अम्बिका देवी शतशः दिव्यास्त्राणि मुक्तवती, किन्तु दैत्याधिपः तानि सर्वाणि प्रत्यस्त्रैः भङ्क्त्वा विनाशयामास। ततो परमेश्वरी देवी, क्रूर गर्जनैः अन्यैश्च कर्मभिः, तस्य दैत्यस्य दिव्यास्त्राणि सहजया भग्नानि कृतवती। तदा दैत्यः देवीं शतशः बाणैः आच्छाद्य, देवी क्रोधात् स्वबाणैः तस्य धनुषं चूर्णयामास। धनुषि भग्ने, दैत्येश्वरः शूलं गृह्णाति स्म; किन्तु देवी तदपि तस्य हस्ते एव चक्रेण छित्त्वा विनाशयामास। ततः दैत्यराजः सूर्यसदृशं शतचन्द्रालङ्कृतं खड्गं गृहीत्वा देव्या अभिमुखं द्रुतं प्रवृत्तः। तस्य शीघ्रं समागच्छतः, चण्डिका स्वधनुषः बाणैः तस्य खड्गं च, सूर्यरश्मिसदृशं तस्य कवचं च, छित्त्वा भग्नं कृतवती। ततः देवी तस्य अश्वान् अपातयत्, रथं च सारथिं च, अश्वेषु हतेषु, धनुषि भग्ने, सारथौ नष्टे, दैत्यः घोरं गदां गृह्णाति स्म, अम्बिका-विनाशाय उद्यतः। स तया अभिमुखं धावन्, देवी तीक्ष्णैः बाणैः तस्य गदां छित्त्वा भग्नं कृतवती; तथापि स दैत्यः वेगेन हस्तं उत्तोल्य देवीं प्रति अभ्यधावत्। तदा स दैत्यश्रेष्ठः देवीं हृदि पाणिना ताडितवान्, सा च देवी तस्य वक्षसि करपदेन ताडयामास। तस्य करपदाघातेन, असुरराजः भूमौ त्वरितं पतितः, किन्तु तत्क्षणात् पुनः समुत्थाय स्थितः। उत्सृज्य देवीं, स दैत्यः आकाशे तां आलिङ्ग्य उच्चैः उड़ितवान्; तत्रापि, निःसंबलायां चण्डिकायां, युद्धं प्रवृत्तम्। आकाशे तयोः असुरस्य च चण्डिकायाः, एकैकं युद्धं जातम्, तद्विलक्षणं युद्धं ऋषिमुनिभिः विस्मितं दृष्टम्। दीर्घकालं हस्तयुद्धं कृत्वा, स दैत्यः देवीं उत्थाप्य घूर्णयित्वा भूमौ क्षिप्तवान्। भूमौ पतिता, स दैत्यः बलपूर्वकं पाणिं उत्तोल्य चण्डिकायाः विनाशाय अभ्यधावत्। तदा देवी तं दैत्यगणाधिपं अभिमुखं आगच्छन्तं शूलाग्रेण हृदि विद्ध्वा भूमौ पतितं कृतवती। देवीशूलस्य तीक्ष्णाग्रेण विद्धः, स दैत्यः भूमौ मृतः पतितः, तेन भूमिः समुद्रद्वीपपर्वतैः कम्पितम्। तस्य दुष्टस्य विनाशे, सर्वं जगत् शान्तं सन्तुष्टं च अभवत्; आकाशः निर्मलः विशुद्धः च अभवत्। पूर्वं उत्पन्नाः अशुभमेघाः उल्काः च शान्ताः; नद्यः स्वभावं पुनः प्राप्ताः। ततः सर्वे देवगणाः हर्षपूर्णहृदयाः तस्य विनाशे मुदिताः, गन्धर्वाः मधुरगीतं गायन्ति स्म। अन्ये वाद्यं वादयन्ति स्म, अप्सरःसमूहाः नृत्यं कुर्वन्ति स्म; शुभवाताः वहन्ति, सूर्यः महतीं