स तु तं समागच्छन्तं दृष्ट्वा देवी घण्टानिनादं निनादयामास, तस्य च धनुषः प्रत्यङ्गनिनादः सहस्रशः असह्यः अभवत्। सा देवी घण्टारवेन सर्वतः दिशः पूरयन्ती, तेन नादेन दानवसेनानां वीर्यम् अपकर्षयत्। ततः सिंहः महाभीमगर्जनैः आकाशं पृथिवीं च सर्वदशां च पूरयामास, मदोन्मत्तमहागज इव। तदा कालिका आकाशमथ पृथिवीं च हस्ताभ्यां ताडयन्ती, तेन शब्देन पूर्वशब्दान् सर्वान् अतिक्रामयामास। शिवदूती अपि घोरं विकटं भीषणं हासं मुमोच, तस्याः शब्दैः दानवाः कम्पिताः, शुम्भस्य च महद् रोषम् उत्पन्नम्। अम्बिका तु उच्चैः आह्वयन्ती—"तिष्ठ, दुष्टाः, तिष्ठ"—इति, तदा दिवि स्थिताः देवाः "जय" इति शब्दम् अकुर्वन्। शुम्भस्य यत् शक्तिविसर्जनं दीप्तिशिखायुतं भीषणं वह्निसमूहवत् आगच्छन्तं, तद् महाग्रहवेगेन नाशितम्। शुम्भस्य सिंहनादेन त्रयो लोकाः तेषां च विभागाः व्यापृताः, स घोरः शब्दः मेघगर्जनसदृशः विजयी अभवत्। देवी तु शुम्भनिर्गतान् बाणान् छित्त्वा, शुम्भः अपि तस्याः शरान् सहस्रशः शतशश्च निजघान। ततः क्रुद्धा चण्डिका तम् शूलप्रहारेण ताडयामास, स च तेन पतितः मूर्च्छितः भूमौ अपतत्। चेतनां पुनः प्राप्तः निशुम्भः धनुः गृह्य, देवीं कालिकां सिंहं च बाणैः व्यधात्। पुनः स दैत्यपतिः दशसहस्रबाहून् समुत्पाद्य, चक्रगृहीतः चण्डिकां शस्त्रवृष्ट्या आच्छादयामास। तदा भगवती दुर्गा, विघ्ननाशिनी, क्रुद्धा, तानि चक्राणि बाणांश्च स्वशरैः छित्त्वा नाशयामास। अनन्तरं निशुम्भः शीघ्रता सह गदां गृहीत्वा, दानवसेनया परिवृतः, चण्डिकां हन्तुं अभ्यधावत्। अग्रे धावन्तं तं चण्डिका तीक्ष्णधारेण खड्गेन तस्य गदां छित्त्वा, स शूलं गृहीतवान्। निशुम्भः, सुरद्विष्, शूलं गृहीत्वा समागच्छन्, चण्डिका तस्य हृदयं स्वशूलेन वेगेन विदारयामास। तस्य हृदयात् विदारितात् अन्यः महाबलवान् पुरुषः निष्पत्य "तिष्ठ" इति उच्चैः शशंस। तं समागच्छन्तं देवी हास्यं कृत्वा, खड्गेन तस्य शिरः छित्त्वा, स भूमौ पतितः। ततः सिंहः तीक्ष्णनखदंष्ट्राभ्यां भीमान् दैत्यान् विदारयामास, कालिका शिवदूती च अन्यान् असुरान् निपातयामासतुः। कौमारीशूलेन विदारिताः केचन महादैत्याः स्थातुं न अशक्नुवन्, ब्राह्मण्याः मन्त्रसिद्धोदकेन अन्ये अपाकृताः। माहेश्वर्या त्रिशूलेन केचन निपातिताः, वाराह्याः शुण्डाघातेन अन्ये भूमौ पिष्टाः। वैष्णव्याः चक्रेण दानवाः खण्डिताः, इन्द्राण्या हस्तात् प्रहृतवज्रेण अपि अन्ये। केचन असुराः पलायिताः, केचन महायुद्धात् अन्तर्धाताः, कालिका शिवदूती सिंहश्च अन्यान् अपि ग्रसन्ति स्म। ऋषिः उवाच—निशुम्भं स्वजीवसमं भ्रातरं हतं, स्वसेनां च विनश्यन्तीं दृष्ट्वा, शुम्भः कोपसंरक्तो वचनमिदम् अब्रवीत्—"त्वं शक्त्यभिमानेन दुष्टे, मा दुर्गे, मा गर्वं कुरु! परबलाश्रया त्वं युद्धे स्वात्मानं श्रेयसीं मन्यसे। अहमेवात्र लोकेऽस्मिन्, कोऽन्यो मम समः? पश्य, एते सर्वे मय्येव प्रविशन्ति, ममैव रूपाणि।" एवं उक्त्वा, ब्राह्मण्याद्याः सर्वाः शक्तयः तत्रैव लयं गता, केवलं अम्बिका तिष्ठति स्म। सा उवाच—"मम शक्त्यैः अनेकरूपा इह प्रकटिता, सर्वे लीयमाने अहमेव अवशिष्ये; युद्धे स्थित्वा संग्रामं कुरु।" ततः देव्या शुम्भस्य च घोरं युद्धं प्रवृत्तम्, सर्वैः देवासुरैः दृष्टम्। तयोः संग्रामः पुनः भीषणः बाणवृष्टिप्रहारशस्त्रसंघातयुक्तः, सर्वलोकभयंकरः अभवत्। अम्बिका शतशः दिव्यास्त्राणि प्रहिण्वती, दैत्येशः प्रतिअस्त्रैः तानि भिन्दन्। सा परा देवी तस्य प्रहृतानि दिव्यास्त्राणि स्वरोषनादैः अन्यैश्च कृत्यैः सहजतया भिन्दन्। तदा स दानवः देवीं शरशतेन आच्छाद्य, देवी क्रुद्धा स्वशरैः तस्य धनुः छित्त्वा नाशयामास। तस्य धनुः छिन्नं दृष्ट्वा, दैत्याधिपः शूलं गृहीत्वा, देवी तत् अपि चक्रेण हस्ते एव छित्त्वा नाशयामास। ततः सूर्यसदृशं शतचन्द्रालंकृतं खड्गं गृहीत्वा, दानवराजः देवीं प्रति अभ्यधावत्। स शीघ्रं समागच्छन्, चण्डिका तस्य खड्गं धनुष्कृतैः बाणैः, तस्य च सूर्यकान्तिमत् कवचं छित्त्वा नाशयामास। सा तस्य अश्वान् रथं सारथिं चापि पातयामास; अश्वेषु हतेषु, धनुषि छिन्नं, सारथौ नष्टे, दैत्यः घोरां गदां गृह्य, अम्बिकां नाशयितुं अभ्यधावत्। सा देवी तस्य गदां तीक्ष्णैः बाणैः छित्त्वा, स पुनः वेगेन उन्नम्य, महतीं मुष्टिं उद्धृत्य, तया देवीं प्रति अभ्यधावत्। स दैत्यश्रेष्ठः देवीम् उरःस्थले मुष्ट्या ताडयामास, सा अपि तस्य वक्षसि तलेन प्रहारं चकार। तस्याः तलेन ताडितः स असुरराजः भूमौ वेगेन पतितः, पुनः क्षणेन उत्थाय तस्थौ।