தேவீமாஹாத்ம்யம்

ஏவமேஷ ததாஹம் ச த்வாவப்யத்யந்ததுஃ கிதௌ । த்ரு'ஷ்டதோஷே ऽபி விஷயே மமத்வாக்ரு'ஷ்டமாநஸௌ

இப்படியே, இவரும் நானும் இருவரும் ஆழ்ந்த துயரத்தில் இருக்கிறோம்; அவற்றில் குறைகள் தெரிந்தும், நம்முடைய மனம் இன்னும் பற்றால் இழுக்கப்படுகிறது.

தத்கிமேதந்மஹாபாக யந்மோஹோ ஜ்ஞாநிநோரபி । மமாஸ்ய ச பவத்யேஷா விவேகாந்தஸ்ய மூடதா

மிகுந்த அதிர்ஷ்டசாலியே, ஞானிகளுக்கும் கூட இந்த மயக்கம் ஏன் வருகிறது? எனக்கும் இவருக்கும் இந்த விவேகமற்ற குழப்பம் ஏன் ஏற்படுகிறது?

ஜ்ஞாநமஸ்தி ஸமஸ்தஸ்ய ஜந்தோர்விஷயகோசரே । விஷயஶ்ச மஹாபாக யாதி சைவம் ப்ரு'தக் ப்ரு'தக்

எல்லா உயிரினங்களுக்கும் பொருட்களைப் பற்றிய அறிவு இருக்கிறது, பெருமையுள்ளவரே; ஆனாலும், அந்த பொருட்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விதமாகத் தோன்றுகின்றன.

திவாந்தாஃ ப்ராணிநஃ கேசித்ராத்ராவந்தாஸ்ததாபரே । கேசித் திவா ததா ராத்ரௌ ப்ராணிநஸ்துல்யத்ரு'ஷ்டயஃ

சில உயிரினங்கள் பகலில் பார்வையற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள், சிலர் இரவில் பார்வையற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள்; இன்னும் சில உயிர்கள் பகலும் இரவும் ஒரே மாதிரி பார்வையுடன் இருக்கிறார்கள்.

ஜ்ஞாநிநோ மநுஜாஃ ஸத்யம் கிந்து தே ந ஹி கேவலம் । யதோ ஹி ஜ்ஞாநிநஃ ஸர்வே பஶு-பக்ஷி-ம்ரு'காதயஃ

மனிதர்கள் அறிவுள்ளவர்கள் என்பது உண்மைதான், ஆனால் அதில் அவர்கள் மட்டும் தனிச்சிறப்பு உடையவர்கள் அல்லர்; ஏனெனில், எல்லா உயிரினங்களும் — மாடுகள், பறவைகள், காட்டுமிருகங்கள் மற்றும் பிறவைகளும் — அறிவு உடையவர்களே.

ஜ்ஞாநம் ச தந்மநுஷ்யாணாம் யத்தேஷாம் ம்ரு'க்ரு'பக்ஷிணாம் । மநுஷ்யாணாம் ச யத்தேஷாம் துல்யமந்யத்ததோபயோஃ

மனிதர்களிடம் உள்ள அறிவும், மிருகங்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் உள்ள அறிவும் — இவை இருவருக்குமுள்ள ஒற்றுமையும், வேறுபாடும், இருவரிடமும் காணப்படுகிறது.

ஜ்ஞாநே ऽபி ஸதி பஶ்யைதாந் பதங்காஞ்சாவசஞ்சுஷு । கணமோக்ஷாத்ரு'தாந் மோஹாத்பீட்யமாநாநபி க்ஷுதா

அறிவு இருந்தாலும், இந்த பட்டாம்பூச்சிகளைப் பார்; அவை தீயை விரும்பி, அதன் சுவைக்காக மோஹத்தில் விழுந்து, பசிக்காகவே துன்புறுத்தப்பட்டும் அழிகின்றன.

மாநுஷா மநுஜவ்யாக்ர ஸாபிலாஷாஃ ஸுதாந் ப்ரதி । லோபாத்ப்ரத்யுபகாராய நந்வேதாந் கிம் ந பஶ்யஸி

மனிதர்கள், மனிதர்களில் புலிகள் போல், தங்கள் பிள்ளைகளிடம் ஆசையுடன் பற்றுகொள்கிறார்கள்; பேராசையால் பதிலளிப்பை நாடுகிறார்கள் — இதையும் நீ காணவில்லையா?

ததாபி மமதாவர்தே மோஹகர்தே நிபாதிதாஃ । மஹாமாயாப்ரபாவேண ஸம்ஸாரஸ்திதிகாரிணா

இருப்பினும், பற்றின் சுழலில் சிக்கி, மோஹத்தின் குழிக்குள் வீசப்பட்டு, உலகத்தை நடத்தும் மகாமாயையின் வல்லமையால் இவ்வாறு இருக்கின்றனர்.

