନବ ଭୟଭୀତ। ସେ ଏକମାତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର, ଭବାନୀ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଏକପଦ୍ମହସ୍ତ ମଦପାତ୍ର ଧାରଣ ପରି ଫୁଲିଥିବା। ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ ଦଳନ ପାଇଁ ସେ ସଜ୍ଜ, ସମୁଦ୍ରକନ୍ୟା ପତିଙ୍କ ପ୍ରଭା ଓ କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦେହ ମହାନ ଓ ଭୃକୁଟି, ବଡ଼ ପେଟ ଦେଖି ଦାନବ ଦମିତ, ବରୁଣ ଓ ଦିଗ୍ପତିମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଷୋଡ଼ଶ ସ୍ୱର ଓ ତାଳର ମଧୁର ଗୀତରେ ନିପୁଣ। ସେ ଦୁଃଖ ନଦୀରୁ ସବୁକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୌକା, ବ୍ରହ୍ମା, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ହରାଦି ଦେବମାନେ ଗୀତଗାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହୃଦୟପଦ୍ମ କ୍ଷମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚରାଚର ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦେହ ସମସ୍ତ ତାରା ମନ୍ତ୍ର ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। 'ଅ' ରୁ 'କ୍ଷ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନ ତାଙ୍କ ଦେହ ଶୋଭା, ବିନାୟକ, ବିଘ୍ନନାୟକ, ଗଣନାଥ, ତୁମେ ନମସ୍କାର।