यदा यदा दानवैः कृतं क्लेशजन्यं दुःखं भवति, तदा तदा अहं तत्रैव अवतारं कृत्वा शत्रूणां विनाशं करिष्यामि—इति भगवत्याः प्रतिज्ञा आसीत्। सा देवी उवाच—यः कश्चन एकचित्तः भक्त्या एतैः स्तोत्रैः प्रतिदिनं मां स्तौति, तस्य सर्वदुःखानि निःसंशयं नाशयिष्यामि। ये च मधुकैटभयोः संहारं, महिषासुरवधं, तथा शुम्भनिशुम्भयोः निग्रहं कथयन्ति, ये चाष्टम्यां चतुर्दश्यां नवम्यां वा एकनिष्ठया भक्त्या मम परमं माहात्म्यम् स्तुवन्ति, तेषां न पापकृतः कश्चिदपि दुष्कृतजन्यः क्लेशो भविष्यति, न दरिद्रता, न कामवियोगः। न च शत्रुभयम्, न चौरभयम्, न राजभयम्, न शस्त्राग्निवारिभयम् तेषां भविष्यति। अतः ममैतन्माहात्म्यं भक्तिभिः सदा पठनीयम्, श्रद्धया च श्रोतव्यं, यतो हि एषः परमः श्रेष्ठः कल्याणोपायः। मम माहात्म्यं सर्वविघ्नानां नाशनं, महोपसर्गानां तथा त्रिविधतापानां शमकरं च। यत्र यत्र मम देवालये प्रतिदिनं सम्यक् पठ्यते, तत्र अहं कदापि न त्यजामि, मम सन्निधिः तत्रैव सदा सन्निहिता भवति। होमकाले पूजाकाले यज्ञकाले महोत्सवेषु च मम सर्वमाख्यानं पठनीयम्, श्रोतव्यम् च। यद्यपि जानता अजानता वा मम पूजाऽर्घ्यादिकं कृतं, मम होमः कृतः, अहं तद् हर्षेण स्वीकुर्यामि। शरद्कालसमये महापूजायां वा वार्षिके उत्सवे यः श्रद्धया मम माहात्म्याख्यानं शृणोति, स मम अनुग्रहेण सर्वैः क्लेशैः विमुक्तः, धनधान्यसम्पन्नः च भवति—नात्र संशयः। मम माहात्म्याख्यानस्य, मम उत्पत्तिकथायाः, युद्धे मम पराक्रमस्य च श्रवणेन नरः निर्भयः जायते। शत्रवः विनश्यन्ति, कल्याणं जायते, श्रवयतां कुलं प्रमुदितं भवति। शान्तिकर्मणि, दुःस्वप्नेषु, ग्रहोपसर्गेषु च मम माहात्म्यं श्रोतव्यम्। तदा किल किल्बिषाणि शम्यन्ते, ग्रहपीडाः प्रशम्यन्ते, दुःस्वप्नदृष्टानां शुभस्वप्नाः जायन्ते। बालानां पिशाचाद्युपहतेः शमः, जनानां वैरभावे परमैक्यम्, दुष्टानां बलं ह्रासं, पठनमात्रेणैव दानवपिशाचभूतादीनां विनाशः च स्यात्। पशुपुष्परत्नधूपगन्धदीपैः, ब्राह्मणभोजनैः सुवर्णपात्रैः, दिवानिशं अभिषेकादिभिः, विविधैः उपहारदानैः वा यथाशक्ति प्रतिवर्षं यत् तुष्टिः भवति, तस्य एकवारं मम पुण्यमाख्यानस्य श्रवणेनैव सम्प्राप्यते। एतत् श्रवणेन पापं नश्यति, आरोग्यं लभ्यते, भूतादिभ्यः रक्षणं च स्यात्; मम जन्मकथापाठेनैव। मम युद्धकृतानि, पापदैत्यानां विनाशकृत्यानि यः शृणोति, तस्मिन् शत्रुभयं न जायते। त्वया रचितानि स्तोत्राणि, ब्रह्मर्षिभिः कृतानि, ब्रह्मणा च कृतानि, शुभपथदायिनि भवन्ति। वनान्ते, दावाग्नौ, चौरपरिवृते निर्जने, शत्रुगृहीते, व्याघ्रसिंहगजेभ्यः पीड्यमाने, क्रुद्धेन राज्ञा मारितव्ये, बन्धने स्थापिते, वातेन समुद्रे नौकायाम्, युद्धे शस्त्रपातसमये—सर्वेषु भीषणेभ्यः क्लेशेषु, पीडायामपि, यः मम कृत्यानि स्मरति, स दुःखात् विमुच्यते। मम प्रभावात् सिंहाद्याः व्याघ्राः च, शत्रवः च, चौराः च, दूरादेव पलायन्ते यदा मम कृत्यानि स्मर्यन्ते। एवं उक्त्वा भगवती चण्डिका तत्रैव देवानां साक्षात् अन्तर्धानमगच्छत्। देवीदत्ताभयैः सर्वे देवाः शत्रुविनिर्मुक्ताः स्वयमेव यज्ञभागान् पुनः प्राप्नुवन्। शुम्भस्य, यो देवशत्रुः, महाबलः, लोकविनाशकः, युद्धे वधेन, तथा निशुम्भस्य च, शेषा दानवा अधः पतिताः। एवं सा भगवती, अनाद्यन्ता सती, पुनः पुनः अवतीर्य, हे नृप, जगतः रक्षां करोति। सा एव विश्वं मोहयति, सा एव विश्वस्य जननी, तस्याः प्रसादेन ज्ञानं, तुष्ट्या सम्पदः लभ्यन्ते। हे नराधिप, एषा महाकाली विश्वं व्याप्य स्थिताऽस्ति। सा एव समये महाप्रलयकारिणी, सा एव अजायमानाऽपि सृष्टिकर्त्री, सा एव नित्याऽपि भूतानां समये समुत्पत्तिकर्त्री। मानुषेषु समृद्धौ सा लक्ष्मीः, गृहे वृद्धिदायिनी; तस्याः अभावे अलक्ष्मीः, नाशाय उत्पद्यते। या पुष्पधूपगन्धादिभिः पूज्यते, स्तूयते, सा धनं, पुत्रान्, धर्मबुद्धिं, शुभमार्गं च ददाति। एवं, हे राजन्, भगवत्याः एतत् परमं माहात्म्यं ते कथितम्—या देवी विश्वं धारयति, तस्या एषः प्रभावः। ज्ञानं अपि विष्णोः मायया उत्पाद्यते; तस्मात् त्वं, अयं वैश्यः, अन्ये च विवेकिनः, मोहिता अभवन्, भविष्यन्ति च।