தந்நாத்ர விஸ்மயஃ கார்யோ யோகநித்ரா ஜகத்பதேஃ । மஹாமாயா ஹரேஶ்சைதத்ததா ஸம்மோஹ்யதே ஜகத்

இதில் ஆச்சரியம் வேண்டாம்; உலகத்தின் ஆண்டவரின் யோகநித்திரையாலும், ஹரியின் மகாமாயையாலும், இந்த உலகம் இவ்வாறு மயக்கமடைந்திருக்கிறது.

ஜ்ஞாநிநாமபி சேதாம்ஸி தேவீ பகவதீ ஹி ஸா । பலாதாக்ரு'ஷ்ய மோஹாய மஹாமாயா ப்ரயச்சதி

அறிவாளிகளின் மனங்களையும், அந்த பரம தேவியும் மகாமாயையும் வலியால் இழுத்து, அவர்களுக்கு மோஹத்தை அளிக்கிறாள்.

தயா விஸ்ரு'ஜ்யதே விஶ்வம் ஜகதேதச்சராசரம் । ஸைஷா ப்ரஸந்நா வரதா ந்ரு'ணாம் பவதி முக்தயே

அவளால் இந்த முழு உலகமும், உயிருள்ளவை உயிரில்லாதவையும் உருவாகின்றன; அவள் தயையுடன் இருக்கும்போது, மனிதர்களுக்கு அருளும் வழங்கி, விடுதலிக்கான வழியாகிறாள்.

ஸா வித்யா பரமா முக்தேர்ஹேதுபூதா ஸநாதநீ । ஸம்ஸாரபந்தஹேதுஶ்ச ஸைவ ஸர்வேஶ்வரேஶ்வரீ

அவளே உயர்ந்த அறிவும், எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றவளும், விடுதலிக்குக் காரணமானவளும்; அதே சமயம், அவளே உலக பந்தத்திற்கும் காரணம், எல்லா அரசர்களுக்கும் அரசி.

பகவந் ! கா ஹி ஸா தேவீ மஹாமாயேதி யாம் பவாந் । ப்ரவீதி கதமுத்பந்நா ஸா கர்மாஸ்யாஶ்ச கிம் த்விஜ

பெரியவரே! நீ மகாமாயா என்று அழைக்கும் அந்த தேவியார் யார்? அவள் எப்படிப் பிறந்தாள், அவளுடைய செயல்கள் என்ன, இருமுறை பிறந்தவரே, சொல்லுங்கள்.

யத்ஸ்வபாவா ச ஸா தேவீ யத்ஸ்வரூபா யதுத்பவா । தத் ஸர்வம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி த்வத்தோ ப்ரஹ்மவிதாம் வர

அந்த தேவியின் இயல்பு என்ன, அவளுடைய உண்மை வடிவம் என்ன, அவள் எங்கிருந்து தோன்றினாள் என்பதை எல்லாம் நான் உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறேன், பிரம்மத்தை அறிவோரில் சிறந்தவரே.

நித்யைவ ஸா ஜகந்மூர்திஸ்தயா ஸர்வமிதம் ததம் । ததாபி தத்ஸமுத்பத்திர்பஹுதா ஶ்ருயதாம் மம

அவள் எப்போதும் இந்த உலகத்தின் உருவாக இருக்கிறாள்; அவளால் எல்லாம் நிறைந்திருக்கிறது. இருந்தாலும், அவளுடைய தோற்றம் பலவகையாகக் கூறப்படுகிறது—அதை என்னிடம் கேளுங்கள்.

தேவாநாம் கார்யஸித்த்யர்தமாவிர்பவதி ஸா யதா । உத்பந்நேதி ததா லோகே ஸா நித்யாப்யபிதீயதே

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற வேண்டியபோது அவள் தோன்றுகிறாள்; அவள் எப்போதும் நிலைத்தவளாக இருந்தாலும், அப்போது உலகில் பிறந்தாளென்று சொல்லப்படுகிறாள்.

யோகநித்ராம் யதா விஷ்ணுர்ஜகத்யேகார்ணவீக்ரு'தே । ஆஸ்தீர்ய ஶேஷமபஜத் கல்பாந்தே பகவாந் ப்ரபுஃ

பிரபஞ்சம் ஒரே பெருங்கடலாக மாறிய காலத்தில், இறுதி யுகத்தில், பகவான் விஷ்ணு, சேஷன் என்ற பாம்பை விரித்து, அதன்மேல் யோக நித்திரையில் ஆழ்ந்தார்.

ததா த்வாவஸுரௌ கோரௌ விக்யாதௌ மதுகைடபௌ । விஷ்ணுகர்ணமலோத்பூதௌ ஹந்தும் ப்ரஹ்மாணமுத்யதௌ

அப்போது, விஷ்ணுவின் செவியில் இருந்து தோன்றிய, மது மற்றும் கைடபன் என்ற இரு பயங்கர அசுரர்கள், பிரம்மாவை அழிக்க முனைந்தார்கள்.

ஸ நாபிகமலே விஷ்ணோஃ ஸ்திதோ ப்ரஹ்மா ப்ரஜாபதிஃ । த்ரு'ஷ்ட்வா தாவஸுரௌ சோக்ரௌ ப்ரஸுப்தம் ச ஜநார்தநம்

விஷ்ணுவின் நாபியில் உள்ள தாமரையில் அமர்ந்திருந்த பிரம்மா, அந்த இரு கொடிய அசுரர்களையும், விஷ்ணுவும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பதையும் பார்த்தான்.

