शर्वेण उक्तां देवीवचांसि श्रुत्वा, ते महाबलिनोऽसुरा: कोपसंरक्तचित्ताः, यत्र कात्यायनी तिष्ठति, तत्र जग्मुः। ततः तेषां देवानां शत्रूणां प्रधाना: क्रोधवेगेन प्रेरिताः, देवीं शरशक्तितोमरवृष्ट्या अभ्यवर्षयन्। सा देवी तु, स्वसन्दधानधनुषः प्रकटितैः महाशरैः, तेषां शराणि, शूलानि, परश्वधांश्च सरलतया छित्त्वा नाशयामास। तस्याः पुरतः काली विचरन्ती, शत्रून् शूलेन विदारयन्ती, कपालपट्टिशेन च ताडयन्ती, तान् भग्नान् चकार। ब्राह्माणी तु, कमण्डलुजलसिक्त्या, यत्र यत्र शत्रून् अन्वधावत्, तत्र तेषां बलं तेजश्च हृतवती। माहेश्वरी शूलेन, वैष्णवी चक्रेण, कौमारी महाक्रोधेन शक्त्या, दानवान् ताडयामासुः। ऐन्द्री वज्रप्रहारेण, शतानि दानवानां दैत्यानां च विदार्य, रक्तधाराभिः स्रवन्तः भूमौ पतिताः। केचित् वाराह्याः शूकरमुखप्रहारेण भग्नाः, तीक्ष्णदंष्ट्राघातेन व्रणितवक्षसः, भूमौ पतिताः, अन्ये चक्रेण विदारिताः। नारसिंही सर्वदिग्भ्यः निनादयन्ती, अन्यान् महादैत्यान् नखैः विदारयन्ती, रणभूमौ तान् खादयामास। चण्डिकायाः अट्टहासेन, शिवदूत्याः च गर्जनैः सन्त्रस्ताः दानवाः भूमौ पतन्तः, सा तान् पतितान् जग्ध्वा नाशयामास। क्रुद्धाः मातृगणाः महादैत्यसंघं विदारयन्त्यः दृष्ट्वा, शत्रुसैन्यानि नानाप्रकारैः विनष्टानि। तदा मातृगणैः पीड्यमानान् असुरान् पलायमानान् दृष्ट्वा, रक्तबीजः महादैत्यः क्रोधसंरक्तः युद्धाय अभ्यगच्छत्। यदा कदाचित् तस्य शरीरेभ्यः रक्तबिन्दवः भूमौ पतन्ति, तदा तत्रैव भूमौ तस्य तुल्यः महादैत्यः उत्पद्यते। स महादैत्यः गदां गृहित्वा, इन्द्राण्याः शक्त्या युद्धम् अकरोत्; ततः इन्द्राणी स्ववज्रेण रक्तबीजं ताडयामास। वज्रवेगेन ताडितः, तस्मात् बहु रक्तं स्रवमाणम्, तस्मिन्नेव रूपे, तस्मिन्नेव शौर्ये, तस्मिन्नेव बले, असङ्ख्येयाः पुरुषाः उत्पन्नाः। यावन्ति रक्तबिन्दवः तस्य शरीरेभ्यः पतन्ति, तावन्तः पुरुषाः तस्य तेजसा, शक्त्या, धैर्येण च जाताः। तत्र तेषां रक्तोत्पन्नानां पुरुषाणां मातृगणैः सह, भीषणे युद्धे, घोरास्त्रपातेन, समरः प्रवृत्तः। पुनः पुनः, वज्रप्रहारैः तस्य शिरसि व्रणिते, रक्तधारा प्रवहन्ती, तस्मात् सहस्रशः पुरुषाः उत्पद्यन्ते। युद्धे वैष्णवी चक्रेण तं ताडयामास, ऐन्द्री गदया दैत्यपतिम् अभ्यहनत्। वैष्णवीचक्रार्धपातेन रक्तधाराभिः असङ्ख्येयाः महादैत्याः तस्य तुल्याः सर्वं जगत् व्याप्य उत्पन्नाः। कुमारी शक्त्या तं ताडयामास, वाराही खड्गेन, माहेश्वरी शूलेन रक्तबीजमहासुरम्। स च रक्तबीजः क्रोधसंयुक्तः, सर्वाः मातरः पृथक् पृथक् गदया ताडयामास। तस्य पुनः पुनः शूलाद्यायुधैः आहतस्य, यत् रक्तं भूमौ पतितम्, तस्मात् पुनः असंख्येयाः दानवाः उत्पन्नाः। ते रक्तोत्पन्नाः दानवाः सर्वं जगद् व्याप्य स्थिताः, तदा देवाः परमभीताः अभवन्। देवतानां सन्त्रस्तिं दृष्ट्वा, चण्डिका शीघ्रं कालयै उवाच—"चामुण्डे! त्वं मुखं प्रसारय। मम आयुधैः पतद्भ्यः रक्तबिन्दुभ्यः, रक्तबीजरक्तोत्पन्नान् महादैत्यांश्च, त्वं शीघ्रं मुखेन गृहाण। तान् यान् सृजति, युद्धे तान् खाद, एवं रक्तक्षयेऽसौ दैत्यः विनश्यति। ये च त्वया भग्नाः, ते पुनरुत्पत्तिं न यान्ति।" एवं उक्त्वा, देवी शूलेन तं ताडयामास, काली तु रक्तबीजरक्तं मुखेन जग्राह। तदा स रक्तबीजः गदया चण्डिकां ताडयामास, किन्तु तया गदाघातेन किंचिदपि वेदना नाभूत्। तस्य शरीरे ताडिते, बहु रक्तं स्रवमाणम्, यत्र यत्र पतितम्, तत्र तत्र चामुण्डा तन्मुखेन जग्राह। यत्र तस्य रक्तस्पृष्टभूमौ महासुरा उत्पन्नाः, तान् चामुण्डा जग्ध्वा, रक्तं च पिबन्ती तिष्ठति। तदा देवी चक्रेण, शूलेन, बाणैः, खड्गैः, शक्तिभिः च, रक्तबीजं, यस्य रक्तं चामुण्डया पीतम्, ताडयामास। बहुभिरस्त्रैः आहतः, रक्तबीजः रक्तनिषिक्तः भूमौ पतितः। तदा देवाः परमसन्तोषं प्राप्नुवन्, मातृगणः च रुधिरमदमत्ताः नृत्यं कर्तुं प्रारब्धाः। ततः राजन्, त्वया रक्तबीजवधकथां श्रुत्वा, देवीचरितं अद्भुतं विस्तरेण श्रावितम्। अहं पुनः श्रोतुमिच्छामि—रक्तबीजे निहते, शुम्भः किं कृतवान्, निशुम्भः च महाक्रोधसंयुक्तः, अन्ये च किमकुर्वन्? रक्तबीजवधे, शुम्भः, निशुम्भः च, ये च अन्ये युद्धे पतिताः, अपरिमितक्रोधेन अभिभूताः। स्वबलं विनश्यन्तं दृष्ट्वा, निशुम्भः कोपसंयुक्तः, प्रमुखैः दानवैर्युक्तः, युद्धाय देवीं प्रति ससार। तस्य पुरतः, पृष्ठतः, पार्श्वयोः च, महाबलिनः दानवाः, क्रोधेन ओष्ठं दष्ट्वा, देवीवधाय समुपेताः। शुम्भः अपि महाबलः, स्वबलैः परिवृतः, कोपसंरक्तः, चण्डिकावधाय प्रवृत्तः, मातृगणैः सह समरं आरब्धवान्।