सुरशत्रूणां महाबलानां सैन्ये मातृगणानां कोपाविष्टानां दैत्यनाशनक्रियायां दृश्यायां, तेषां शत्रुसैनिकाः नानाप्रकारैः विनाशं प्राप्नुवन्। तदा रक्तबीजः महाअसुरः मातृगणैः पीडितान् दानवान् पलायमानान् दृष्ट्वा कोपसमन्वितः युद्धाय समभ्ययात्। यदा यदा तस्य शरीरात् रक्तबिन्दुः भूमौ पतति, तदा तस्मादेव स्थले तद्रूपसमाना महाअसुराः समुत्पद्यन्ते स्म। स महाअसुरः गदां धारयन् इन्द्राण्याः शूलस्य साहाय्येन युद्धं कृतवान्। तदा इन्द्राणी स्वेन वज्रेण रक्तबीजम् आहतवती। वज्रवेगेन ताडितस्य तस्मात् बहु रक्तं स्रवितम्, तस्मात् तस्यैव रूपपराक्रमयुक्ताः युद्धायोधाः जाताः। यावन्ति रक्तबिन्दवः तस्य शरीरात् पतन्ति, तावन्त एव तद्वीर्यबलपराक्रमसम्पन्नाः पुरुषाः जाताः। तत्रैव रुधिरसमुत्थिताः ते पुरुषाः मातृभिः सह अत्यतीव भीषणयुद्धे समारभन्त, यत्रात्यन्ततीक्ष्णशस्त्रपातेन युद्धभूमिः भयङ्करा जाता। यदा यदा तस्य शिरः वज्रप्रहारैः विदारितम्, तदा तस्मात् रक्तप्रवाहात् सहस्रशः पुरुषाः उत्पन्नाः। युद्धे वैष्णवी चक्रेण तम् आहतवती, ऐन्द्री च गदया दैत्याधिपतिं ताडितवती। वैष्णवीचक्रविदारितस्य रक्तप्रवाहात् अनन्ता महाअसुराः तद्रूपसमाना जगद् व्याप्य उत्पन्नाः। कुमार्याः शूलेन, वाराह्याः खड्गेन, माहेश्वर्याः त्रिशूलेन च रक्तबीजः महाअसुरः आहतः। स महाअसुरः कोपाविष्टः सर्वाः मातरः पृथक्कृत्वा गदया ताडितवान्। यदा यदा शूलाद्यस्त्रैः स पुनः पुनः आहतः, तदा तस्य रक्तं भूमौ पतितम्, तस्मात् प्रवाहात् अनन्ताः दानवाः जाताः। ते दानवाः असुररुधिरसमुत्पन्नाः जगद् व्याप्य स्थिताः। तदा देवाः परमभीताः अभवन्। तान् देवान् विषण्णान् दृष्ट्वा चण्डिका शीघ्रं कालीं सम्बोध्य उवाच—"चामुण्डे, मुखं विस्तीर्य कुरु।" "मम शस्त्रसमुत्थितान् रक्तबिन्दुसंभवान् महाअसुरान्, रक्तबीजरुधिरोत्थांश्च, त्वं त्वरितं मुखेन गृहाण। युद्धे तान् तस्मात् उत्पन्नान् घोरान् दैत्याञ् भक्षय; एवं तस्य रक्तक्षये सः नश्यति। ये च त्वया भक्षिता घोराः, ते पुनः न जायन्ते।" एवं उक्त्वा देवी तम् शूलेन आहतवती, काली च रक्तबीजरक्तं स्वमुखेन जग्राह। तदा रक्तबीजः तां चण्डिकां गदया आहतवान्, किन्तु तस्य प्रहारेण देवी किंचित् अपि न पीडिता। तस्य शरीरात् आहतस्य बहु रक्तं स्रवितम्, यत्र यत्र तत् पतितम्, तत्र तत्र चामुण्डा स्वमुखेन तत् जग्राह। भूमिस्पृष्टात् तस्य रुधिरात् ये महाअसुराः जाताः, तान् चामुण्डा भक्षयामास, रक्तं च अपि अपिबत्। देवी तं रक्तबीजम्—यस्य रक्तं चामुण्डया पीतं—स्वत्रिशूलेन, चक्रेण, बाणैः, खड्गैः, शूलैश्च आहतवती। शस्त्रवर्षेण आहतः स महाअसुरः रुधिराविलः भूमौ पतितः, हे राजन्। ततः, हे राजन्, देवाः अतुलं हर्षं प्राप्नुवन्, ताः मातरः च रक्तमत्ताः नृत्यं कर्तुं आरब्धाः। एवं भगवत्याः रक्तबीजनिपातकृत्ये केन्द्रीयं दिव्यम् अद्भुतं चरित्रं त्वया मया श्रुतम्। अद्यापि शुम्भस्य च निशुम्भस्य च रक्तबीजवधोत्तरं कृत्यं श्रोतुमिच्छामि। यदा रक्तबीजः हतः, तदा शुम्भः असुरः, निशुम्भः च, ये च अन्ये युद्धे पतिताः, ते परमकोपसमन्विताः अभवन्। तदा स्वबलस्य नाशं दृष्ट्वा निशुम्भः क्रोधात् स्वमुख्यदैत्यबलैः सह शीघ्रं युद्धाय समुपस्थितः। तस्याग्रतः, पृष्ठतः, पार्श्वयोः च, कोपात् ओष्ठं दष्ट्वा, महाबलाः दानवाः देवीं हन्तुं समुपागच्छन्। शुम्भः अपि महापराक्रमी स्वबलैः परिवृतः, कोपसमन्वितः चण्डिकां हन्तुम् उद्दिश्य, मातृभिः सह युद्धाय समारब्धः। तदा देवीशुम्भनिशुम्भयोः मध्ये अतीव घोरं युद्धम् अभवत्, यत्र बाणवृष्टिः मेघवृष्टिसमाना अभवत्। चण्डिका तेषां बाणान् स्वबाणवृष्ट्या छित्त्वा, तयोः असुरपतिनोः अङ्गेषु शस्त्रवृष्ट्या प्रहारान् अकुरुत्। निशुम्भः तीक्ष्णं खड्गं दीप्तकवचं च गृह्य, देवीसिंहस्य शिरसि प्रहारं कृतवान्। तस्य खड्गं कवचं च छिन्नं दृष्ट्वा, सः शूलं क्षिप्तवान्; देवी तं चक्रेण द्विधा कृतवती। ततः क्रोधसंरक्तः निशुम्भः त्रिशूलं जग्राह; देवी तं पाणिप्रहारैः भग्नवती। सः गदां गृहित्वा चण्डिकायै प्रक्षिप्तवान्, देवी त्रिशूलेन तां भस्मीकृतवती। ततः परशुं धारयन् सः असुरश्रेष्ठः समीपम् आगतः; देवी शरवर्षेण तं भूमौ पतितवती। यदा निशुम्भः भीषणबलः भूमौ पतितः, तदा तस्य भ्राता महाक्रुद्धः अम्बिकां हन्तुम् अग्रे गतः। सः रथे स्थित्वा, परमास्त्राणि गृहीत्वा, अष्टाभिः अतुलबलैः भुजैः आकाशं व्याप्तवान्, द्युतिर्मयः चाभवत्।