विद्यायां शास्त्रेषु विवेकदीपेषु च श्रेष्ठवाक्येषु च कोऽन्योऽस्ति या त्वं, या इदं सर्वं जगत् मोहान्धकारे, ममत्वगहने च निमज्जयसि? यत्र यत्र दानवाः, विषधराः तीक्ष्णविषाः, रिपवः, चौरगणाः, दावानलाः प्रचण्डाः, अथवा सागरमध्येषु, तत्र तत्र त्वमेव स्थित्वा जगतां रक्षां करोषि। जगद्धात्रि, त्वमेव जगतां रक्षां करोति, जगन्निवासरूपेण जगत् धारयसि। ये भक्त्या त्वां प्रणमन्ति, ते जगदाश्रयाः भवन्ति; त्वं च जगन्नाथेन पूज्यसे। देवि, त्वं नः सदा निर्भयं रक्षस्व, यथा त्वया दानवानां वधेनाधुना रक्षिता अस्माकं रक्षां कृतवती। सर्वेषां भूतानां पापानि शीघ्रं शमय, विपाकजन्यं महाप्रद्वेषं च शीघ्रं निवारय। ये त्वां प्रणमन्ति, तेषां प्रति त्वमवलोकनं कुरु; सर्वदुःखहरिणि, त्वमत्रिभुवनवासिभिः स्तूयसे, सर्वेषां भूतानां वरदा भव। एवमुक्ता देवी उवाच—"अहं वरदा, देवगणे, यद्वाञ्छितं हृदये वः, तद्वृणुत, दास्ये लोकहिताय।" तदा देवाः प्रार्थयन्ते—"जगतां स्वामिनि, यथैव त्वया सर्वदुःखानि निवारितानि, तथा अस्माकं शत्रून् नाशय।" "वैवस्वतमन्वन्तरे, अष्टाविंशत्यां युगे, शुम्भनिशुम्भाख्यौ द्वावसुरावुत्पत्स्येते। तदा नन्दगोपगृहे, यशोदायाः गर्भात् जात्वा, विन्ध्याचले वसन्ती तौ हनिष्यामि। पुनः विकटरूपिणी भूमौ अवतीर्य, वैप्रचित्तदानवान् हनिष्यामि। तेषां विकटरक्तदान्तान् खादित्वा, मम दन्ताः दाडिमकुसुमसदृशा रक्ताः भविष्यन्ति। तदा दिविषद्भिः मनुष्यैश्च रक्तदन्तिका इति सदा स्तूयिष्ये। पुनः शतसंवत्सरं वर्षान् विना पृथिव्यां दुर्भिक्षे, मुनिभिः स्तूयमाना, अजायमानरूपेण जन्म गृह्णामि। तदा शताक्ष्या मुनिन् पश्यन्ती, शताक्षीति लोके स्तूयिष्ये। ततः स्वदेहसम्भूतैः शाकैः जगदेकं पुष्णामि, दुर्भिक्षे जीवनाय। तदा शकम्भरीति लोके प्रसिद्धा भविष्यामि; तत्रैव दुर्गमाख्यं दानवं हनिष्यामि। तत्रैव दुर्गा देवीति नाम्ना ख्याता भविष्यामि। पुनः हिमवतः प्राग्भवे विकटरूपा भूत्वा, रक्षांसि साधूनां रक्षार्थं खादिष्यामि। तदा मुनयः प्रणिपत्य मां स्तोष्यन्ति; भीमा देवीति मम नाम लोके प्रसिद्धं भविष्यति। यदा अरुणाख्यः त्रैलोक्ये महत् क्लेशं करिष्यति, तदा भ्रमर्याख्या रूपेण, असंख्यैः भ्रमरैः सह, तं दानवं हनिष्यामि। तदा त्रैलोक्यहिताय भ्रमरीति लोके सर्वत्र स्तूयिष्ये। एवं यदा यदा दानवैः कृतं किञ्चिदपकारं, तदा तदा अहं तत्रावतारं कृत्वा शत्रून् नाशयिष्यामि।" पुनः देवी उवाच—"यः कश्चित् एकचित्तः प्रतिदिनं ममैतैः स्तोत्रैः स्तौति, तस्य सर्वाणि दुःखानि निहन्यामि, न संशयः। ये च मदुकैटभवधं, महिषासुरनाशनं, तथा शुम्भनिशुम्भयोः वधं पठन्ति; ये च अष्टम्यां, चतुर्दश्यां, नवम्यां वा, एकचित्तया भक्त्या मम परां महिमानं स्तुवन्ति— तेषां न पापं, न दुष्कृतजन्यं दुःखं, न दारिद्र्यं, न कामवियोगः। तेषां रिपुभयं न, चौरभयं न, राजभयं न; शस्त्राग्न्यापद्भयं च कदापि न स्यात्। अतः ममैतद्वैभवं भक्तैः पठनीयम्, भक्त्या श्रोतव्यं च; एषा हि श्रेयसी परमोपायः। ममैतन्महात्म्यं सर्वविघ्ननाशनं, महाव्याधिजं त्रिविधं दुःखं च नाशयति। यत्र मम मन्दिरे प्रतिदिनं सम्यक् पठ्यते, तत्राहं न कदापि वियास्यामि; सदा तत्रैव तिष्ठामि। होमकाले, पूजाकाले, यज्ञकाले, महोत्सवेषु च, ममैतदाख्यानं श्रोतव्यं पठनीयम्। यः कश्चित् जानन् वा अजानन् वा, पूजां हवनं वा मम कृतवान्, तदहं हर्षेण गृह्णामि। शरद्कालसमये महापूजायाम्, वार्षिके महोत्सवे वा, यः श्रद्धया ममैतन्महात्म्यं शृणोति— तं सर्वदुःखात् विमोचयामि, धनधान्यसम्पन्नं करोमि, नात्र संशयः। मम जन्मकथां, शुभकथां, युद्धे वीर्यं च शृण्वन् नरः निर्भयो भवति। शत्रवो विनश्यन्ति, शुभता जायते, तस्य कुलं मुदं लभते। शान्तिकर्मणि, दुःस्वप्नेषु, ग्रहपीडायाम्, ममैतन्महात्म्यं श्रोतव्यम्। तदा दुःखानि नश्यन्ति, ग्रहदुःखानि शम्यन्ते, दुःस्वप्नद्रष्टॄणां शुभस्वप्ना भवन्ति। बालानां पिशाचादिपीडायाम् शान्तिः, जनविग्रहसमये परमैक्यम्। दुष्टाचारिणां बलं ह्रासं यायात्, केवलपाठेनैव दानवान्, पिशाचान्, भूतगणांश्च विनाशयति। पशुपुष्परत्नधूपगन्धानां, दीपानां च, ब्राह्मणभोजनस्य सुवर्णपात्रदानस्य च, दिनरात्रं प्रक्षालनकर्म च कार्यम्।