शिवतेजोमुखा सा देवी यमवपुषा सघनकेशिनी विष्णुतेजसा दीर्घबाहुका च समुत्पन्ना। सोमस्य तेजसा तस्याः स्तनौ, इन्द्रस्य तेजसा च मध्यदेशः सञ्जातः। वरुणस्य प्रभया जघनं चोरू च समुत्पन्नौ। ब्रह्मणः तेजसा पादौ, सूर्यतेजसा पादाङ्गुल्यः, वसूनां तेजसा कराङ्गुल्यः, कुबेरस्य वीर्येण नासिका जाता। प्रजापतेः प्रभया दन्ताः, वह्नेः तेजसा त्रिणेत्रा सा देवी सञ्जाता। सन्ध्यायाः तेजसा भ्रुवौ, वायोः शक्त्या कर्णौ, अन्येषां च देवतानां तेजसा शुभाङ्गानि तस्याः समुत्पन्नानि। एवं सर्वदेवतासमूहसमुद्भूततेजोराशिसंभवां तां देवीम् अवलोक्य, महिषासुरविनिपीडिताः देवाः परमं हर्षं लेभिरे। ततः प्रत्येकः स्वस्वायुधं तस्यै दत्त्वा, 'जय जय' इति घोषयन्तः, जयकाङ्क्षिणः सा विजया इति स्तुवन्तः सन्तुष्टाः। पिनाकधृक् शिवः त्रिशूलं तस्यै ददौ, कृष्णः स्वचक्रं निर्माय तस्यै चक्रं दत्तवान्। वरुणः शङ्खं दत्तवान्, वह्निः शक्तिं, मरुतः धनुः बाणपूरितं तोरणं च। देवराज इन्द्रः वज्रं तस्यै दत्तवान्, सहस्राक्षः ऐरावतघण्टां दत्तवान्। यमः दण्डं, वरुणः पाशं, प्रजापतिः अक्षमालां, ब्रह्मा कमण्डलुं दत्तवान्। सूर्यः स्वतेजः सर्वरोमकूपेषु न्यधत्त, कालः निर्मलखड्गं निश्छिद्रं कवचं दत्तवान्। क्षीरसागरात् निर्मलमाल्यं, अक्षयवस्त्रं, दिव्यमुक्तामणिं, कुण्डले, केयूरं च देवी प्राप्तवती। शुद्धचन्द्रकला, सर्वभूषणानि, निर्मलाङ्गदं, अनुपमहार्हारं, सर्वाङ्गुलीनां मुद्रिकाः च सा देवी लब्धवती। विश्वकर्मणा विशुद्धपरशुर्विविधायुधानि, दृढकवचं च दत्तम्। जलाधिपतिना अक्षयपद्ममाल्यं शिरसि च वक्षसि च, सुन्दरं पद्मं च दत्तम्। हिमवता सिंहवाहनं रत्नानि च, धनाधिपतिना दिव्यपानपात्रं नित्यपूर्णं दत्तम्। शेषनागराजेन महारत्नमणिविभूषितं नागहारं दत्तम्। अन्यैः अपि देवैः सा देवी विभूषणैः शस्त्रैश्च पूजिता। सा देवी पुनः पुनः हास्यपूर्णया गर्जित्या सर्वत्र प्रतिनिनादयन्ती, भीमस्वनेन व्याप्तदिगन्तरा बभूव। तस्याः भीषणा गर्जना व्योम व्याप्य, तस्मात् प्रचण्डनिनादात् महती प्रतिध्वनिः उत्पन्ना। सर्वलोकाः चचालुः, समुद्राः कम्पिताः, पृथिवी ससंकम्पा, पर्वताः अपि चलिताः। हृष्टाः देवाः सिंहवाहिन्यै 'जय' इति उच्चैः शुश्रुवुः, मुनयः अपि प्रणिपत्य स्तुतिं चक्रुः। त्रैलोक्ये सम्प्रकम्पिते, सुरारयः सर्वास्त्रशस्त्रसज्जिताः, सेनासमूहैः सह, युद्धाय समुत्थिताः। महिषासुरः क्रोधवशात् 'किमेतत्?' इति वदन्, सर्वासुरैः परिवृतः तं शब्दं प्रति द्रुतः। स तदा त्रैलोक्यव्यापिन्याः तेजस्विन्याः देव्या रूपं ददर्श, यत्र भूमिः तस्याः पदतले नमिता, किरीटश्च व्योमस्पृष्टः। तस्याः धनुर्ज्याघोषेण अधोलोकाः कम्पिताः, सहस्रबाहुका सा देवी सर्वदिक् व्याप्य स्थितवती। ततः देवीसुराणां मध्ये युद्धं प्रववृते, नानायुधवर्षेण दिगन्तराणि दीप्तानि। महिषासुरसेनापतिः चिक्षुरः, चामरः च, चतुरङ्गबलैः सह युद्धाय स्थितौ। उग्रः असुरः षष्टिसहस्ररथैः युद्धं कृतवान्, महाहनुः लक्षसैनिकसमूहैः समायुतः समरं चकार। असिलोमाः पञ्चकोटिभिः बलैः युद्धे स्थितः, वाष्कलः षट्सहस्रदशसहस्रैः समरभूमौ युद्धाय गतः। तत्र सः सहस्रैः गजाश्वैः, भीषणरूपैः, कोटिचक्रैः परिवृतः युद्धाय स्थितः। विडालाक्षः पञ्चाशद्रथसहस्रैः, पञ्चाशत्सहस्रसैनिकैः च परितः युद्धे स्थितः। कालः अपि पञ्चाशद्रथसहस्रैः परिवृतः तत्र युद्धे स्थितः। अन्ये च महानसुराः दशसहस्ररथगजाश्वैः परिवृताः देवीं प्रति युद्धे स्थिताः। तत्र महिषासुरः कोटिकोटिसहस्ररथगजाश्वैः परिवृतः युद्धाय प्रवृत्तः। ताः सेनाः देवीं प्रति शूलैः, गदाभिः, तोमरैः, खड्गैः, परशुभिः, पट्टिशैश्च युद्धं कृतवत्यः। केचिद् शूलानि प्रक्षिपन्ति, अन्ये पाशान्, अन्ये खड्गाघातैः देवीं हन्तुम् इच्छन्ति। किन्तु सा चण्डिका देवी लीलया तानि शस्त्रास्त्राणि छित्त्वा, स्वशक्तिभिः वारयन्ती, स्वैः आयुधवर्षैः प्रतिघातं चकार। सा देवी, अनिश्रम्य, प्रसन्नवदना, देवैः मुनिभिश्च स्तूयमाना, स्वास्त्रशस्त्रवर्षेण असुरदेहेषु प्रक्षिपन्ती स्थितवती। तस्याः सिंहवाहनः कोपसमाविष्टः, केशसंवर्तनं कृत्वा, असुरसेनासु वनाग्निवत् सञ्चरन् सर्वत्र भीषणं विक्रमं दर्शयामास।