तदा कुमार्या शक्त्या राक्षसराजं रक्तबीजमभिहतः। वाराही अपि खड्गेन तं प्राहरत्, माहेश्वरी त्रिशूलेन तं महासुरं समाहनत्। स च महाबलवान् रक्तबीजः कोपसमाविष्टः पृथग् मातृगणान् गदया ताडयामास। तस्य बहुशः शस्त्रैः शक्त्यादिभिश्च आहतस्य यदा रक्तं भूमौ पतितम्, तदा तस्मात् प्रवाहितात् रक्तधारात् असंख्येयाः असुरा उत्पन्नाः। ते रक्तसम्भवाः दानवाः समग्रं जगत् व्याप्य स्थिताः, तदा देवाः परमभीताः अभवन्। तेषां देवतानां विषण्णतां दृष्ट्वा, चण्डिका शीघ्रं काल्याः समीपं वाक्यम् उवाच— "हे चामुण्डे, मुखं विस्तारय शीघ्रं। यानि रक्तबिन्दवः मम शस्त्रपातेन पतन्ति, ये च रक्तबीजस्य रक्तात् जायन्ते, तान् सर्वान् त्वं त्वरितं मुखेन गृहाण। युद्धे ये महादानवाः तस्मात् जायन्ते, तान् सर्वान् भक्षय। एवं तस्य रक्तस्य क्षये सः असुरः नश्यति। ये च त्वया भक्षिता घोराः, ते पुनः न उत्पत्स्यन्ति।" एवं देवी उक्त्वा तं पुनः शक्त्या ताडयामास, काल्यपि रक्तबीजस्य रक्तं मुखेन जग्राह। तदा सः असुरः गदया चण्डिकां ताडितवान्, किन्तु तस्य प्रहारात् सा किंचित् अपि वेदनाम् न प्राप। तस्य शरीरात् पुनः बहु रक्तं प्रवाहितम्, यत्र यत्र तद् पतितम्, तत्र तत्र चामुण्डा तद् मुखेन जग्राह। यस्य भूमिं सपृशद् रक्तात् उत्पन्नाः महासुराः, तान् चामुण्डा भक्षयामास, रक्तं च पपौ। तदा देवी चामुण्डया पीतरक्तस्य रक्तबीजस्य त्रिशूलेन, चक्रेण, बाणैः, खड्गैः, शक्तिभिश्च प्रहारं चकार। बहुशस्त्रैः आहतः सः महासुरः रक्तबीजः रक्तवेष्टितः भूमौ पतितः। तदा देवाः परमं हर्षं प्राप्तवन्तः; मातृगणाश्च रक्तमदमत्ताः नृत्यं कर्तुम् आरब्धाः। एवं भगवत्याः रक्तबीजवधकथां त्वया मम अद्भुतरूपेण श्रावितम्। अधुना शुम्भस्य कर्माणि श्रोतुम् इच्छामि, निशुम्भस्य च महाक्रुद्धस्य, रक्तबीजवधे किम् अकरोत् इति। रक्तबीजस्य निधनं दृष्ट्वा, शुम्भः निशुम्भश्च, ये च अन्ये युद्धे निपातिताः, अमितक्रोधेन समाविष्टाः अभवन्। स्वबलं नाश्यमानं दृष्ट्वा निशुम्भः कोपसंरम्भात् मुख्यदैत्यगणैः सहितः युद्धाय अभ्यधावत्। तस्य पुरतः, पृष्ठतः, पार्श्वयोः च, महाबलिनः दानवाः कोपात् ओष्ठौ दंशन्तः, भगवत्याः वधाय सन्नद्धाः अभवन्। शुम्भोऽपि महाप्रतापवान् स्वबलैः परिवृतः, चण्डिकां हन्तुम् उद्यतः, मातृभिः सह युद्धाय समुपस्थितः। तदा देवीशुम्भनिशुम्भयोः मध्ये युद्धं अतीव भीषणम् अभवत्, तयोः बाणवृष्टिः घनवर्षमिव प्रववर्ष। चण्डिका तयोः बाणान् स्वबाणवृष्ट्या छित्त्वा, असुरपतिभ्यां शस्त्रवर्षेणाङ्गानि प्राहरत्। निशुम्भः तीक्ष्णं खड्गं दीप्तवर्म च गृहित्वा, सिंहं भगवत्याः वाहनं शिरसि ताडितवान्। तस्य खड्गं च वर्म च छिन्नम्, सः शूलं प्राक्षिपत्; देवी चक्रेण तद् द्विधा चकार। पुनः निशुम्भः कोपाविष्टः त्रिशूलमादत्त, तद् समीपं यावत् आगच्छत्, देवी तं मुष्टिप्रहारात् भग्नं चकार। अथ सः गदां गृहित्वा चण्डिकायै प्राक्षिपत्; देवी त्रिशूलेन तां भस्मीकृतवती। ततः सः श्रेष्ठः दानवः परशुं गृहीत्वा अभ्यधावत्; देवी बाणवृष्ट्या तं भूमौ पातितवती। भूमौ पतिते निशुम्भे घोरवीर्ये, तस्य भ्राता शुम्भः महाक्रुद्धः अम्बिकां हन्तुम् अभ्यगच्छत्। सः रथे स्थित्वा, परमास्त्राणि गृहीत्वा, अष्टभिः अप्रतिमैः भुजैः सर्वं नभः व्याप्य दीप्तमान् अभवत्। तं समागच्छन्तं दृष्ट्वा, देवी शङ्खध्वनिं कृतवती, धनुःप्रणादश्च अतीव भीषणः अभवत्। सा स्वघण्टानिनादेन सर्वदिक् व्याप्य, दानवसेनायाः तेजः हरति स्म। सिंहोऽपि महागरजनैः गगनं, पृथिवीं, दिशः च सर्वाः पूरयामास, मदोन्मत्तद्विप इव। काली व्योम पृथिवीं हस्ताभ्यां ताडयामास, तेन शब्देन सर्वः अन्यः शब्दः निगृहीतः। शिवदूती घोरं विकटं हास्यं कृतवती, तेन शब्देन दानवाः कम्पिताः, शुम्भः कोपात् कम्पितः। अम्बिका "स्थीयतां दुष्टाः, स्थीयताम्" इति उच्चैः आह्वयामास, तदा देवाः आकाशस्थाः "जयः" इति घोषयामासुः। तदा शुम्भस्य प्रज्वलदग्निसदृशं तेजो यदा समुपजगाम, तदा महापातेन तद् विनष्टम्। शुम्भस्य सिंहनादेन त्रयः लोकाः सर्वे च विभागाः पूरिताः, सः भीषणः शब्दः मेघनिनादसदृशः विजयं प्राप। देवी शुम्भस्य बाणान् छित्त्वा, शुम्भः अपि तस्याः शतसहस्रशः अस्त्राणि बाणैः छित्त्वा प्राहरत्। तदा चण्डिका कोपसमाविष्टा तं शूलप्रहारं चकार; तेन आहतः शुम्भः भूमौ मूर्च्छितः पतितः।