ततः देवी च शुम्भः निःशुम्भश्च अत्यन्तं भीषणं युद्धं आरब्धवन्तः, तेषां बाणवर्षः वर्षकालमेघानां वर्षधारावत् अभवत्। तयोः बाणान् चण्डिका स्वबाणवर्षेण छिन्नवती, तयोः असुराधिपयोः अंगेषु शस्त्रवर्षं कृतवती। निःशुम्भः तीक्ष्णं खड्गं दीप्तकवचं च गृह्य, देवीस्य वाहनस्य सिंहस्य शिरसि प्रहारं कृतवान्। तस्य खड्गं कवचं च छिन्नं दृष्ट्वा दैत्यः शूलं क्षिप्तवान्; सः शूलः देव्या चक्रेण द्विधा कृतः। ततः क्रोधात् निःशुम्भः त्रिशूलं गृहीत्वा देवीं प्रति क्षिप्तवान्; देवी तं त्रिशूलं मुष्टिप्रहारेण भग्नवती। ततः गदा गृह्य तया चण्डिकायां क्षिप्तवान्; देवी त्रिशूलेन तां गदां भस्मीकृतवती। ततः परशुं धारयन् असुरश्रेष्ठः देवीं प्रति अभ्यागतः; देवी तं बाणवर्षेण भूमौ पतितवती। निःशुम्भः घोरबलः भूमौ पतितः, तदा तस्य भ्राता शुम्भः महाक्रोधात् अम्बिकां हन्तुं अभ्यागतः। शुम्भः स्वरत्ने रथस्थः, उत्तमशस्त्राणि गृहीत्वा, अष्टभिः अप्रतिमभुजैः सर्वं नभः पूरयन् दीप्तिमान् अभवत्। तं समागच्छन्तं दृष्ट्वा देवी घण्टानिनादं कृतवती, तस्य धनुः प्रत्यञ्ची अपि असह्यं शब्दं कृतवती। देवी घण्टानिनादेन दिशः पूरयन्ती, तेन असुरसेनानां पराक्रमः क्षीणः। सिंहः अपि गर्जनैः आकाशं भूमिं सर्वदिशः च पूरयन्, मदोन्मत्तमहागजवत् गर्जितवान्। काली आकाशं भूमिं च हस्ताभ्यां प्रहारयन्, तस्य शब्देन सर्वशब्दाः अवृताः। शिवदूती भयङ्करं उन्मत्तं हासं कृतवती; तेषु शब्देषु दैत्याः कम्पिताः, शुम्भः महाक्रोधेन आक्रान्तः। अम्बिका 'स्थ, दुष्टाः स्थ' इति उच्चैः उक्तवती; तदा देवाः आकाशे स्थित्वा 'जय!' इति घोषितवन्तः। शुम्भस्य शक्तिः ज्वलद्वह्निसदृशी भयङ्करी, यदा समीपं अभ्यागतवती, तदा महाग्रहणेन नष्टा। शुम्भस्य सिंहगर्जनेन त्रैलोक्यं सर्वं च क्षेत्रं पूरितम्; स शब्दः घोरः वज्रनिनादवत् विजयी अभवत्। देवी शुम्भस्य बाणान् छिन्नवती, शुम्भः अपि तीक्ष्णबाणैः देवीस्य शस्त्रशतसहस्राणि छिन्नवान्। ततः चण्डिका क्रुद्धा तं शूलप्रहारेण आहतवती; तेन आहतः भूमौ मूर्च्छितः। चेतनां पुनः प्राप्त्वा निःशुम्भः धनुः गृह्य देवीं, कालीं, सिंहं च बाणैः आहतवान्। पुनः दैत्येश्वरः स्वभुजसहस्राणि विस्तार्य, चक्रधारः, चण्डिकां शस्त्रवर्षेण आच्छादितवान्। तदा शुभा दुर्गा, क्रोधात्, तानि चक्राणि बाणान् च तीक्ष्णबाणैः छिन्नवती। ततः निःशुम्भः शीघ्रं गदा गृहीत्वा, असुरसेनया परिवृतः, चण्डिकां हन्तुं अभ्यागतः। तस्य गदां चण्डिका तीक्ष्णखड्गेन छिन्नवती, सः शूलं गृहीत्वा अग्रे अभ्यागतः। निःशुम्भः अमृतहरः शूलं गृहीत्वा समागच्छत्; चण्डिका तस्य हृदयं स्वशूलेन तीक्ष्णेन विदारितवती। हृदयविभक्तात् तस्य, अपरः महाबलः उद्भूतः 'स्थ' इति घोषितवान्। तं समागच्छन्तं देवी हास्यं कृत्वा, खड्गेन शिरः छिन्नवती, सः भूमौ पतितः। ततः सिंहः तीक्ष्णदंष्ट्रनखैः घोरासुरान् विदारितवान्; काली शिवदूती च अन्यान् असुरान् हतवन्तः। कौमारीशूलेन वेधिताः किञ्चन महासुराः स्थातुं न शक्ताः; ब्राह्मण्या मन्त्रोदकप्रक्षेपेण अन्यान् पलायितवन्तः। महेश्वर्याः त्रिशूलेन आहताः किञ्चन भूमौ पतिताः; वाराह्याः मुखप्रहारैः अन्ये भूमौ चूर्णिताः। विष्णुवत्याः चक्रेण दानवाः छिन्नाः; इन्द्राण्याः वज्रप्रहारैः अन्ये हताः। किञ्चन असुराः पलायितवन्तः, किञ्चन युद्धभूमिं लीनाः, अन्ये काली, शिवदूती, सिंहेन च उपभुक्ताः। ऋषिः उवाच — निःशुम्भं भ्रातरं, आत्मनः प्राणसमं, हतं सैन्यं च विनष्टं दृष्ट्वा, शुम्भः क्रुद्धः इदं वचनम् उवाच — "बलदर्पात् त्वं दुष्टे, मा दुर्गे, मा गर्वं कुरु। अन्यशक्तिनिर्भरः युद्धे, आत्मानं श्रेष्ठं मन्यसे। अहं केवलं अस्मिन्संसारे, कोऽन्यो मे समः? पश्य, हे दुष्टे, एते सर्वे मयि एव प्रविष्टाः, मम एव रूपाणि।" ततः ब्रह्मण्याद्याः सर्वा देव्यो लयं गता, केवलं अम्बिका तत्र स्थितवती। "मम शक्त्या अनेकधा रूपं प्रकटितं, लयकाले अहं एकैव स्थितवती; युद्धे स्थित्वा," इति देवी उवाच। ततः देवीशुम्भयोः भीषणं युद्धं आरब्धम्; सर्वे देवासुराः तं युद्धं दृष्टवन्तः। तयोः पुनः घोरं युद्धं अभवत्, बाणवर्षैः तीक्ष्णशस्त्रैः भयङ्करायुधैः च, यः सर्वलोकान् त्रासितवान्।