தேவீமாஹாத்ம்யம்

महामायानुभावेन यथा मन्वन्तराधिपः । स बभूव महाभागः सावर्णिस्तनयो रवेः

பெரும் மாயையின் அருளால், சூரியனின் மகன் சாவர்ணி, அந்த மன்வந்தரத்தின் தலைவராக உயர்ந்தான்.

स्वारोचिषे ऽन्तरे पूर्वं चैत्रवंशसमुद्भवः । सुरथो नाम राजाभूत् समस्ते क्षितिमण्डले

முந்தைய ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில், சைத்ர குலத்தில் பிறந்த சுரதன் என்ற மன்னன், பூமியிலுள்ள எல்லா நாட்டையும் ஆட்சி செய்தான்.

तस्य पालयतः सम्यक् प्रजाः पुत्रानिवौरसान् । बभूवुः शत्रवो भूपाः कोलाविध्वंसिनस्तथा

அவன் தன் رعயைகளை தன் சொந்த மகன்களைப் போல பாதுகாத்தபோது, பகைமிக்க அரசர்கள் எழுந்து, அவன் நாட்டை அழிக்க முயன்றனர்.

तस्य तैरभवद् युद्धमतिप्रबलदण्डिनः । न्यूनैरपि स तैर्युद्धे कोलाविध्वंसिभिर्जितः

அந்த சக்திவாய்ந்த மன்னனுக்கும், அவன் நாட்டை அழிக்க வந்த பகைவர்களுக்கும் போரானது; எண்ணிக்கையில் குறைந்திருந்தாலும், அந்த பகைவர்கள் அவனை அந்தப் போரில் தோற்கடித்தனர்.

ततः स्वपुरमायातो निजदेशाधिपो ऽभवत् । आक्रान्तः स महाभागस्तैस्तदा प्रबलारिभिः

பின்னர் அவன் தன் சொந்த நகருக்கு திரும்பி, தன் நாட்டின் அரசனாக இருந்தாலும், அந்தப் பிரபலம், வலிமையான பகைவர்களால் அங்கேயும் தொந்தரவு செய்யப்பட்டான்.

अमात्यैर्बलिभिर्दुष्टैर्दुर्बलस्य दुरात्मभिः । कोषो बलञ्चापहृतं तत्रापि स्वपुरे ततः

தீய அமைச்சர்களாலும், வலிமையான கொடூரர்களாலும், அந்த பலவீனமான அரசரின் பொக்கிஷமும் படையும், அவருடைய சொந்த நகரத்துக்குள்ளேயே பறிக்கப்பட்டது.

ततो मृगयाव्याजेन हृतस्वाम्यः स भुपतिः । एकाकी हयमारुह्य जगाम गहनं वनम्

அதன்பின் வேட்டையாடும் பெயரில், அந்த அரசன் தனது ஆட்சியை இழந்து, தனியாக குதிரையில் ஏறி, அடர்ந்த காடுக்குள் சென்றான்.

स तत्राश्रममद्राक्षीद् द्विजवर्यस्य मेधसः । प्रशान्तश्वापदाकीर्णं मुनिश्ष्योपशोभितम्

அங்கே, மேதஸு என்ற பிரம்ஹண முனிவரின் ஆசிரமத்தை அவர் கண்டான்; அங்கு காட்டுயிர்கள் அமைதியாக இருந்தன, மாணவர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்.

तस्थौ कञ्चित् स कालञ्च मुनिना तेन सत्कृतः । इतश्चैतश्च विचरंस्तस्मिन् मुनिवराश्रमे

அந்த முனிவரால் மரியாதைபெற்று, சில காலம் அவர் அந்த ஆசிரமத்தில் தங்கி, இங்கும் அங்கும் சஞ்சரித்தார்.

सो ऽचिन्तयत् तदा तत्र ममत्वाकृष्टचेतनः । मत्पूर्वैः पालितं पूर्वं मया हीनं पुरं हि तत् । मद्भृत्यैस्तैरसद्वृत्तैर्धर्मतः पाल्यते न वा

அங்கே, பாசத்தால் மனம் இழுக்கப்பட்டு, அவர் சிந்தித்தார்: 'என் முன்னோர்கள் காப்பாற்றிய அந்த நகரம், முன்பு நான் காத்தது, இப்போது என்னால் இழக்கப்பட்டது. என் ஊழியர்கள், தவறான நடத்தை கொண்டவர்கள், அதை நீதியுடன் காப்பாற்றுகிறார்களா இல்லையா எனத் தெரியவில்லை.'

