सुराणामग्रतः देवी उवाच— “यदा तानि भीषणानि वैप्रचित्तदानवान् भक्षयिष्यामि, तदा मम दन्ताः दाडिमपुष्पसदृशाः रक्तवर्णाः भविष्यन्ति। ततो दिविषद्भिः स्वर्गे, मनुष्यैश्च पृथिव्याम् अहं सदा ‘रक्तदन्तिका’ इति स्तूयिष्ये। पुनः, यदा शतवर्षपर्यन्तं निर्जलता भविष्यति, तदा मुनिभिः पृथिव्यां स्तूयमाना, अहं योनिजा न स्यां, किंतु स्वयमेव प्रादुर्भविष्यामि। तदा शताक्ष्या रूपेण तान् मुनीन् निरीक्ष्य, लोकाः मां ‘शताक्षी’ इति कीर्तयिष्यन्ति। अनन्तरं, अहं स्वशरीरसम्भूतैः शाकैः सर्वं जगत् जीवनार्थं धारयिष्यामि, हे सुराः, तस्मिन् कालः। तदा ‘शाकम्भरी’ इति पृथिव्याम् अहं प्रसिद्धां भविष्यामि; तत्रैव महादैत्यं दुर्गाम् नाम हत्वा, मम नाम ‘दुर्गा देवी’ इति विश्रुतं भविष्यति। पुनः, यदा अहं हिमालये भीषणं रूपं धारयिष्यामि, तदा रक्षांसि साधूनां रक्षार्थं भक्षयिष्यामि। तदा सर्वे मुनयः शिरांसि नमतः मां स्तोष्यन्ति; मम नाम तत्र ‘भीमा देवी’ इति प्रसिद्धिं गमिष्यति। यदा ‘अरुण’ इति नाम्ना एकः त्रैलोक्ये महतीं पीडां जनयिष्यति, तदा अहं अनन्तभृङ्गरूपेण तं दैत्यम् उपशमयिष्यामि। तस्मिन् काले त्रैलोक्यहितार्थं तं महादैत्यं निहत्य, सर्वत्र लोकाः मां ‘भ्रामरी’ इति स्तोष्यन्ति। एवं, यदा यदा दैत्यैः उत्पन्ना पीडा भवति, तदा तदा अहं तत्रावतारं कृत्वा शत्रूणां नाशं करिष्यामि। अनन्तरं देवी उवाच— “यः कश्चित् एकचित्तः प्रतिदिनं मम एतैः स्तवैः स्तौति, तस्य सर्वान् क्लेशान् निश्चितं नाशयिष्यामि। ये च मधुकैटभवधं, महिषासुरनाशनं, शुम्भनिशुम्भयोश्च वधं पठन्ति, ये चैकनिष्ठया भक्त्या अष्टम्यां, चतुर्दश्यां, नवम्यां वा मम परमं यशः स्तुवन्ति, तेषां न पापकृत्यम्, नापि पापकृतोत्थं दारिद्र्यं, न कामवियोगः, न च दुर्भाग्यम्। न तेषां शत्रुभयं, न चौरभयं, न राजभयं, न शस्त्राग्निवारिप्रभृतिभयं किञ्चिद् भविष्यति। अतः मम एतद्वैभवं भक्त्या पठितव्यं, सदा श्रद्धया श्रोतव्यम्; एषः उत्तमः श्रेयस्करः उपायः। मम यशः सर्वविघ्नान्, महतीः आपदः, त्रिविधं तापं च नाशयति। यत्र मम मन्दिरे प्रतिदिनं सम्यग् एषः कथ्यते, तत्र अहं कदापि न त्यजामि; तत्रैव मम सन्निधिः स्यात्। होमकाले, पूजायां, अग्निकार्ये, महोत्सवे वा, मम सम्पूर्णकथा पठनीया, श्रोतव्या च। यः कश्चित् जानन् वा अजानन् वा मम पूजां, हवनं च कृतवान्, तस्य तानि सर्वाणि अहं हर्षेण गृह्णामि। शरद्कालस्य महापूजायाम्, वार्षिके वा महोत्सवे, यः भक्त्या मम एतद्वैभवं शृणोति, स मम प्रसादात् सर्वदुःखैः विमुक्तः, धनधान्यसम्पन्नश्च भविष्यति। मम उत्पत्तिकथां, शुभां वीर्यकथां च शृण्वन् नरः निर्भयः भवति। शत्रवः नश्यन्ति, शुभता जायते, श्रोतॄणां कुलं मुदं लभते। शान्तिकार्येषु, दुःस्वप्नेषु, ग्रहपीडायां च, मम यशः श्रोतव्यम्। तदा पीडाः शम्यन्ते, ग्रहदुःखानि निवर्तन्ते, दुःस्वप्नदृष्टेभ्यः शुभस्वप्नाः जायन्ते। बालानां पिशाचपीडायां शमः स्यात्, मनुष्याम् अन्तरायेषु परमैक्यं भवति। दुष्टानां बलं ह्रासं याति, पाठमात्रेण दैत्यभूतपिशाचानां नाशः स्यात्। पशुभिः, पुष्पैः, रत्नैः, धूपैः, उत्तमगन्धदीपैः, ब्राह्मणभोजनैः, सुवर्णपात्रैः, अहर्निशं अभिषेकैः, विविधैः दानैः, यथाशक्ति वार्षिकैः उपहारैः च, यः कश्चित् एतद्वैभवं एकवारं शृणोति, तेन यः तुष्टिः स्यात्— तस्य पठनात् पापानि नश्यन्ति, आरोग्यं लभ्यते, भूततः रक्षणं स्यात्। मम जातिकथायाः पठनात् एतत्सर्वं सिध्यति। मम युद्धकृत्यानि, दुष्टदैत्यनाशनं च यः शृणोति, तस्य शत्रुभयम् न जायते। त्वया कृताः स्तुतयः, ब्रह्मर्षिभिः च, ब्रह्मणा च कृताः, शुभमार्गदायिन्यः स्युः। अरण्ये, तस्य सीमायाम्, वह्निना परिवृतः, चौरैः परिवृतः, शत्रुभिः गृहीतः, सिंहव्याघ्रादिभिः अन्वितः, मत्तदन्तिना वा, क्रुद्धराजाज्ञया वध्यः, कारागारे बद्धः, वातेन क्षिप्तः, नौकायाम् उदधौ स्थितः, युद्धे शस्त्रवृष्टौ, सर्वासु भीषणारिष्टासु, दुःखेन पीडितः, यः मम कृत्यानि स्मरति, स दुःखात् विमुच्यते। मम प्रभावेन सिंहादयः, शत्रवः, चौराः च दूरादेव पलायन्ते। एवं उक्त्वा, भगवती चण्डिका, विक्रमे भीषणा, सुराणां साक्षात् पश्यतां तत्रैव अन्तर्धानं जगाम।