துஷ்டாவ யோகநித்ராம் தாமேகாக்ரஹ்ரு'தயஸ்திதஃ । விபோதநார்தாய ஹரேர்ஹரிநேத்ரக்ரு'தாலயாம்

மனதை ஒருமைப்படுத்தி, ஹரியின் கண்களில் தங்கியிருந்த யோக நித்திரையை, ஹரியை விழிப்பதற்காகப் புகழ்ந்தான்.

விஶ்வேஶ்வரீம் ஜகத்தாத்ரீம் ஸ்திதி-ஸம்ஹாரகாரிணீம் । நித்ராம் பகவதீம் விஷ்ணோரதுலாம் தேஜஸஃ ப்ரபுஃ

அவன் உலகின் ஆண்டவளை, உலகை தாங்குபவளை, உருவாக்கமும் அழிவும் செய்யும் சக்தியையுமாகிய, விஷ்ணுவின் தெய்வீக நித்திரையை, ஒப்பற்ற ஒளி உடையவளாகப் புகழ்ந்தான்.

த்வம் ஸ்வாஹா த்வம் ஸ்வதா த்வம் ஹி வஷட்காரஃ ஸ்வராத்மிகா । ஸுதா த்வமக்ஷரே நித்யே த்ரிதா மாத்ராத்மிகா ஸ்திதா

நீயே ஸ்வாஹா, நீயே ஸ்வதா, நீயே வஷட் எனும் ஓசை, ஒலி வடிவம்; நீயே அமுதம், அழியாதவளும் என்றும் நிலைத்தவளும்; மூன்று மாத்ரைகளாக உள்ள மொழியின் அடிப்படையாக நீ நிற்கின்றாய்.

அர்தமாத்ரா ஸ்திதா நித்யா யாநுச்சார்யா விஶேஷதஃ । த்வமேவ ஸந்த்யா ஸாவித்ரீ த்வம் தேவி ஜநநீ பரா

உனது நிலை எப்போதும் மாறாதது, சொல்ல முடியாத அரை எழுத்தாக நீ இருக்கின்றாய்; நீயே சந்த்யை, சாவித்ரி மந்திரம், நீயே எல்லாவற்றுக்கும் மேலான தாயாக இருக்கின்றாய், அம்மையே.

த்வயைவ தார்யதே ஸர்வம் த்வயைதத்ஸ்ரு'ஜ்யதே ஜகத் । த்வயைதத்பால்யதே தேவி த்வமத்ஸ்யந்தே ச ஸர்வதா

இந்த உலகம் அனைத்தும் உன்னாலேயே தாங்கப்படுகிறது; இந்த உலகை நீயே உருவாக்குகிறாய்; அம்மையே, இதை நீயே காப்பாற்றுகிறாய், எல்லாவற்றுக்கும் முடிவையும் நீயே கொண்டு வருகிறாய்.

விஸ்ரு'ஷ்டௌ ஸ்ரு'ஷ்டிரூபா த்வம் ஸ்திதிரூபா ச பாலநே । ததா ஸம்ஹ்ரு'திரூபாந்தே ஜகதோ ऽஸ்ய ஜகந்மயே

உலகம் உருவாகும் போது நீயே படைப்பின் வடிவமாக இருக்கின்றாய்; பாதுகாப்பில் நீயே நிலைதருவாய்; இப்படியே, உலகம் அழியும் நேரத்தில் நீயே அந்த அழிவின் உருவமாக இருக்கின்றாய், உலகமே ஆனவளே.

மஹாவித்யா மஹாமாயா மஹாமேதா மஹாஸ்ம்ரு'திஃ । மஹாமோஹா ச பவதீ மஹாதேவீ மஹேஶ்வரீ

நீயே பெரிய அறிவு, பெரிய மாயை, பெரிய புத்தி, பெரிய நினைவு; நீயே பெரிய மயக்கம், பெரிய தேவி, எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவள்.

ப்ரக்ரு'திஸ்த்வஞ்ச ஸர்வஸ்ய குணத்ரயவிபாவிநீ । காலராத்ரிர்மஹாராத்ரிர்மோஹராத்ரிஶ்ச தாருணா

எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான இயற்கை நீயே; மூன்று குணங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறாய்; கால இரவு, பெரிய இரவு, மயக்கத்தின் பயங்கரமான இரவும் நீயே.

த்வம் ஶ்ரீஸ்த்வமீஶ்வரீ த்வம் ஹ்ரீஸ்த்வம் புத்திர்போதலக்ஷணா । லஜ்ஜா புஷ்டிஸ்ததா துஷ்டிஸ்த்வம் ஶாந்திஃ க்ஷாந்திரேவ ச

நீயே செல்வம், நீயே ஆட்சி, நீயே வெட்கம், நீயே அறிவு; நீயே அஞ்சல், வளம், திருப்தி, அமைதி, பொறுமை ஆகிய அனைத்தும் நீயே.