न जाने स प्रधानो मे शूरहस्ती सदामदः । मम वैरिवशं यातः कान् भोगानुपलप्स्यते

என் முக்கிய அமைச்சர், எப்போதும் பெருமை கொண்டவர், போரில் வல்லவர், இப்போது என் பகைவரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளார்; அவர் எவ்விதமான இன்பங்களை அனுபவிப்பார் என எனக்குத் தெரியவில்லை.

ये ममानुगता नित्यं प्रसादधनभोजनैः । अनुवृत्तिं ध्रुवं ते ऽद्य कुर्वन्त्यन्यमहीभृताम्

என்னை எப்போதும் மரியாதையுடன், பொருளும் உணவும் வழங்கி பின்பற்றியவர்கள், இன்று உறுதியாக வேறு அரசர்களுக்காகச் செயல் படுகிறார்கள்.

असम्यग्व्ययशीलैस्तैः कुर्वद्भिः सततं व्ययम् । संचितः सो ऽतिदुः खेन क्षयं कोशो गमिष्यति

அவர்கள் எப்போதும் சீரற்ற செலவிலும் தவறான பழக்கங்களிலும் ஈடுபடுவதால், பெரும் சிரமத்தில் சேர்த்த செல்வம் விரைவில் தீர்ந்துவிடும்.

एतच्चान्यच्च सततं चिन्तयामास पार्थिवः । तत्र विप्राश्रमाभ्यासे वैश्यमेकं ददर्श सः

இதைப் பற்றியும், மற்ற விஷயங்களையும் அந்த அரசன் தொடர்ந்து சிந்தித்தான். அப்போது, அந்த இடத்தில் பிராமணர்களின் ஆசிரமம் அருகே ஒரு வணிகரை அவன் பார்த்தான்.

स पृष्टस्तेन कस्त्वं भोः हेतुश्चागमने ऽत्र कः । सशोक इव कस्मात्त्वं दुर्मना इव लक्ष्यसे

அவன், "நீங்கள் யார்? இங்கு வருவதற்குக் காரணம் என்ன? ஏன் நீங்கள் இவ்வளவு கவலையுடன் மனம் குழப்பமாகத் தெரிகிறீர்கள்?" என்று கேட்டான்.

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य भूपतेः प्रणयोदितम् । प्रत्युवाच स तं वैश्यः प्रश्रयावनतो नृपम्

அரசன் அன்போடு கேட்ட அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட வணிகன், மரியாதையுடன் தலைகுனிந்து பதிலளித்தான்.

समाधिर्नाम वैश्यो ऽहमुत्पन्नो धनिनां कुले । पुत्रदारैर्निरस्तश्च धनलोभादसाधुभिः

நான் 'சமாதி' என்ற பெயருடைய வணிகன்; செல்வந்தர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்தவன். ஆனால் என் மகன்களும் மனைவியும், பணத்துக்காக ஆசைப்பட்டு, தவறான முறையில் என்னை விலக்கிவிட்டார்கள்.

विहीनश्च धनैर्दारैः पुत्रैरादाय मे धनम् । वनमभ्यागतो दुः खी निरस्तश्चाप्तबन्धुभैः

என் செல்வமும், மனைவியும், மகன்களும் இழந்துவிட்டேன்; என் சொத்துக்களும் பறிக்கப்பட்டுவிட்டன. உறவினரும் நண்பர்களும் என்னை விட்டு விலகி, துயரத்துடன் இந்த காடுக்கு வந்திருக்கிறேன்.

सो ऽहं न वेद्मि पुत्राणां कुशलाकुशलात्मिकाम् । प्रवृत्तिं स्वजनानाञ्च दाराणाञ्चात्र संस्थितः

இங்கே இருக்கிறேன்; என் மகன்கள் நலமா, துன்பமா அனுபவிக்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் குடும்பத்தார், மனைவி எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

किं नु तेषां गृहे क्षेममक्षेमं किं नु साम्प्रतम् । कथं ते किं नु सद्वृत्ताः दुर्वृत्ताः किं नु मे सुताः

இப்போது அவர்கள் வீட்டில் நன்மை இருக்கிறதா, அல்லாததா? அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? என் மகன்கள் நல்ல பழக்கமுள்ளவர்களா, கெட்ட பழக்கமுள்ளவர்களா?