प्रभां ददाति स्म। दैत्यराजः तत्र महादैत्यः देवीया हतः, तदा अग्निन्द्राद्याः देवाः, कामसिद्धौ प्रसन्नमुखाः, कात्यायन्याः स्तुतिं कृतवन्तः। हे देवी, शरणागतदुःखहरिणि, त्वं कृपया पालय; कृपा कुरु, जगन्मातः! कृपा कुरु, विश्वेश्वरि, जगत् रक्ष; त्वं सर्वचराचरस्य स्वामिनी। त्वमेव जगतो आधारः, भूमिरूपेण स्थित्वा; जलस्य साररूपेण जगत् सर्वं पोषयसि, अगम्यशक्तिरूपेण। त्वं वैष्णवीशक्ति, अनन्तबलरूपा; त्वं परममाया, विश्वबीजम्। सर्वं जगत् त्वया मोहितम्; प्रसन्ना त्वं भूमौ मोक्षहेतुर्भवसि। सर्वविद्या त्वदीया एव, हे देवी; सर्वा नार्यः जगति तव रूपाणि। त्वया एव जगत् पूरितम्, मातर्—स्तुतिः किम्? स्तुतिः केवलं अप्रत्यक्षवर्णनम्। हे देवी, त्वं सर्वेभ्यो स्वर्गं मोक्षं च ददासि; स्तुत्या तव स्तुत्यं किं परमं वचनम्? हे नारायणी, सर्वेषां जनानां हृदि बुद्धिरूपेण स्थित्वा, स्वर्गं मोक्षं च ददासि, नमः ते। कालमात्रादिरूपिण्याः, परिवर्तनकारिण्याः, विश्वान्ते शक्त्याः नारायण्याः नमः। शुभेषु सर्वेषु शुभा, हे शिवा, सर्वार्थसाधिनी, शरणागतदुःखहरिणी, त्रिनेत्रा गौरिरूपिण्याः नारायण्याः नमः। सृष्टिस्थितिसंहारशक्तिस्थायिन्याः, गुणाधारायाः, गुणात्मिकायाः नारायण्याः नमः। शरणागतदुःखहरायाः, पीडितरक्षणपरायाः, दुःखनाशिन्याः नारायण्याः नमः। हंसयुक्तविमानस्थायाः, ब्राह्मण्याः, शुद्धवारिरूपायाः नारायण्याः नमः। त्रिशूलचन्द्रमहानागधारिण्याः, वृषवाहिन्याः, माहेश्वर्याः नारायण्याः नमः। मयूरकुक्कुटसंघपरिवृतायाः, शक्तिधारिण्याः, कौमारीरूपिण्याः नारायण्याः नमः। शङ्खचक्रगदाशार्ङ्गधारिण्याः, वैष्णवीरूपायाः नारायण्याः नमः। महाचक्रधारिण्याः, दन्तेन भूमिं उत्तोल्य वराहरूपायाः, शुभायाः नारायण्याः नमः। नरसिंहरूपिण्याः, दैत्यनाशाय, त्रैलोक्यरक्षणसंयुक्तायाः नारायण्याः नमः। मुकुटधारिण्याः, वज्रधरायाः, सहस्रनेत्रदीप्तायाः, वृत्रघ्न्याः, इन्द्राण्याः नारायण्याः नमः। शिवदूतिरूपायाः, दैत्यबलविनाशिन्याः, घोररूपायाः, विकटगर्जनायाः नारायण्याः नमः। चामुण्डारूपायाः, विकटदंष्ट्रायाः, मुण्डमालिनी, कपालचूर्णकारिण्याः नारायण्याः नमः। एवं, देवी चण्डिका दैत्यराजं विजित्य, देवगणैः स्तूता, जगत् पुनः शान्तं, हृष्टं, शुभं च अभवत्; सर्वे देवीं नमस्कृत्य, तां अनन्तशक्तिं, विश्वाधारां, सर्वरूपां च स्तुतवन्तः।