नारायण्यै नमः, लक्ष्म्यै, लज्जायै, महाविद्यायै, श्रद्धायै, पुष्टि: स्वधायै, ध्रुवायै, महारात्र्यै, महामायेति। पुनरपि नारायण्यै नमः, मेध्यै, सरस्वत्यै, वरायै, भूत्यै, बभ्रव्यै, तमस्यै, नियत्यै; नमो नमः, सर्वेश्वरि, त्वं प्रसन्ना भव। सर्वेषां हस्तपादान्तेषु, सर्वनेत्रशिरोमुखेषु, सर्वकर्णनासिकासु च या विराजसे, तस्यै नारायण्यै नमः। या सर्वरूपस्वरूपा, सर्वेश्वरी, सर्वशक्तिसंयुक्ता, सा भगवती दुर्गा — तस्यै नमः; सा नः सर्वतो भीतान् रक्षत्विति। त्रिनेत्रयुक्तं सौम्यं वदनं तव — तत् सर्वभीतान् नः पातु; कात्यायनी, तुभ्यं नमः। तव त्रिशूलं ज्वलज्ज्वालामयं, भीषणं, सर्वासुरविनाशनं — तत् नः भयात् पातु; भद्रकाळि, तुभ्यं नमः। या तव घंटा, यया जगत् व्याप्तं, या दैत्यानां बलं भिन्दति, सा देवि नः पातु पापेभ्यः, मातृवत् सुतानिव। तव खड्गः रक्तमज्जासुरलिप्तः प्रकाशमानः — स नः कल्याणं करोतु; चण्डिके, तुभ्यं नमः। त्वं प्रसन्ना सन् सर्वरोगान् हरसि, कोपिनी सन् सर्वाभिलषितं नाशयसि। ये त्वां शरणं यान्ति, ते न कदापि विपत्तौ पतन्ति; यः शरणागतः, स एव अन्येषां शरणं भवति। अद्य त्वया बहुविधरूपधारिण्या, धर्मद्विषां महासुराणां नाशः कृतः — त्वाम् अम्बिकां विना कः अन्यः एतादृशं कर्तुं शक्नुयात्? ज्ञानेषु, शास्त्रेषु, विवेकदीपेषु, श्रेष्ठवचनेषु — त्वां विना कः अन्यः सर्वं जगत् मोहान्धकारे, ममत्वगहने निमज्जयेत्? यत्र यत्र दैत्याः, विषधराः, शत्रवः, चौरगणाः, वनाग्नयः, वारिधौ वा — तत्र तत्र त्वं स्थित्वा जगत् रक्षसि। जगद्धात्रि, त्वं जगत् पाति; विश्वात्मिका, त्वमेव जगत्स्थितिकरणी। ये त्वां भक्त्या प्रणमन्ति, ते जगतः शरणं भवन्ति; त्वं च जगन्नाथेन पूज्यसे। देवि, त्वं प्रसन्ना भव; अद्य यथा दानवान् हत्वा नः भीतः रक्षिता, तथा नः सदा रक्षस्व। सर्वेषां पापानां शीघ्रं शमं कुरु; समुपजातविपत्तिजातमहाप्रप्लवानां च शीघ्रं नाशं कुरु। ये त्वां प्रणमन्ति, तेषां प्रति प्रसन्ना भव; विश्वव्यथाहारिणि, त्वं त्रैलोक्यवासिभिः स्तूयसे, सर्वेषां वरदा भव। एवं देवी उवाच — अहं वरदा; हे देवगणाः, यद् युष्माकं हृदि वाञ्छितं, तत् वरं वृणुध्वम्; लोकहिताय दास्यामि। तदा देवाः ऊचुः — हे सर्वलोकस्वामिनि, यथा त्वं सर्वापदः हरसि, तथा अस्माकं शत्रून् च नाशय। वैवस्वतमन्वन्तरे, अष्टाविंशतितमे युगे, शुम्भनिशुम्भावुभौ महासुरौ भविष्यतः। नन्दगोपगृहे जात्वा, यशोदायाः गर्भसम्भवा, अहं विन्ध्याचले स्थित्वा, तौ असुरौ नाशयिष्यामि। पुनः, अतीव भीषणा रूपिणी भूत्वा, वैप्रचित्तदानवान् हनिष्यामि। तेषां वैप्रचित्तदानवानां भक्षणेन, मम दंष्ट्राः रक्तपुष्पसदृशाः भविष्यन्ति। तदा दिवौकसः, मानवाः च, मां रक्तदन्तिकां इति सदा स्तोष्यन्ति। पुनः, शतवर्षीयां अनावृष्टिं समुपसर्गे, मुनिभिः पृथिव्यां स्तूयमाना, गर्भतः अजायमानां भूत्वा, अहं प्रादुर्भविष्यामि। तदा शताक्षिणी भूत्वा, तैः मुनिभिः दृष्ट्वा, जनाः मां शताक्षीति स्तोष्यन्ति। अनन्तरं, मम देहसम्भूतैः शाकैः, सर्वं जगत् तस्मिन् दुर्भिक्षे तर्पयिष्यामि। तदा अहं शाकम्भरीति लोके प्रसिद्धा भविष्यामि; तत्रैव दुर्गामाख्यं दानवं निहत्य, दुर्गादेवीति नाम्ना प्रसिद्धा भविष्यामि। पुनः, हिमालये भीषणरूपिणी भूत्वा, रक्षांसि साधूनां रक्षायै भक्षयिष्यामि। तदा सर्वे मुनयः नम्रशिरसः मां स्तोष्यन्ति; अहं भीमादेवीति लोके प्रसिद्धा भविष्यामि। यदा अरुणाख्यः त्रैलोक्ये महाक्लेशं जनयति, तदा अहं भृङ्गसमूहरूपिणी भूत्वा, तं दानवं हनिष्यामि। तदा त्रैलोक्यहिताय, सर्वत्र अहं भ्रमार्येति स्तूता भविष्यामि। एवं यदा यदा दैत्यैः कृतः उपद्रवः, तदा तदा अहं अवतीर्य, शत्रूणां विनाशं करिष्यामि। देवी पुनरुवाच — यः कश्चित् एकचित्तः प्रतिदिनं मम एतैः स्तोत्रैः स्तौति, तस्य सर्वदुःखानि निहन्मि, न संशयः। यः मदुकैटभवधं, महिषासुरवधं, तथा शुम्भनिशुम्भवधं च पठति — यः चाष्टम्यां, चतुर्दश्यां, नवम्यां वा, एकभक्त्या मम परमं महिमानं स्तौति — तस्य पापकृतं नास्ति, न च पापसम्भवदुःखं; न दरिद्रता, न प्रियतमा विप्रयोगः। नास्य शत्रुभयं, न चौरभयं, न राजभयं; न शस्त्राग्न्यापद्भयं कदाचित्। अतः मम एषा महिमा भक्तैः पठनीया, सदा श्रद्धया श्रोतव्या; एषा परमा श्रेयसी। मम महिमा सर्वविघ्नान् नाशयति, महोपसर्गान् त्रिविधक्लेशांश्च। यत्र मम मन्दिरे प्रतिदिनं सम्यक् पठ्यते, तत्र अहं कदापि न त्यजामि; तत्रैव मम स्थितिः। होमकाले, पूजायां, यज्ञे, महोत्सवे वा, मम सर्वं चरितं पठितव्यं, श्रोतव्यं च।