यदा तत्र महदसुरपतिं देवी कात्यायनी हत्वा, तदा अग्न्यिन्द्रादिभिः देवैः सह प्रमुदितमुखैः स्वकामनासिद्ध्यनन्दितैः सा देवी स्तूयमाना बभौ। ते देवाः प्राञ्जलयः कात्यायनीं प्रणम्य इदं स्तोत्रं प्रचक्रुः— "शरणागतदुःखहरिणि भगवति, कृपां कुरु, कृपां कुरु, जगन्मातः! कृपां कुरु, विश्वेश्वरि! जगद्रक्षां कुरु, चराचरस्वामिनि! त्वमेव विश्वस्याधारभूता, भूमिरूपेण स्थितासि; आपां स्वरूपेण सर्वं जगदेतत् पोषयस्यचिन्त्यशक्ते! त्वमेव वैष्णवीशक्ति: अनन्तवीर्या, परमा माया, विश्वबीजम्। त्वया सर्वमिदं मोह्यते; त्वयि प्रसन्नायां मोक्षहेतुर्भवसि। सर्वविद्याः त्वमेव रूपाणि; सर्वा नार्यः त्वदीया मूर्तयः। त्वया एवेदं जगत्सम्पूर्णं, मातः। किं त्वां स्तुमः? स्तुतिरप्युपचारमात्रमेव। त्वया सर्वेभ्यः स्वर्गमोक्षौ प्रदीयते; स्तूयमाना त्वं, का वा परमा स्तुतिः? नारायणी! सर्वेषां हृदये बुद्धिरूपेण स्थिते, स्वर्गमोक्षप्रदायिनि, नमोऽस्तु ते। कालक्षणमूहूर्तादिरूपिणि, परिवर्तनकारिणि, लयशक्त्यात्मिके, नारायणी, नमोऽस्तु ते। शुभानां श्रेयोमूर्ते, शिवे, सर्वार्थसाधिके, शरणागतत्राणे, त्रिनेत्रे, गौरि, नारायणी, नमोऽस्तु ते। सृष्टिस्थितिलयशक्त्याश्रये, गुणाश्रये, गुणमये, नित्ये, नारायणी, नमोऽस्तु ते। शरणागतदुःखार्तत्राणनिरतासि, सर्वदुःखनाशिनि, नारायणी, नमोऽस्तु ते। हंसयुक्तविमानस्थे, ब्राह्मण्यात्मिके, शुद्धसलिलस्वरूपिणि, नारायणी, नमोऽस्तु ते। त्रिशूलचन्द्रार्धमहासर्पधारिणि, वृषवाहिनि, माहेश्वर्यात्मिके, नारायणी, नमोऽस्तु ते। मयूरकुक्कुटसंघोषिता, शक्तिधारिणि, कौमारीरूपेण विराजमाना, नारायणी, नमोऽस्तु ते। शंखचक्रगदाशार्ङ्गधारिणि, परमायुधधारिणि, वैष्णवीरूपे प्रसादं कुरु, नारायणी, नमोऽस्तु ते। क्रूरमहाचक्रधारिणि, दंष्ट्रोत्क्षिप्तमहीधरिणि, वराहरूपे शुभे, नारायणी, नमोऽस्तु ते। नरसिंहरूपिणि, दैत्यसंहारकारिणि, त्रैलोक्यरक्षासंयुक्ते, नारायणी, नमोऽस्तु ते। मुकुटिनि, वज्रधारिणि, सहस्रलोचनप्रभासंपन्ने, वृत्रवधकारिणि, इन्द्राण्यात्मिके, नारायणी, नमोऽस्तु ते। शिवदूतीरूपिणि, दैत्यबलविनाशिनि, उग्ररूपे, घोरनादिनी, नारायणी, नमोऽस्तु ते। चामुण्डे, विकटदंष्ट्रमुखे, मुण्डमालालङ्कृताङ्गि, कपालचूर्णनिपुणे, नारायणी, नमोऽस्तु ते। लक्ष्मि, लज्जे, महाविद्ये, श्रद्धे, पुष्टि, स्वधा, ध्रुवे, महारात्रि, महामाये, नारायणी, नमोऽस्तु