यैर्निरस्तो भवांल्लुब्धैः पुत्रदारादिभिर्धनैः । तेषु किं भवतः स्नेहमनुबध्नाति मानसम्

பணம் ஆசையால் என் மகன்கள், மனைவி மற்றும் பிறர் உன்னை விட்டு விலகச் செய்தார்கள். அவர்களிடம் இன்னும் உன் மனம் பாசம் கொண்டிருக்கிறதா?

एवमेतद्यथा प्राह भवानस्मद्गतं वचः । किं करोमि न बध्नाति मम निष्ठुरतां मनः

நீ சொன்னது உண்மைதான்; உன் வார்த்தைகள் என் உள்ளத்தின் எண்ணங்களைப் போலவே இருக்கின்றன. நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் மனம் கடுமையாக மாறுவதில்லை.

यैः सन्त्यज्य पितृस्नेहं धनलुब्धैर्निराकृतः । पतिस्वजनहार्दं च हार्दि तेष्वेव मे मनः

பணம் ஆசையால் பித்ருபாசத்தை விட்டுவிட்டு என்னை விலக்கினார்களும், என் மனைவி, குடும்பத்தார், உறவினரிடம் என் மனம் இன்னும் பிணைந்திருக்கிறது.

किमेतन्नाभिजानामि जानन्नपि महामते । यत्प्रेमप्रवणं चित्तं विगुणेष्वपि बन्धुषु

அருளாளா, நான் அறிந்திருந்தும் இதை உணர முடியவில்லை; ஏன் என் மனம், தகுதியில்லாத உறவினரிடமும் பாசம் கொண்டு ஈர்க்கப்படுகிறது?

तेषां कृते मे निः श्वासो दौर्मनस्यं च जायते । करोमि किं यन्न मनस्तेष्वप्रीतिषु निष्ठुरम्

அவர்களுக்காக என் உள்ளம் கவலையால் நிறைந்து, ஆழ்ந்தためசுவாசம் வருகிறது; என்ன செய்வேன், என் மனம் எனக்கு அன்பு காட்டாதவர்களிடம் கடுமையாய் இருக்க முடியவில்லை.

ततस्तौ सहितौ विप्र तं मुनिं समुपस्थितौ । समाधिर्नाम वैश्यो ऽसौ स च पार्थिवसत्तमः

அப்போது, பண்டிதரே, அந்த இருவரும் சேர்ந்து அந்த முனிவரிடம் சென்றார்கள்; ஒருவன் சமாதி என்ற வணிகர், மற்றவன் சிறந்த அரசர்.

कृत्वा तु तौ यथान्यायं यथार्हं तेन संविदम् । उपविष्टौ कथाः काश्चिच्चक्रतुर्वैश्य-पार्थिवौ

அந்த முனிவரை மரியாதையுடன் வாழ்த்தி, வணிகரும் அரசரும் அருகில் அமர்ந்து பல விஷயங்களைப் பற்றி உரையாடத் தொடங்கினார்கள்.

भगवंस्त्वामहं प्रष्टुमिच्चाम्येकं वदस्व तत् । दुः खाय यन्मे मनसः स्वचित्तायत्ततां विना

பெரியவரே, நான் உங்களிடம் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறேன்; தயவு செய்து சொல்லுங்கள்: என் மனம் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதபோதும் ஏன் துக்கத்தில் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது?

ममत्वं गतराज्यस्य राज्याङ्गेष्वखिलेष्वपि । जानतो ऽपि यथाज्ञस्य किमेतन्मुनिसत्तम

அரசும் அதனுடன் தொடர்புடைய அனைத்தும் இழந்துவிட்டேன் என்றாலும், உண்மை அறிந்திருந்தும், அறியாதவனைப் போல, 'இவை எனது' என்ற எண்ணம் என்னுள் ஏன் நீங்கவில்லை, முனிவரே?