देव्याः कृपया सर्वे देवाः, शत्रुभिः विनिर्जितैः, स्वानि यज्ञभागानि यथापूर्वं पुनः प्राप्तवन्तः। या देवी शुम्भं, देवशत्रुम्, महासुरं महाबलम्, जगद्विनाशकं च युद्धे निहत्य, तथा निशुम्भं च महाबलिनं हत्वा, अवशिष्टाः दानवाः पातालं गतवन्तः। एवं सा भगवती देवी, सनातनी सती, पुनः पुनः रूपं गृह्णाति, हे नृप, जगतः रक्षां करोति। एषा देवी जगदेतत् मोहयति, सा एव विश्वस्य जननी; या सम्यगर्चिता, सा बुद्धिं ददाति, तथा तुष्टा श्रीं प्रयच्छति। महाकालीरूपा सा, महाकर्मा, सर्वं विश्वं व्याप्य स्थितवती। सा एव काले महाकालरूपा संहरत्री भवति; सा अजायमाना सृष्टिः भवति; सा एव नित्यास्ति, काले कालस्य सत्त्वोत्पत्तिं करोति। मानुषेषु समृद्धिकाले सा लक्ष्मीः गृहवृद्धिप्रदा भवति; तस्या अभावे च आलक्ष्मीः, नाशाय समुत्पद्यते। या पुष्पधूपगन्धादिभिः सम्यगर्चिता, सा श्रीं, पुत्रान्, धर्मबुद्धिं, शुभमार्गं च ददाति। एषा भगवत्याः परमं महात्म्यम् उक्तं त्वया, हे नृप; या देवी एतेन विश्वेन धार्यते, तस्या एषा शक्ति। विष्णोः दिव्या मायेयम् एव ज्ञानं उत्पाद्यते; अतः त्वं, अयं च वणिक्, अन्ये च विवेकिनः, मोहिता अभवन्, मोक्ष्यन्ति च। तस्मात्, हे महाबाहो, त्वं तस्याः परायाः भगवत्याः शरणं व्रज; या पूजिता, सा एव जनानां भोगं, स्वर्गं, मोक्षं च ददाति। एवं श्रुत्वा, सुरथः नरपतिः, तं महर्षिं प्रणम्य, दृढव्रतः अभवत्। राज्यहान्या च अतिस्नेहेन सन्तप्तः, स वणिजा सह तपः कर्तुं तत्क्षणाद् निर्गतः। मातरं द्रष्टुम् इच्छन्, नदीतीरे स्थित्वा, वणिक् परमां देव्या स्तुतिं जपन् तपः अकरोत्। तत्रैव नदीतीरे, तौ मृन्मयीं देवीं निर्माय, पुष्पधूपाग्निहोत्रैः तां सम्यक् अर्चयामासतुः। तौ उपवासिनौ, संयतचित्तौ, एकचित्तौ, स्वशरीररुधिरैः सिक्तं बलिदानं चक्रतुः। एवं तौ त्रिवर्षाणि नियम्य, तपसा सम्यक् उपास्ते, तदा जगन्माता तुष्टाऽभवत्, ताभ्यां प्रकटमभाषत। "यद् यद् इच्छथः, हे नृप, हे कुलप्रिय, तत् सर्वं मया लभ्यताम्; तुष्टा अहं, सर्वं ददामि।" तदा नृपतिः स्वराज्यं जीवन्मुक्तः, शत्रुविहीनं, परत्र च अविच्छिन्नं राज्यं याचितवान्। वणिक् च क्लान्तचित्तः, 'मम' 'अहं' इति भावविच्छेदकं ज्ञानं प्रार्थितवान्। सा देवी उवाच— "किञ्चित् दिवसेषु, हे नृप, त्वं शत्रून् हत्वा स्वं राज्यं लप्स्यसे; तत्र ते राज्यं पुनः लभ्यते। मृतः च भूयोऽपि भूमौ विवस्वतः पुत्रः सावर्णिर्नाम मनुर्भविष्यसि।" "हे श्रेष्ठवणिक्, यद् वरम् इच्छसि, तं ददामि; तव सिद्ध्यै ज्ञानं प्राप्स्यसि।" एवं साभ्यां यथाभिलषितं वरं दत्त्वा, देवी ताभ्यां भक्त्या स्तूयमाना, तत्रैव अन्तर्धानं गता। एवं भगवत्याः वरं प्राप्य, सुरथः श्रेष्ठधनुर्धरः, सूर्याद् जातः सावर्णिर्नाम मनुर्भविष्यति।