ते। मेधे, सरस्वति, वरे, भूते, बभ्रवि, तमसि, नियते, नारायणी, नमोऽस्तु ते। सर्वहस्तपदान्तेषु, सर्वलोचनशिरोमुखेषु, सर्वकर्णनासिकासु, नारायणी, नमोऽस्तु ते। दुर्गे, सर्वरूपधारिणि, सर्वेश्वरि, सर्वशक्तिसंपन्ने, सर्वभीतिप्रशमने, रक्ष मां, नमोऽस्तु ते। त्रिनेत्रललिताननं सौम्यं त्वदीयं सर्वभीतिनाशाय रक्षत्वस्मान्, कात्यायनि, नमोऽस्तु ते। ज्वलज्ज्वालात्रिशूलं ते, भीषणं दैत्यनाशनम्, सर्वभीतिप्रशमने, भद्रकाळि, नमोऽस्तु ते। यद्घण्टानिनदेन जगत्सम्पूर्यते, दैत्यबलविघातिनी सा, पापात् पालयतु नः, मातेव शिशूनिव। रक्तमेदोदिग्धखड्गशुभ्रं त्वदस्त्रं, चण्डिके, शुभं करोतु, नमोऽस्तु ते। प्रसन्ना सर्वरोगान् हन्ति; कुपिता सर्वकामान् नाशयति। शरणागताः न पतन्ति; शरणागताः शरण्यभवन्ति। एषा दैत्यमहाशत्रूणां धर्मविरोधिनां संहारकृता त्वया, देवी, नानारूपविग्रहैः—त्वामृते कः कुर्यात्, अम्बिके? ज्ञानेषु, शास्त्रेषु, विवेकदीपेषु, मुख्यवाक्येषु—त्वामृते कः सर्वं जगत् मोहान्धकारे, ममत्वपङ्के पतयति? यत्र यत्र दानवा, विषधराः, शत्रवः, चौरगणाः, दावानलाः, सागरे वा—तत्र तत्र त्वं स्थित्वा जगद्रक्षां करोषि। जगन्मातः, त्वं जगद्रक्षिणी; विश्वात्मना, जगत्पोषिणी। ये त्वां भक्त्या प्रणमन्ति, ते जगदाश्रयाः भवन्ति; त्वं च जगदीश्वर्युपासिता। देवि, कृपां कुरु! यथा दानवान् हत्वा अद्यापि नः सर्वदा निर्भयं रक्ष; सर्वजनानां पापकृत्यं शीघ्रं शमय; विपाकजनितमहाप्रपत्तिं चापि शीघ्रं नाशय। ये त्वां प्रणमन्ति, तेषामनुग्रहं कुरु, देवी, सर्वदुःखनाशिनि। त्रैलोक्यवन्दिता, सर्वेषां वरदा भव।" एवं स्तूयमाना सा देवी प्रीतिसमाकुला देवगणान् उवाच— "वरदा अहम्, देवगणाः! यद्वः हृदये वाञ्छितं वरं वृणीत, तं लोकहितार्थं दास्यामि।" ते देवाः प्रजगुः— "सर्वलोकस्वामिनि! यथा सर्वापदः प्रहरसि, शत्रून् च नाशयसि, तथैव कुरु।" देवी प्रत्युवाच— "यदा वैवस्वतमन्वन्तरे अष्टाविंशतितमे युगे शुम्भनिशुम्भनाम्नी महादैत्यद्वयं भविष्यति। नन्दगोपगृहे जात्वा, यशोदायाः गर्भात् प्रादुर्भूत्वा, तदा विन्ध्याचलनिवासिनी भूत्वा तौ दानवौ नाशयिष्यामि। पुनरपि तीव्रतररूपेण अवतीर्य वैप्रचित्तदानवान् हनिष्यामि।" एवं देवास्तु देवीकृपया सुरारिभिः विमुक्ताः, प्रमुदिताः, पुनः पुनः तां जगन्मातरं प्रणम्य स्तुत्वा स्वधामानि प्रययुः।