यदा मम प्रति यथाविधि यथाशक्ति वा पूजनं होमः च क्रियते, तदा साक्षात् वा अज्ञानतः वा यत् किमपि समर्प्यते, अहं तद् सर्वं हर्षेण प्रतिगृह्णामि। यः कश्चित् शरदृतौ महापूजां वा वार्षिकमुत्सवं वा कुर्वन्, भक्त्या मम माहात्म्यकथां शृणोति, तस्मै मम प्रसादात् सर्वापद्भ्यः विमुक्तिः, धनधान्यसम्पत्तिश्च निष्कलङ्केन लभ्यते। मम माहात्म्यश्रवणात्, उत्पत्तिचरितस्य शुभकथानां युद्धविक्रमस्य च शृवणेन, नरः निर्भयः भवति। शत्रवः विनश्यन्ति, शुभानि जायन्ते, तस्य कुलं हृष्टं तुष्टं च भवति। सर्वेषु शान्तिकर्मसु, दुःस्वप्नोपसर्गेषु, ग्रहपीडासु च, मम माहात्म्यश्रवणं कर्तव्यम्। तदा सर्वाः पीडाः प्रशाम्यन्ति, ग्रहाणां घोराः क्लेशाः शान्तिम् उपयान्ति, दुःस्वप्नदर्शिनां शुभस्वप्नाः सञ्जायन्ते। बालानां पिशाचाद्युपसृष्टानां शान्तिः सिध्यति, जनानां कलहसम्भवे परमसौहार्दं भवति। दुष्टाचारिणां बलं नश्यति, केवलं पाठनेनैव राक्षस-पिशाच-भूतानां विनाशः सम्पद्यते। पशुपुष्परत्नधूपगन्धदीपैः, ब्राह्मणभोजनैः सुवर्णपात्रैश्च, दिवा-निशं स्नपनं कर्तव्यम्। यद् यद् वार्षिकं दद्यात्, तेन तेनैव यथाशक्ति भोगैः दानैश्च पूजनं विधीयेत। किन्तु, एकवारं अपि मम चरितमाहात्म्यश्रवणात् यः सन्तोषः स्यात्, स एव परमोऽस्ति। तस्य श्रवणेन पापानि नश्यन्ति, आरोग्यं लभ्यते, भूतव्याधिभ्यः रक्षणं सुलभम्। मम जन्मकथायाः पाठनेनैतत् साध्यते। मम युद्धकर्मणां, दुष्टदानववधस्य च श्रवणेन, शत्रुतः जातं भयम् न कदापि जायते। त्वया विरचिताः स्तुतयः, ब्रह्मर्षिभिः च रचिताः, ब्रह्मणा च निर्मिताः, सर्वाः शुभमार्गप्रदाः भवन्ति। वनमध्येषु, वनान्तेषु, वह्निना परिवृतः, चौरैः निर्जने परिवृतः, शत्रुभिः गृहीतः, सिंहव्याघ्रादिभिः पीड्यमानः, मत्तद्विपैः पीड्यमानः, क्रुद्धेन राज्ञा वधाय नियोजितः, बन्धनस्थः, वातेन समुद्रनौकायाम् उत्प्लुतः, घोरयुद्धे शस्त्रवर्षे पतितः—एतेषु सर्वेषु भीषणेभ्यः क्लेशेषु, दुःखपीडितः च, यः मम कर्माणि स्मरति, सः सर्वतः विमुक्तिम् अवाप्नोति। मम शक्त्या सिंहव्याघ्रादयः, शत्रवः, चौराः च, स्मरणमात्रेणैव दूरतः पलायन्ते। एवं उक्त्वा भगवती चण्डिका, घोरविक्रमधारिणी, तत्रैव देवानां सम्मुखे अन्तर्धानमुपगता। देवीदत्तेन वरप्रसादेन, सर्वे देवाः, शत्रुहता, यथापूर्वं यज्ञभागान् प्राप्नुवन्। यदा देवी शुम्भं, देवद्विषम्, युद्धे हत्वा, तं च निषुम्भं महाबलम्, अधस्तात् पातालं दानवान् प्रेषयामास, तदा अपि सा भगवती, नित्यापि, पुनः पुनः रूपं गृह्णाति, हे राजन्, जगतः रक्षां करोति। एषा भगवती जगन्मोहिनी, सा एव सृष्टिकर्त्री, प्रसीदन्त्या ज्ञानं ददाति, तुष्टया सम्पत्तिं प्रयच्छति। महाकालीरूपिण्या सा सम्पूर्णं विश्वं व्याप्य स्थितमस्ति। सा काले महाकाल्या रूपेण संहारिणी, अजायाः सृष्टिकर्त्री, नित्यया कालक्रमेण भूतानां उत्पत्तिकर्त्री च। पुरुषाणां समृद्धिकाले सा लक्ष्मीः स्यात्, तस्याः अनुपस्थितौ अलक्ष्मीः, क्षयाय सञ्जायते। पुष्पैः, धूपैः, गन्धानुलेपनैः च पूजिता, स्तूयमाना, सा धनं, पुत्रान्, धर्मबुद्धिं, शुभमार्गं च ददाति। एवं, राजन्, भगवत्याः परमं यशः श्रुतम्, या देवी विश्वस्य धारिका अस्ति। विष्णुमायया एव ज्ञानं जायते; तेन त्वं, असौ वणिक्, अन्ये च विवेकिनः, मोहिता अभवन्, भवन्ति, भविष्यन्ति च। तस्मात्, राजन्, परमायै भगवत्यै शरणं गच्छ; या पूजिता, भोगं, स्वर्गं, मोक्षं च जनानां ददाति। एवं श्रुत्वा, सुरथः नरपतिः, तं महर्षिं प्रणम्य, स्वराज्यवियोगक्लेशात्, तेन वणिजा सह तपस्यैव प्रवृत्तः। मातरं द्रष्टुम् इच्छन्, नद्याः तीरे स्थित्वा, वणिक् परमां देवीस्तोत्रं जपन् तपः अकरोत्। तत्रैव, मृत्तिकामयीं देवीमूर्तिं निर्माय, पुष्पैः, धूपैः, अग्निना, जलार्घ्यैः, पूजां चकार। उपवासयुक्तौ, संयतचित्तौ, स्वशरीररक्तेन रक्तप्लावनं कृत्वा बलिं च न्यवेदयताम्। एवं त्रिवर्षं यावत्, संयमपूर्वकं पूजां कुर्वन्तौ, जगद्धात्र्याः परितोषः अभवत्, सा देवी तयोः पुरतः प्रादुरभवत्। देवी उवाच—"राजन्, यत् किमपि कामयसे, त्वं च वंशवर्धन, तत् सर्वं मत्तः लभ्यताम्; प्रसन्ना अहं सर्वं दास्यामि।" ततः राजा, इहैव शत्रुविनिर्मुक्तं राज्यं, परत्र च अविच्छिन्नं शासनं याचितवान्। वणिक् तु, क्लान्तचित्तः, 'मम' 'अहं' इति बन्धनच्छेदकं ज्ञानं, मोहमोचनं विवेकं च प्रार्थितवान्।