ब्रह्मा, प्रजापतिः, विष्णोः नाभिकमलासने स्थितः, तौ भीषणौ दानवौ विष्णुं च गाढनिद्रायाम् अपश्यत्। स एकाग्रचित्तः हरिणयननिलयां तां योगनिद्रां जागर्तुम् उद्दिश्य स्तोतुम् आरब्धवान्। स जगद्धात्र्याः, सृष्टिसंहारकारिण्याः, विष्णोनिद्रायाः, अप्रतिमशक्तेः, देव्या महतीं स्तुतिं कृतवान्। त्वं स्वाहा, त्वं स्वधा, त्वं एव वषट्कारः, शब्दात्मिका, त्वममृतं, अजरामरा च सनातनी, त्रैपदी वाक् रूपेण प्रतिष्ठिता। त्वमक्षरस्याप्यनुच्चारितार्धमात्रा, वर्णातीतविशेषा, त्वं संध्यारूपा, सावित्री, परा जननी च। त्वया सर्वमिदं ध्रियते, त्वया जगत्सृज्यते, त्वया रक्ष्यते, त्वं च सदा संहरसि। सृष्टौ त्वं सृष्टिरूपा, स्थितौ स्थितिरूपा, संहारे त्वं जगत्स्य संहाररूपा, विश्वधारिणि। त्वं महाज्ञानं, महामाया, महाविद्या, महास्मृतिः; त्वं च महामोहः, महादेवी, परमा ईश्वरी। सर्वेषां प्रकृतिरूपिणी, त्रिगुणात्मिका, त्वं कालरात्रिः, महारात्रिः, मोहिनी च तामसी रात्रिः। त्वं श्रीः, त्वं ऐश्वर्यम्, त्वं लज्जा, त्वं बुद्धिः, त्वं क्षमा, पुष्टिः, तुष्टिः, शान्तिः, क्षान्तिश्च। खड्गशूलधारिणि, भीषणा, गदाचक्रधारिणि, शङ्खधारिणि, धनुर्धारिणि, बाणपाणिः, प्रासमुसलधारिणि च। त्वं सौम्या, सौम्यातिशयिनी, परमसुन्दरी, त्वमेवोत्तमाधमेषु परमा देवी। यदस्ति किञ्चिद् वस्तु सच्चासत् वा, सर्वस्य साररूपा त्वमेव; त्वां कथं स्तोतुं शक्यते? त्वया सृष्टिकर्ता, रक्षकः, संहर्ता च स्वप्नग्रस्ताः भवन्ति; कः त्वां अत्र स्तोतुं शक्तः? विष्णुः, रूपधारी, ईशानः च त्वया प्रेर्येते; तस्मात् कः त्वां स्तोतुं समर्थः? एवं स्तूयमाना स्वशक्तिभिः त्वं, अजेयौ मदुकैटभौ मोहय। जगन्नाथं अच्युतं शीघ्रं जागरय, तस्य चेतनां कुरु, यथा स तौ महादैत्यौ हन्यात्। एवं ब्रह्मणा स्तूयमाना सा तामसी देवी विष्णुजागरणाय, मदुकैटभविनाशाय तत्र समुपस्थिताऽभूत्। ततः ब्रह्मणः अक्षिमुखनासिकाबाहुहृदयहृदयात् सा व्यक्ता समुत्थिता। तया विमुक्तः जनार्दनः, क्षीरसिन्धौ शेषशय्यायां स्थितः, उत्पत्य तौ दानवौ अपश्यत्। मधुकैटभौ, दुष्टचित्तौ, अतिबलवीर्यसमन्वितौ, क्रोधारुणलोचनौ, ब्रह्मवधाय समुत्सुकौ दृष्टौ। ततः उत्थाय श्रीहरिः ताभ्यां सह पञ्चसहस्रवर्षाणि बाहुप्रहरणैः युद्धं कृतवान्। तौ दानवौ, अतिबलौ, मदमोहितौ, महामायया मोहितौ, केशवम् ऊचतुस्त्र— "वरं वृणु।" भगवान् उवाच— "युवां मया तुष्टौ, मया हन्येथे, अन्यः कः वा वरः आवश्यकः? एष एव मम अभिलाषः।" तदा तौ मायया विप्रलभ्य, जलमयं विश्वं दृष्ट्वा, पद्मनाभं ऊचतुस्त्र— "यत्र भूमिः जलनिषेधिता, तत्र नौ हन्य। त्वदीयं युद्धं प्रीतिप्रदं, त्वदीयं वीर्यं स्तुत्यं, तव कराभ्यां मृत्युः स्वीक्रियते।" "एवं अस्तु" इति, शङ्खचक्रगदाधरः भगवान् तयोः कटिदेशे चक्रेण शिरसि छित्त्वा हत्वा। एवं सा देवी ब्रह्मणा स्तूयमाना उत्पन्ना। इदानीं पुनः तस्याः शक्तिं शृणु। पुरा देवासुरयुद्धं शतवर्षाणि प्रवृत्तम्, महिषासुरे असुरपतौ, पुरन्दरस्य देवपतित्वे। तत्र देवानाम् अनुयायिन्याः सेनायाः असुरैः पराजयः, महिषासुरेण सर्वे देवाः जित्वा इन्द्रत्वं प्राप्तम्। ततः पराजिताः देवाः, पद्मयोनिप्रधानाः, तत्र यत्र गरुडध्वजः स्थितः, तत्र अगच्छन्। तत्र देवाः महिषासुरकृत्यं स्वीयं दुःखं च विष्णवे शम्भवे च निवेदयामासुः। स एव सूर्यचन्द्राग्निवाय्व्यमरवरुणादीनां अधिकारं स्वीकृतवान्। स्वर्गात् निष्कासिताः देवाः, तेन दुष्टेन महिषेण, मृत्युलोके इव विचरन्ति। यदेतत् अस्मद्वैरिणा कृतं, तत् सर्वं निवेदितम्; त्वत्तः शरणं प्राप्ताः स्मः, तस्य विनाशः क्रियताम्। एवं देववचनं श्रुत्वा, मधुसूदनः शम्भुश्च, कोपसमन्वितौ भ्रुकुटीभिरन्योन्यं निरीक्ष्य रोषपूर्णौ। तदा चक्रपाणेः मुखात्, ब्रह्मणः शंकरस्य च, महद्दीप्तिः निर्गता। अन्येषां देवतानां शरीरात्, इन्द्रादीनां, परमतेजो निर्गतम्, तत् सर्वं तेजः एकत्र संगतम्। तत्र देवाः एकं महद्भास्वरं तेजः पर्वतमिव दीप्तिमन्तं, सर्वदिक्प्रदीप्तं दृष्ट्वा। तत्र तदेव अतुलं तेजः सर्वेषां देवतानां शरीरेभ्यः जातं, एकत्र समवेत्य स्त्रीरूपेण त्रैलोक्यं व्याप्य स्थितम्।