रक्तबीजस्य रुधिरस्पर्शेन भूमौ पतिते महान्तः असुरा उत्पन्नाः, तान् चामुण्डा स्वेन मुखेन निगिल्य रक्तं च पपौ। तस्य रक्तबीजस्य रक्तपानात् चामुण्डया, देवी तं त्रिशूलेन चक्रेण बाणैः खड्गैः शूलैः च बहुधा प्राहरत्। बहुविधैः शस्त्रप्रहारैः सन्तप्तः स महासुरः रक्तबीजः रक्तरञ्जितः भूमौ पतितः, हे राजन्। तदा, हे राजन्, देवाः अतुलां प्रीतिं प्राप्तवन्तः, मातृगणः अपि रक्तमत्ताः नृत्यन्त्यः अभवत्। एवं त्वया मे महदद्भुतं चरितं देवीमाहात्म्यं रक्तबीजवधप्रधानं श्रुतम्। इच्छामि श्रोतुं, रक्तबीजवधे कृतमात्रे, शुम्भेन निशुम्भेन च किम् आचरितम् इति। रक्तबीजस्य निधनं दृष्ट्वा, शुम्भः असुरः, निशुम्भः च, ये च अन्ये युद्धे निपातिताः, अतिवेगेन कोपेन सन्तप्ताः अभवन्। स्वबलस्य नाशं निरीक्ष्य, निशुम्भः क्रोधाविष्टः, स्वमुख्यैः असुरैः सहितः समरभूमिं प्रति द्रुतम् अग्रे गतः। तस्य अग्रे, पृष्ठे, पार्श्वयोः च महाबलिनः असुराः क्रोधात् ओष्ठान् दष्ट्वा, देवीं हन्तुं समागताः। शुम्भः अपि महाबलः स्वबलैः परिवृतः, कोपात् चण्डिकां हन्तुं संकल्प्य, मातृभिः सह युद्धमकरोत्। तदा देवी शुम्भनिशुम्भाभ्यां सह अतीव भीषणं युद्धम् आरब्धवती, तयोः बाणवृष्टिः मेघवर्षसमाना अभवत्। चण्डिका स्वबाणवृष्ट्या तयोः बाणान् छित्त्वा, तयोः असुरपतिनोः अङ्गेषु शस्त्रवृष्टिं कृतवती। निशुम्भः तीक्ष्णखड्गं प्रभाशालीं च छत्रिकां गृहीत्वा, देवीसिंहस्य शीर्षे प्राहरत्। तस्य खड्गं छत्रिकां च छित्त्वा, असुरः शूलं प्रक्षिप्य, देवी चक्रेण तद् द्विधा कृतवती। पुनः क्रोधसंरक्तः निशुम्भः त्रिशूलं समादाय समुपजगाम; देवी तं पाणिप्रहारैः भग्नवती। ततः स असुरः गदां गृहीत्वा चण्डिकाम् अभ्यधावत्; देवी त्रिशूलेन तां गदां भस्मसात् कृतवती। अथ स असुरश्रेष्ठः परशुं गृहीत्वा समुपजगाम; देवी शरवृष्ट्या तं भूमौ पातितवती। निशुम्भः बलशालिः भूमौ पतितः, तदा तस्य भ्राता शुम्भः महाक्रोधेन अम्बिकां हन्तुं समुपजगाम। स रथस्थः, परमास्त्राणि गृहीत्वा, अष्टभिः अनुत्तमभुजैः सर्वं नभः पूरयन् दीप्तिमान् बभासे। तं समुपेत्य, देवी घण्टानिनादं कृतवती, चापज्यनिनादश्च अतीव भीषणः आसीत्। सा घण्टानिनादेन सर्वदिक् पूरयित्वा, सर्वासुरसेनानां तेजः हरितवती। तदा सिंहः महानिनादैः नभः, पृथिवीं, दिशः च दश, मदोन्मत्तगज इव, पूरयन् गर्जितुम् आरब्धवान्। कालिका उत्पत्य, हस्ताभ्यां नभः पृथिवीं च ताडयामास; तेन शब्देन सर्वशब्दाः निगीर्णाः। शिवदूती भीषणं कराळं हसितं कृतवती; तैः शब्दैः असुरा कम्पिताः, शुम्भः च महाक्रोधेन संमुखीकृतः। अम्बिका 'स्थ स्थ दुष्टाः स्थ' इति उच्चैः व्याहरति स्म; तदा दिविस्थाः देवाः 'जय जय' इति उच्चैः शंसन्तः आसीन्। शुम्भस्य दीप्तज्वालायुक्तं भीषणं तेजः अग्निसमूहवत् आगतम्, तद् देवी उल्कया विनाशितवती। शुम्भस्य सिंहनादेन त्रयो लोकाः सर्वाणि च जगन्ति पूरितानि; स भीषणनादः मेघगर्जनसमानः, हे भूमिपते, विजयं लब्धवान्। देवी शुम्भस्य मुक्तान् बाणान् छित्त्वा, शुम्भः अपि तीक्ष्णैः बाणैः तस्याः शस्त्राणि शतानि सहस्राणि च छित्त्वा। तदा चण्डिका क्रुद्धा तं शूलेन प्राहरत्; स तेन प्रहारेण भूमौ मूर्च्छितः अपतत्। चेतनां पुनः प्राप्त्वा, निशुम्भः धनुः गृहीत्वा, देवीं कालिकां सिंहं च बाणैः अभ्यवर्षत्। पुनः असुरपतिः दशसहस्रगुणितभुजः जात्वा, चक्रेण चण्डिकां शस्त्रवृष्ट्या छादितवान्। तदा भगवती दुर्गा क्रुद्धा, तानि चक्राणि बाणांश्च स्वशितैः शरैः छित्त्वा। पुनः निशुम्भः शीघ्रगामी गदां गृहीत्वा, असुरसेनया परिवृतः, चण्डिकां हन्तुं समुपजगाम। स यदा अभ्यधावत्, चण्डिका तस्य गदां तीक्ष्णखड्गेन छित्त्वा, स शूलं गृहीत्वा। निशुम्भः अमरारातिः शूलं गृहीत्वा समुपजगाम; चण्डिका तस्य हृदयं स्वशूलेन तीक्ष्णेन विदार्य। तस्य हृदयभेदात् महाबलः अपरः पुरुषः उत्पन्नः, 'स्थ स्थ' इति उच्चैः शंसन्। तं निष्क्रमन्तं देवी हसित्वा, खड्गेन शीर्षं छित्त्वा, स भूमौ पतितः। तदा सिंहः तीक्ष्णदंष्ट्रनखैः घोरासुरान् विदारयामास; कालिका शिवदूती च अन्यान् असुरान् निपातितवन्त्यः। केचन महासुराः कौमार्याः शूलेन विदारिताः अकम्पन्त; अन्ये ब्राह्मण्याः मन्त्रपूतजलेन प्रधाविताः।