राजन्, तां परां देवीं शरणं व्रज, या पूजिता नृभिः भोगस्वर्गमोक्षप्रदात्री हि स्यात्—इति मुनिवचनं श्रुत्वा, सुरथो नृपतिः स तं धर्मनिष्ठं मुनिं सस्नेहम् अभिवन्द्य प्राञ्जलिः स्थितवान्। राज्यहान्याञ्चातुर्येण च मनसि क्लेशेन पीडितः सः, तेन सह वणिक् च, त्वरया तपस्यैव प्रस्थितवन्तौ, महर्षे। मातरं द्रष्टुम् अभिलषन्तौ तौ, नद्याः तीरे निवसन्तौ, वणिजः च परमां देवीं स्तोत्रेण जपन् तपश्चकार। तत्रैव तटाकूपे तौ मृन्मयीं देवीं निर्माय, पुष्पधूपदीपहोमैः सम्यक् पूजार्चनं चकारतुः। उपवासैः संयमेन च, एकचित्तौ तौ, स्वशरीररक्तेन सिक्तां बलिं अपि समर्पयामासतुः। एवं त्रीणि वर्षाणि संयतात्मानौ तौ यदा पूजार्थं स्थितवन्तौ, तदा त्रैलोक्यजननी तुष्टा साक्षात् तत्र प्रादुरभवत्, उवाच च। "यद् यत् कामयध्वं राजन्, यद् च वंशवर्धन—तत् सर्वं मया दत्तं सन्तुष्टा ददामि।" ततः राजा स्वजीवने रिपून् निहत्य राज्यं पुनः प्राप्तुम्, परत्र च अविच्छिन्नं शासनं प्रार्थयामास। वणिक् तु, संसारविरक्तचित्तः, 'मम' 'अहं' इति भावनां छेत्तुं ज्ञानं याचितवान्। देवी तं राजानं उवाच—"किञ्चिद् दिवसानन्तरं त्वं शत्रून् हत्वा स्वं राज्यं पुनः प्राप्स्यसि; मृत्युः प्राप्ते त्वयि, विवस्वतः सुतः सावर्णिर्मनुर्भूत्वा पुनरिह जन्म लप्स्यसे।" "वणिग्वर, त्वया यत् वरमर्थितं तद् अहं ददामि; तव कल्याणाय ज्ञानं प्राप्स्यसि।" एवं तयोः कामितौ वरौ दत्त्वा, देवी ताभ्यां भक्त्या स्तूयमाना तत्रैवान्तर्धानं गता। एवं देवीवरप्राप्त्या सुरथो वीरश्रेष्ठः, सूर्याद् जन्म लभित्वा सावर्णिर्नाम मनुर्भविष्यति—इति।