एकदा दिव्यकथाया: श्रवणेन, यथावर्षं दानादिभि: विविधै: उपभोगैश्च यद् यत् दातुं शक्यते, तेन जनानां संतोष: जायते। एषा पुण्या देवीकथा एकवारं अपि श्रूयमाणा, पापानि हन्ति, आरोग्यं ददाति, भूतै: रक्षां च प्रयच्छति। मम जन्मकथाया: पाठेन, युद्धे कृतानि कर्माणि, दुष्टदानवानां विनाश: च य: श्रूयते, तेन शत्रुभि: उत्पन्न: भय: जनानां न जायते। युवाकृतानि स्तोत्राणि, ब्रह्मर्षिभि: च रचितानि, ब्रह्मणा च निर्मितानि, शुभमार्गान् ददाति। वनमध्ये वा तस्य सीमे वा, दावाग्निना परिवृत: स्यात्, निर्जने स्थले चोरै: आवृत: वा, शत्रुभि: गृहीत: वा, सिंहै: वा व्याघ्रै: वा वने अनुगतः, मत्तै: गजै: वा, क्रुद्धराजेन मारयितुं आज्ञापित: वा, कारागारे बद्ध: वा, वातेन क्षिप्त: वा, विशालसागरे नौकायाम् स्थित: वा, युद्धे भयङ्करे शस्त्राणि पतन्ति वा—एतेषु सर्वेषु दुःस्वप्नेषु, दुःखेन क्लिश्यमान: अपि, यदि कश्चन मम कर्म स्मरति, स: दुःखात् विमुक्त: भवति। मम शक्त्या सिंहादय: पशव: शत्रव: च चोराश्च, मम कर्म स्मरन्त: दूरात् पलायन्ति। एवं देवी चण्डिका, वीर्येण तीव्रा, देवतानां साक्षात् समक्षे एव तत्र अदृश्यता। तया देवीया: कृपया, सर्वे देवा: शत्रुभि: विमुक्ता: यथापूर्वं यज्ञभागान् पुन: प्राप्तवन्त:। यदा देवी शुम्भं, देवशत्रुं, युद्धे निहत्य, य: तीव्र: अतुलबल: लोकविनाशक: आसीत्, तथा निश्चुम्भं महाबलिनं च, तदा शेषदानवा: अध: पातालं गतवन्त:। सा देवी, यद्यपि नित्यास्ति, पुन: पुन: रूपं धृत्वा, हे राजन्, जगत् रक्षति। तया एषं विश्वं मोहितं, सा एव जगत् उत्पादयति; प्रीत्या ज्ञानं ददाति, तुष्टा: समृद्धिं च ददाति। सर्वं विश्वं तया व्याप्यं—महा-काली, महाकालस्वरूपा, महाकर्त्री। सा एव काले महाविनाशिनी भवति; सा अजाया सृष्टिरूपा; सा नित्या काले सत्त्वानां उत्पत्तिं करोति। मनुष्येषु समृद्धिकाले सा लक्ष्मी: गृहवृद्धिदायिनी; तस्या: अनुपस्थितौ सा अलक्ष्मी: विनाशाय उत्पद्यते। यदा स्तुत्या पूज्यते पुष्पै: धूपै: गन्धै: च, सा धनं, पुत्रान्, धर्मे बुद्धिं, शुभमार्गं च ददाति। हे राजन्, एषा देवीया: परमकीर्ति: तुभ्यं कथिता; सा देवी, यस्यां विश्वं स्थितम्, एषा शक्तिः। ज्ञानं अपि विष्णोर्माया: उत्पन्नं; तस्मात् त्वं च, एष वणिज् च, अन्ये विवेकिन: अपि, मोहित: अभूत, मोहित: भविष्यन्ति च। तस्यां परमायां देवीं शरणं याचस्व; पूजिता सा लोकानां भोगं, स्वर्गं, मोक्षं च ददाति। एवं श्रुत्वा, सुरथ: नरपतिः, तं दीक्षितं ऋषिं नमस्कृत्य, अत्यधिकस्नेहेन राज्यहान्या च क्लिश्यमान: वणिजा सह तपस्यै: शीघ्रं निर्ययौ। मातरं द्रष्टुम् इच्छन्त: तौ नदीतीरे स्थितवन्तौ; वणिज् देवीया: परमं स्तोत्रं जपन् तप: अकरोत्। तत्र नदीतीरे तौ मृण्मयीं देवीमूर्ति: निर्माय, पुष्पै: धूपै: अग्निना, अर्घ्यै: च पूजां अकरोत्। उपवासिनौ, संयतात्मानौ, मन: एकाग्रं कृत्वा, तौ स्वशरीररक्तेन रक्तार्पणं अपि अकरोत्। एवं तौ त्रिवर्षं संयमेन पूजां कृत्वा, विश्वजननी देवी तुष्टा: तयो: पुर: प्रादृश्य, उवाच—"यद् यद् इच्छथः, राजन्, वंशवर्धन, तत् सर्वं मया दत्तं; तुष्टा: अहं सर्वं ददामि।" तदा राजा राज्यं शत्रुविनिर्मुक्तं अस्मिन जन्मनि, अन्यस्मिन जन्मनि अविच्छिन्नं शासनं याचितवान्। वणिज्, क्लिष्टचित्त: 'मम' 'अहम्' इति बुद्धिविनाशकं ज्ञानं याचितवान्। अहं तुभ्यं, हे राजन्, किमपि दिनेषु राज्यं पुन: प्राप्तासि, शत्रून्हत्वा, राज्यं पुनरावाप्स्यसि। मृत्युपर्यन्तं, पृथिव्यां विवस्वतः सूर्यस्य पुत्र: सावर्णि मनु: भूत्वा जन्मास्यसि। हे श्रेष्ठवणिज्, यद् वरं त्वया याचितं, तं तुभ्यं ददामि; तव सिद्ध्यर्थं ज्ञानं लप्स्यसि। एवं तयो: इच्छितं वरं दत्वा, देवी तयो: भक्त्या स्तूता, तत: अदृश्यता। एवं देवीया: वरं प्राप्त्वा, सुरथ: वीरश्रेष्ठ:, सूर्याद् जन्म लप्स्यति, सावर्णिरूपेण मनु: भविष्यति।