तदा भग्नाः सुराः, पद्मयोनिः प्रजापतिः प्रमुख्यः, गरुडध्वजस्य प्रभोः समीपं जग्मुः। तत्र सर्वं यद्वृत्तं, महिषासुरस्य कर्मणि तथा तस्य सुरेषु प्रभुत्वं, देवैः तस्मै निवेदितम्। स महिषासुरः सूर्यचन्द्राग्निवायुवरुणयमादीनां देवतानां अधिकारं स्वयं गृहीत्वा, दुष्टः, स्वर्गाद् देवगणान् निष्कास्य, भूमौ मानुषवत् विचरन्ति सुराः। सर्वं यद् अस्माभिः कृतं देवद्विषा, तव समीपं शरणं गत्वा, तस्य विनाशः चिन्त्यताम् इति देवैः उक्तम्। एवं देववचनं श्रुत्वा, मधुसूदनः शम्भुश्च, कोपाविष्टौ, भ्रूभङ्गयुक्तं मुखं कृत्वा, क्रुद्धौ अभवताम्। ततः चक्रपाणेः मुखात् उग्रकोपसम्भूतः महद् तेजः निष्पत्तम्, ब्रह्मणः शङ्करस्य च शरीरेभ्यः तथा। अन्येषां देवतानां, इन्द्रादीनां, शरीरेभ्यः परममहद् तेजः उत्पन्नम्; तत् तेजः सर्वं एकत्र समागतम्। तत्र देवाः अपश्यन् अतिविशदं तेजोमयं समूहं, पर्वतवत् दीप्तिमन्तं, सर्वदिक् दाहयन्तं ज्वालाभिः। तत्र तद् अतुलं तेजः, सर्वदेवताः शरीरेभ्यः जातम्, एकत्र समवेतम्, स्त्रीरूपेण, यस्याः प्रभा त्रिलोकं व्याप्य स्थितम्। तस्याः मुखं शिवतेजःसम्भूतम्, केशाः यमतेजःसम्भूताः, भुजाः विष्णुतेजःसम्भूताः। स्तनौ सोमइन्द्रतेजःसम्भूतौ, मध्यभागः तैः एव, ऊरू कटी च वरुणतेजःसम्भूतौ। पादौ ब्रह्मतेजःसम्भूतौ, अङ्गुल्यः वसुतेजः, नासिका कुबेरतेजः। दन्ताः प्रजापतेः तेजः, त्रिणेत्राणि अग्नितेजः, भ्रुवौ सन्ध्यातेजः, कर्णौ वायुतेजः, अन्यानि शुभाङ्गानि अन्यदेवताजसः। तां सर्वदेवतासमुद्भूतां देवीं दृष्ट्वा, महिषासुरपीडिताः सुराः हर्षिताः अभवन्। तदा देवाः स्वस्वायुधानि तस्यै दत्त्वा, उच्चैः 'जय जय' इति घोषयन्तः, विजयं कामयन्तः, जयन्तीं स्तुतवन्तः। पिनाकधृत् शिवः त्रिशूलं दत्त्वा, कृष्णः स्वं चक्रं दत्त्वा, वरुणः शङ्खं, अग्निः शूलं, मरुतः धनुः बाणैः सह दत्त्वा। इन्द्रः वज्रं दत्त्वा, सहस्राक्षः ऐरावतान् घंटां दत्त्वा। यमः दण्डं, वरुणः पाशं, प्रजापतिः अक्षसूत्रं, ब्रह्मा कमण्डलुं दत्त्वा। सूर्यः स्वं तेजः सर्व रोमकूपेषु दत्त्वा, कालः निर्मलं खड्गं च आवरणं। क्षीरसागरः निर्मलमालं, अक्षयवस्त्रं, दिव्यचूडामणिं, कुण्डलानि, केयूराणि दत्त्वा। शुद्धचन्द्रकला, सर्वभुजेषु कङ्कणानि, निर्मलनूपुरौ, अतुलमालां, मणिवलयानि दत्त्वा। विश्वकर्मा शुद्धकुठारं, विविधायुधानि, दुर्निवार्यं कवचं दत्त्वा। जलाधिपः अक्षयपद्ममालां शिरसि च वक्षसि, अतिशोभनं पद्मं दत्त्वा। हिमवान् सिंहं वाहनं, विविधरत्नानि दत्त्वा; धनाधिपः दिव्यपानपूर्णं पात्रं दत्त्वा। शेषः, सर्वनागाधिपः, मणिमुक्तहारं दत्त्वा। अन्यैः देवैः अपि तया भूषणानि आयुधानि दत्तानि। सा देवी, पुनः पुनः हास्यं कृत्वा, गर्जयन्ती, सर्वं व्याप्तवती। तस्याः भीषणनादेन, सर्वं व्योम आक्रान्तम्; तस्मात् महद् निर्गुणनादात् प्रतिध्वनिः उत्पन्नः। सर्वलोकाः कम्पिताः, समुद्राः कम्पिताः, पृथिवी कम्पिताः, पर्वताः चलिताः। देवाः हर्षात् सिंहवाहिनीं देवीं 'जय' इति घोषयन्तः, ऋषयः नम्राङ्गाः स्तुतयन्तः। त्रिलोकं कम्पितं दृष्ट्वा, देवद्विषः, शस्त्रधारिणः, समस्तसेनासहिताः, समुत्तिष्ठन्। महिषासुरः क्रुद्धः, 'किमेतत्?' इति उक्त्वा, सर्वासुरैः परिवृतः, तं नादं प्रति धावन्। तदा स देवीं अपश्यत्, यस्याः प्रभा त्रिलोकं व्याप्य, भूमिः पादसंस्पर्शात् नमति, शिरः आकाशं स्पृशति। तस्याः धनुर्ज्यायाः घोषेण अधोलोकाः कम्पिताः, सा सहस्रभुजा सर्वदिशं व्याप्य स्थितवती। तदा देवीसुरद्विषां युद्धं आरब्धम्, असंख्यायुधबाणैः, दिशः दीप्तिमन्तः कृताः। महिषासुरसेनापतिः चिक्षुरः, चमरः च अन्यैः सह, चतुर्दलसेनायुक्तः युद्धं अकरोत्। उग्रः दैत्यः षष्टिसहस्ररथैः युद्धं अकरोत्, महाहनुः दशसहस्रसैन्यैः। असिलोमः पञ्चकोटिसैन्यैः, वाष्कलः षड् लक्षसैन्यैः युद्धे अभवत्। एवं देवीसुरद्विषां युद्धे, देवदत्तायुधैः, दिव्यरूपेण, सर्वलोकान् दीप्तिमन्तं कृत्वा, देवी महिषासुरसेनां समुपस्थितवती।